Comedy

Foto: Wikipedia

De Luizenmoeder, die nieuwste tv-hit, is inderdaad een stuk grappiger dan de meeste andere comedyseries. Het is beter geschreven: in plaats van makkelijke onderbroekenlol, hebben de makers personages van vlees en bloed gecreëerd.

  Zoals altijd met goede humor, ligt er tragiek onder de oppervlakte.

  Die tragiek is trouwens ouderwets genderstereotyp: de man wil status, de vrouw wil controle. Directeur Anton dreigt van zijn apenrots gegooid te worden door een frisse jonge conciërge: 'Eindelijk iemand met natuurlijk overwicht', zucht juffrouw Ank, een zin die dwars door de ziel van de arme Anton snijdt.
  En juffrouw Ank voert zelf ondertussen een bittere strijd tegen ouders die voor het raam eindeloos naar hun kind blijven zwaaien.
  De wanhopige manier waarop juffrouw Ank elke dag met een quasi-vrolijk liedje de ouders haar lokaal uit probeert te werken, is tegelijkertijd bijzonder grappig en bijzonder pijnlijk: precies in de comedyroos.

Stigmatiserend

Aan: Eigenaar van 'De Vrolijke Viervoeter'
Betreft: Stigmatiserende klantprofielen

Geachte heer/mevrouw,

tot mijn grote schrik ben ik erachter gekomen uw zaak er stigmatiserende klantprofielen op nahoudt. Een stagiair heeft geopenbaard dat onze Noes bijvoorbeeld gerangschikt is binnen het profiel 'kat'. Ik ben hier erg van geschrokken. Volgens uw profiel zou onze Noes onder meer dol zijn op kattenbrokken, graag achter balletjes aanrennen en het grootste gedeelte van de dag in een mandje liggen te slapen.

  Noes herkent zich totaal niet in dit beeld, en wij zullen deze kwestie voorleggen aan het College voor de Rechten van de Kat. Het zijn juist dit soort discriminerende vooroordelen, die ervoor zorgen dat katten na eeuwenlange onderdrukking door de hond, nog steeds niet vrijuit over straat kunnen wandelen. Ik ga ervan uit dat het NOS Journaal binnenkort zal openen met deze schandalige praktijk, en wens u veel sterkte toe in de mediastorm van ophef en verontwaardiging.

Vrij

Foto: Wikipedia

Het plan was om de kat eerst maar eens aan een riempje buiten te laten wennen, maar daar dacht de kat anders over.

  Terug naar de dierenwinkel.

  Daar verklaarde de klant voor mij aan de verkoper dat hij zijn dieren graag goed voer wilde voorzetten, maar dat ze bij hem thuis helaas maar heel weinig geld hadden. Om te voorkomen dat ik hier stilletjes in een hoekje bij het konijnenhok om ging zitten huilen, bracht ik een bezoekje aan de ara.
 De prachtige blauw-gele vogel wandelde over zijn stok en keek me een stuk slimmer aan dan de mensen die ik onderweg naar de dierenwinkel was tegengekomen.

  'Is dat een ara', vroeg ik toen de armlastige klant was verdwenen.
  'Jazeker', antwoordde de dierenverkoper. 'Een blauw-gele. Hij is gekortwiekt, maar ik laat de vleugels weer aangroeien. Beesten moeten vrij zijn.'
  Een sympathiek sentiment, waar mijn kat het ongetwijfeld mee eens is.

  'En mag hij dan straks vrij door de winkel vliegen', informeerde ik, mezelf al kostelijke manieren voor de geest halend hoe dit prachtig uit de hand kon gaan lopen.

  'Het is de bedoeling dat hij straks ook gewoon op zijn stok blijft zitten', antwoordde de dierenverkoper afgemeten, een blik op de ara werpend die toevallig net de andere kant uitkeek, alsof hij in de verte iets bijzonder interessants zag en dit hele gesprek helemaal niets met hem te maken had.

  'Mijn kat haat het tuigje', zei ik toen maar. 'Ik vrees dat ik hem weer terug moet geven. Ze vindt het kat-onterend en weigert gediscrimineerd te worden op basis van haar snorharen.'

  Toen ik de dierenwinkel verliet, keken zowel de ara als zijn baasje me na alsof ik degene was die ze niet helemaal op een rijtje heeft.

Cultuur

Foto: Wikipedia

Door een serie van onvoorziene omstandigheden ben ik in het bezit gekomen van twee katten. Als het knallen serieus begint, zoeken ze hun heil onder mijn bed. Om ze tegemoet te komen zet ik een klassiek muziekje voor ze op: ik heb ergens gelezen dat dit een rustgevende invloed op katten heeft.
  Na een paar uur van alle kanten beschoten te zijn met vuurwerk dat harder ontploft dan de wapenvoorraad van de gemiddelde Nederlandse legereenheid, ben ik zelf ook wel toe aan een rustgevend muziekje.
  Buiten trekken vandalen vermomd als feestvierders door de straten, binnen luisteren mijn katten en ik naar Mozart, als een baken van cultuur, lijdzaam wachtend tot de barbaren verder zijn getrokken.

