Verbroedering

Van de vele blijmoedig verkondigde misvattingen die je zoal tegenkomt in het leven, zal dit toch wel een van de grootste zijn: ‘sport verbroedert’.

 Het klinkt ongeveer even logisch als 'een razzia op zijn tijd verbroedert' of 'een vreemd land binnenvallen verbroedert.'

  Zelf had ik bijvoorbeeld nooit een bijzonder uitgesproken mening over Portugezen. Totdat het Nederlands elftal op 25 juli 2006 op het WK tegen Portugal speelde, een wedstrijd die heel toepasselijk de geschiedenis in gegaan is als de ‘Slag van Neurenberg’.

  Sinds die slag zijn de schellen van mijn ogen gevallen: Portugezen, dat zijn miezerige, zuigerige, door en door verdorven üntermenschen, door de Atlantische oceaan uitgespuugde gnooms die de Europese voetbalvelden terroriseren met hun geperfectioneerde anti-voetbal.
 
  Ik dacht lange tijd dat het niet veel erger kon, totdat Nederland op 9 december 2022 op een ander WK een kwartfinale speelde tegen Argentinië. Vergeleken met die Argentijnen werden de Portugezen met terugwerkende kracht vriendelijke, hardwerkende jongemannen. Dankzij deze wedstrijd kreeg ik een levenslange hekel aan het zogenaamde voetbalfenomeen ‘Lionel Messi’.
  Waar anderen een voetbalwonder zien, zie ik sindsdien een misvormde woelrat op voetbalschoenen, een knaagdier met platvoeten dat zich als een blinde lemming op de vijandelijke linies stort, tegen de eerste de beste verdediger aanbotst, waarna hij zich met veel gekrijs op de grond laat vallen, zijn zwarte kraaloogjes op de scheidsrechter fixeert en als beloning een vrije trap krijgt.
   Hieromheen lopen dan nog een stuk of acht psychopaten wiens gezuig, gezaag en gejank door de welwillende Nederlandse media zonder uitzondering wordt omschreven als ‘grinta’, iets wat we in de Nederlandse volksaard node zouden missen.
  Het lijkt me dat we die ‘grinta’ net zo kunnen missen als een Nederlandse ICE-divisie, of denken de grinta-liefhebbers dat zo’n volksaard zich beperkt tot het voetbalveld? 

  Waarschijnlijk kan de gemiddelde Argentijn nog geen bruin brood bestellen zonder de halve broodafdeling te verbouwen omdat er geen spelt-volkoren meer beschikbaar is, waarna hij een bejaarde onderuit hoekt om het gewenste brood alsnog uit haar mandje te stelen en bij de manager gaat klagen dat hij gediscrimineerd wordt.
 
 Het WK dat momenteel bezig is, doet weinig om mijn Argentijnenfobie te verminderen. Natuurlijk hangt er een sfeertje van corruptie om die Argentijnse ploeg, was dat land na de Tweede Wereldoorlog niet het favoriete toevluchtsoord van de nazi’s, via de zogenaamde rattenlijn?
 Heeft iemand eigenlijk al eens uitgezocht of er geen rechtstreekse bloedband is tussen die gevluchte oorlogsmisdadigers en het Argentijnse elftal? En hoeveel van die Argentijnen wonen momenteel in Nederland? Waar is de PVV als je ze nodig hebt?
  Het is maar goed dat het WK bijna voorbij is, nog een paar weken verbroedering en de anti-Argentinië partijen zullen in de hele wereld als paddenstoelen uit de grond schieten.

Sollicitatie

Vier mannen zitten in een kantoor achter een brede tafel. Achter hun rug hangt het logo van Ajax levensgroot aan de muur. Op een bordje voor hun neus staat ‘directie’.

 
Man 1: ‘De volgende sollicitant is John Heitinga.’
Man 2: ‘Ah, Johnny. Een echte Ajacied. En een Hollandse jongen.’
 
Er valt een stilte, in de hoek tikt een klok traag de minuten weg.
 
Man 1: ‘Hij is iets te laat. Dat kan gebeuren.’
Man 2: ‘Natuurlijk, we zijn allemaal wel eens te laat.’
 