Discussie

RGB Free, by dieterjj

Aangezien de Mohammedanen weer aan de poort rammelen, leek het me wel een goed idee de bijbel eens door te nemen. Ik begon met de vier synoptische evangeliën: de vier biografische boeken over het leven van Jezus Christus aan het begin van het Nieuwe Testament.
  Wat je al snel opmerkt als je deze boeken leest, is dat Christus vrijwel nergens verkondigt dat hij gaat sterven om de zonden van de mensheid op zich te nemen.
  Wel komt met name in de evangeliën van Matteüs, Marcus en Lucas een Christus naar voren die een ongelooflijke hekel heeft aan elke vorm van boekenwijsheid, die dreigt dat je Hem maar snel in je hart moet sluiten, omdat Zijn vader je anders een lesje zal leren, die alleen een wonder verricht als Hij er zin in heeft en die een opvallende voorkeur aan de dag legt voor tollenaars en criminelen.

  Met name de afkeer die de Mensenzoon tegen boekenkennis tentoonspreidt, stuitte me enigszins tegen de borst. Hoe meer ik van het Nieuwe Testament las, hoe meer begrip ik voor de Farizeeërs begon te krijgen.

  Heb je braaf je halve leven de heilige geschriften bestudeerd, komt er op een dag iemand opdagen die verkondigt dat het allemaal flauwekul is, dat Hij de ware kennis bezit, en dat je dit maar beter kan accepteren, omdat je anders nog een verschrikkelijker lot zal wachten dan de overspelige tollenaar.
  Om deze nieuwlichter nu maar meteen aan het kruis te laten nagelen is wel weer het andere uiterste, maar dat iemand die continu elke kritische vraag pareert met de mededeling dat hij nu eenmaal de zoon van God is, en dat de discussie daarmee is afgesloten, behoorlijk snel op je zenuwen gaat werken, daar kan ik mij persoonlijk wel wat bij voorstellen.

Goede smaak

foto: Wikipedia

Mark Hamill speelde eind jaren zeventig in de eerste Star Wars-film: A New Hope. Hij vertolkte hierin de rol van Luke Skywalker: een jonge Jedi die het sterrenstelsel redt door de Deathstar op te blazen. Veertig jaar later produceert Walt Disney een nieuwe Star Wars-film met hierin voor het eerst weer een grote rol voor Luke Skywalker.

 Er is echter een probleem: het is anno 2017 behoorlijk racistisch en seksistisch om een blanke man de held te laten spelen.
 Gelukkig zijn de progressieve scenarioschrijvers van Disney met een elegante oplossing voor deze gevoelige kwestie op de proppen gekomen: ze laten Luke Skywalker de hele film gewoon als een loser op een verlaten eiland rondsjokken, waar hij in elkaar wordt geslagen door een meisje, geen enkel nut dient en depressief de uier van een alien ligt te melken.

  Het meest ontroerend aan The Last Jedi is niet de film zelf, maar de interviews met Hamill over de manier waarop Disney zijn geliefde personage heeft verminkt. We zien een lieve oude man die nog steeds niet doorheeft dat hij is ingehaald door de tijdsgeest en dat hij met terugwerkende kracht een belediging van de goede smaak is geworden.

Triniteit

RGB Free, by UMBERTO

In de donkere dagen van december, lees ik graag over de Beatles. Een van de meest mysterieuze aspecten van dit hartverwarmende kerstverhaal is het raadsel van de transsubstantiatie: hoe is het mogelijk dat de energie van die vier losgeslagen Liverpoolse wildebrassen zo feilloos werd omgezet in tijdloze popklassiekers van ongeëvenaard niveau?

  Door de canon aan Beatles-evangeliën te bestuderen, hoop ik al jarenlang dichter bij een antwoord op dit mystieke raadsel te komen.

  Mijn laatste hypothese is dat we bij de Beatles in feite te maken hebben met een creatieve drie-eenheid: Lennon, McCartney en Martin.
  Oftewel: de melancholiek boze punker, de melodieuze popjongen en de klassieke geschoolde musicus.
 Vooral de rol van George Martin wordt nogal eens onderschat.
 Als producer drukte hij niet alleen maar op 'record', hij speelde een belangrijke rol bij enkele van de sterkste nummers van de Beatles.
 Als voorbeeld van mijn drie-eenheid hypothese, voer ik de ontstaansgeschiedenis van 'In my life' aan, een van mijn all time favoriete Beatles-nummers.

  In het evangelie van Spitz is te lezen hoe dit nummer ongeveer ontstond: Lennon schreef een melancholieke roadtrip down memory lane, McCartney gooide de helft er uit en bracht het terug tot het format van een popliedje, waarna alleen de solo nog ingevuld moest worden.

  'Speel daar maar iets Bach-achtigs', mompelde Lennon, waarna George Martin een klassiek piano-riedeltje aan het nummer toevoegde en het vlees in de Abbey Road studio, tussen de wietwalmen, kopjes thee en broodjes jam door, opeens weer woord was geworden.