Na nog eens vijf minuten wachten vliegt de deur van de kamer open. Een man van een jaar of veertig met kaalgeschoren hoofd en enigszins verwilderde ogen valt naar binnen. Struikelend weet hij net nog op de stoel neer te komen die voor hem klaar staat.
 
Man 1: ‘John, je bent er. Goed om je te zien.’
 
Heitinga haalt een paar keer diep adem, probeert een wat rustiger houding aan te nemen en zegt:
 
‘Mijn excuses. Ik kon het niet vinden. Ik heb tien minuten naar dat kaartje beneden in de hal gestaard. Dat vind ik altijd zo moeilijk, om zo’n plattegrond te lezen. Dat je dan op dat kaartje naar links moet en dan weer naar rechts, maar dan begin je te lopen en raak je weer helemaal in de war.’
Man 2: ‘Maar je hebt het toch maar mooi gevonden. Je bent een echte doorzetter.’
Heitinga: ‘Toen ik voor de tweede keer de damestoiletten in was gelopen nam een aardige mevrouw me bij de arm en die heeft me hier naar binnen geduwd.’
Man 3: ‘Ha, Amsterdamse humor, daar houden we van. Wat wil je drinken Johnny? Koffie, thee?
 
Heitinga vervalt in een diep gepeins dat zeker een minuut duurt.
 
Man 2: ‘John, ben je er nog?’
Heitinga: ‘Sorry, keuzes maken vind ik vaak wat lastig. Doe maar thee. Of nee, toch koffie. Ja doe maar koffie. Ik ben ook een beetje zenuwachtig. Spreken voor een groep mensen ligt me niet zo.’
Man 4: ‘Nee, daar hebben we allemaal wel eens last van. Maar vertel eens, ben jij een echte Ajacied?
 
Als de deur een kwartier later dichtvalt achter een uitgeputte Heitinga, slaken de vier mannen een opgeluchte zucht.
 
Man 1: ‘Bel de gesprekken van morgen maar af. Wat een topper. Ik kan me niet voorstellen hoe dit mis kan gaan.’
Man 2: ‘Helemaal mee eens, dit is onze nieuwe trainer.’
Man 3: ‘Ik roep hem even achterna dat hij de verkeerde kant oploopt.’
Man 4: ‘En hij is zijn tas vergeten.’

Toespraak

Wikimedia

Nadat gisteren tijdens Feyenoord-Ajax een aansteker tegen het hoofd van Davy Klaassen werd gegooid, stapte John de Wolf naar voren om het Feyenoord-publiek tot de orde te roepen. Hoewel De Wolf zijn best deed ('gebruik je verstand godverdomme'), vond ik het toch een beetje een gemiste kans. Als er één moment was om een volle Kuip vol doorgesnoven Tokkies optimaal te verwarren, dan was het nu wel.

 

  'Mensen,' had John de Wolf bijvoorbeeld kunnen zeggen, 'zijn jullie soms vergeten wat de grote filosoof Thomas Hobbes in De Cive heeft geschreven? "De mens is voor de mens een doortrapte wolf." Zoals jullie weten verwees Hobbes hiermee naar het Latijnse gezegde "Homo homini lupus", waar Seneca dwars tegenin ging met zijn "Homo res sacra homini, oftewel "De mens is iets heiligs voor de mens." 

  En zo is het ook, beste Feyenoordsupporters! Hebben wij ons duizenden jaren lang gecultiveerd, om te eindigen op een voetbalveld met een bloedende Davy Klaassen? Beseffen jullie dan niet dat voetbal de gesublimeerde bloeddorst is van onze wolvennatuur? Dat we op het voetbalveld onze agressiviteit en dwang tot dominantie omvormen tot pure kunst?

   Dat ik me vastbeet in Dennis Bergkamp zoals een wolf in zijn prooi, maar dat de scheidsrechter daarbij altijd de grens bepaalde? Dat de werkelijk sterke mens vooral ook sterk tegenover zijn eigen impulsen is, zoals Nietzsche zo eloquent heeft verwoord? Gebruik je verstand, mensen! Blader thuis Thomas Hobbes nog eens door, verfris je kennis van Seneca en kom zondag maar weer terug.'

  Zoals gezegd, een gemiste kans. 

En dan te vallen

Foto: Wikipedia

Het zal zo rond die discussie over een Europese Grondwet geweest zijn, dat de Europese leiders naarstig op zoek gingen naar een 'Europese identiteit'. Die zoektocht was tot voor kort vrij vruchteloos, veel verder dan wat gebitch over een 'joods-christelijke' traditie kwam het meestal niet, maar dankzij een stel bijzonder inhalige voetbaldirecteuren zijn we ineens een stapje dichterbij een Europese identiteit gekomen. Die voetbaldirecteuren wilden de rijkste voetbalclubs voortaan in een afgesloten competitie tegen elkaar laten ballen, zonder promotie/degradatieregelingen, een 'European Super League (ESL)'. 

  Zelden is het Europese continent eensgezinder geweest dan in zijn collectieve afschuw over dit plan. 

  

  Vooral het idee dat het niet uitmaakt hoe slecht je speelt, omdat je toch niet kan degraderen, lijkt de Europeaan recht op zijn ziel te trappen. Veel van die rijke Europese voetbalclubs zijn inmiddels in handen van Amerikaanse eigenaars, die gewend zijn aan gesloten competities, in Amerika zijn die heel normaal.

  Kevin de Bruyne, die nota bene uitkomt voor een club die aan die ESL mee zou doen, verwoordde echter op Twitter het Europese pijnpunt:

  [...] I have worked and competed against everybody trying to win the ultimate. But the most important thing to this is COMPETING [...]

Europeanen zijn geen Amerikanen, niet alles is hier showbusiness. Bij de oprichting van de ESL kwam de Europese ziel ineens bloot te liggen: zonder tragedie hoeft het niet. Er moet iets op het spel staan, je moet kunnen vallen. Misschien is vallen eigenlijk nog wel het mooiste, vooral als je eerst aan de top stond. Als je hoog reikt, moet je ook weer naar beneden, in de woorden van Nescio's Dichtertje:

  Een groot dichter zijn en dan te vallen.

Amerikanen houden niet van vallen, die houden van stijgen, van rags to riches en dan is het verhaal klaar, dan is er een happy end en blijven de succesvolle miljonairs elkaar tot het einde der tijden de bal toespelen. 

  In Europa weten we wel beter. Een happy end vind je alleen in sprookjes. Leven is vallen en als voetbal de belangrijkste bijzaak in het leven is, dan blazen we de hele boel nog liever op dan dat een stel Amerikaanse voetbaldirecteuren onze tragedie komt saboteren.

Gelijk

RGB Free, by mzacha

Voetbaltrainer Ron Jans is opgestapt als trainer van de Amerikaanse voetbalclub FC Cincinnati. Er schijnt een 'racistisch incident' geweest te zijn, waarbij de 61-jarige Zwollenaar het woord 'nigger' uitsprak terwijl hij meezong met een liedje dat in de kleedkamer gedraaid werd.
  Een 61-jarige Zwollenaar die verwijderd wordt omdat hij een liedje meezingt wat gewoon op de radio te horen is, dat lijkt me een aardig voorbeeld van 'cultuurmarxisme.'

  Er is een woord, wat door de goede groep mensen wel uitgesproken mag worden (in dit geval zwarten, in het originele marxisme waren het de arbeiders), maar door de slechterikken  (blanken, voorheen de bourgeoisie) niet.
  Als Ron Jans een legitieme zwarte man was geweest, was er niets aan de hand geweest. Assimilatie lijkt dus de sleutel en om Ron Jans een beetje op weg te helpen, om hem wat beter te maken, heb ik een klein rapliedje voor hem gemaakt, voor in de volgende kleedkamer:

De Ron Jans rap

Ik ben Ron Jans en ik ben geen racist
Ik deug als een malle als je dat nog niet wist
Ik gaf zelfs les op een middelbare school
Het is laster, larie en apekool

Ok ik had op mijn taal moeten letten
Maar dan moet je geen liedje opzetten
Ik zong gewoon heel precies mee
net als de jongens op de tv

Ik had ooit een droom: in Amerika slagen
Maar vergat even de deugers te behagen
In elke film wordt dat woordje gezegd
Maar ik zeg het even en moet meteen weg

Haal het woord dan ook van de buis
Verbied het voor iedere man
Nu ben jij wat gelijker dan mij
En daar komt meestal ellende van.

Dicky

RGB Free, by tabaluga13

Jaap Stam is opgestapt als trainer van Feyenoord, een actie waar de verantwoordelijke beleidsbepalers van de Rotterdamse stadionclub nog steeds een beetje verbijsterd over zijn.

  'Jaap Stam is een echte kerel', verklaarden ze beteuterd op de persconferentie. 'Hij slaat 's ochtends voordat hij naar de training komt vier koude eieren op zijn voorhoofd kapot, die hij naar binnen giet met koffie die getrokken is uit bonen die hij zelf tussen zijn grote mannenklauwen heeft verbrijzeld. Hij heeft dus alles van een echte Feyenoord-trainer, we snappen niet hoe dit mis is gegaan.'

  Nu Stam op zijn blote voeten in twee uur terug naar Zwolle is gerend, is de weg vrij gekomen voor Dick Advocaat. Ik voorspel dat Feyenoord binnen zeven wedstrijden weer netjes derde staat, ik heb namelijk wat ervaring met Dick Advocaat.
  Een paar jaar geleden zat ik vast met een tekst en verzuchtte ik: 'Was er maar iemand om mij even te helpen.'

  Drie seconden later ging de bel. Ik deed open en zag tot mijn verbazing Dick Advocaat in mijn portiek staan. Hij leunde op een klein parapluutje, achter zijn rug haalde Petrovic met een trapje een kat uit een boom.

  'We waren toevallig in de buurt', glimlachte Advocaat. 'Laten we maar meteen beginnen.'

  Hij stoof de trap op, toen ik in mijn werkkamer kwam zat hij al op de hoek van mijn bureau.

  'We moeten terug naar de basis', verklaarde Advocaat, die enthousiast met zijn beentjes boven mijn vloer bungelde. 'Gewoon de woorden in de goeie volgorde zetten en op het einde van de zin een punt.'

  Aarzelend begon ik te tikken, ik voelde Dick Advocaat meekijken.

  'Heel goed', brulde hij ineens in mijn oor. 'En nu doorpakken.'

  Hij sprong van mijn bureau en begon met geheven vuistjes door de kamer te rennen.

  'Rotzak', brulde hij ondertussen door het open raam naar een parkeerwachter. 'Die wagen staat daar prima. Zeljko, attack!'

  Nu pas drong tot me door dat Zeljko Petrovic al vijf minuten in mijn keuken aan het rommelen was, waar hij naar later bleek alle sauzen alfabetisch gerangschikt had en mijn wasmachine had ontkalkt.

  Terwijl door het open raam de ontzette kreten van een parkeerwacht dwarrelden, merkte ik tot mijn verbazing dat de zinnen ineens een stuk vloeiender uit mijn pen rolden. Ik draaide me naar Dick Advocaat om mijn dank uit te spreken, om te ontdekken dat ik weer helemaal alleen was. Ik rende naar het raam: ook Petrovic was verdwenen, net als de bon achter de autoruit en de onthutste parkeerwachter.
  De hele straat was nu een oase van rust, zelfs de kat die de hele ochtend in een boom had zitten miauwen lag met tevreden oogjes naar de zon te knipperen.

Positieve insteek

RGB Free, Jazza

'Ik ben vandaag uw commentator bij alweer zo'n fantastische wedstrijd op het toch al fantastische WK vrouwenvoetbal, wat leven we toch in fantastische tijden, wat jij John?'
- Zeker, dit WK gaat niet alleen maar over voetbal. Het gaat over onrecht, discriminatie, vooruitgang en seksisme.
'Eindelijk is er ook aandacht voor vrouwen die tegen een bal aanschoppen en dat is meer dan verdiend.'

 - Absoluut. Kijk eens hoe Bronze daar een bal controleert: alsof ze twee kratjes bier onder haar schouders klemt en ondertussen ook nog een wasje draait, dat zie je bij de mannen nooit.
'Die maken zich er maar makkelijk vanaf John, tik-tak en weg is de bal weer. Vrouwen laten zien wat werken is.'
- Zag je hoe Greenwood met de bal aan de voet blind op die Kameroense in wandelde? De spontaniteit, de pure spelvreugde druipt er gewoon vanaf.
'Helemaal juist John. Kijk, een Kameroense duwt haar elleboog in het gezicht van een tegenstandster. Een goed gebruik in Kameroen bij vrouwen onderling, daar mogen wij verder geen mening over hebben.'

- Dat is hun cultuur, en vergeet de jarenlange onderdrukking door het patriarchaat niet.
'Zo moeten we die fluim ook interpreteren die nu door de lucht vliegt: dat is een symbolische klodder spuug richting de blanke onderdrukker.'
- Schandalig dat die dames zich aan de spelregels moeten houden. Helemaal terecht dat ze nu door het lint gaan. Wie heeft die regel over terugspeelballen eigenlijk bedacht?
'De vraag stellen is hem beantwoorden, John. Dat je als keeper een terugspeelbal niet in je handen mag pakken, dat is puur seksisme.'
- Typisch een mannenregel, waarbij er geen enkele rekening gehouden wordt met de natuurlijke neiging van vrouwen om rollende objecten van de grond op te pakken.
'Wij moeten ons na deze wedstrijd maar eens even in een hoekje diep gaan schamen, John.'

Creëren

RGB Free, by Scottmliddel

In café O'Leary's, aan de Utrechtse Adelaarstraat, staat op het plafond van de wc de volgende boodschap geschreven:

  'Elly, weet je de ingrediënten al?'

  In het café speelt op een groot scherm de Champions League finale zich af: Liverpool - Tottenham Hotspur.
  Er zitten veel Engelsen in het café, waaronder een overduidelijke Tottenham Hotspur-fan, die een slechte avond heeft, wat hem van harte gegund is.

  Maar terug naar Elly en haar ingrediënten.

  Ik denk wel ongeveer te weten hoe dat zit. Elly studeerde hier natuurlijk, en had tijd in overvloed.
  Dat is wat dat ene zinnetje vooral betekent: tijd. 
  Tijd om in een café rond te hangen, tijd om over het eten van vanavond te tobben, tijd om andere studenten aan hun kop te zeuren over de juiste ingrediënten voor dat specifieke gerecht, dat ze voor een of andere jongen wil bereiden, zodat ze het net lijkt of ze kan koken.

 Zoals Bob Dylan verkondigt in die nieuwe documentaire van Martin Scorsese:

  'Life isn't about finding yourself, it's about creating yourself.'

  Ondertussen wordt er in het café gejuicht: Liverpool heeft een tweede goal gemaakt. De Hotspur-supporter hangt geveld in zijn stoel.
  Misschien moet ie Elly even bellen, dan kan ze wat lekkers koken voor de troost.

Winnaar

Foto: Wikipedia

Als speciale gast voor het pensioenfeest is Danny Blind uitgenodigd. Omdat het een verrassing is, moet Blind precies op het juiste moment de feestzaal binnen komen.
  De ex-voetballer is geïnstrueerd om in zijn auto te wachten, een van de jonge gasten wordt erop uit gestuurd om hem op te halen. Samen met zijn vriendin speurt hij vijf minuten voor het moment suprême de parkeerplaats af.

  'Wat was zijn voornaam ook alweer?'

  Het meisje haalt haar schouders op: het zal wel met die voetballers. En dit is dan ook nog een oude man. Die zoon, die zou ze nog wel herkennen: een leuke krullenbol, als ze zich niet vergist.

  'Dave?'
  'David?'

  Als hij eerlijk is, heeft ie ook niet zoveel met voetbal. Misschien hadden ze die Blind nog even moeten googelen voor ze aan deze missie begonnen.
 
 'Zullen we zijn naam maar schreeuwen? Ze zitten binnen op hem te wachten.'
 'Laten we nog een rondje doen. Kijk, die dikke bak, daar zal je hem hebben.'

  Voorzichtig lopen ze op de auto af. Er zit een man in, en hij is redelijk oud. Hij is een beetje kaal, maar hij heeft nog wat krulletjes: het zou hem zomaar kunnen zijn. Ziet hij eruit als een goede voetballer?

  Dat is lastig te zeggen, zo in een auto. Als hij naast de auto stond, hadden ze misschien een voetbal naar hem toe kunnen schieten. 

  'Bent u meneer Blind?'
  'Jazeker.'

  De ex-voetballer spring uit zijn auto en begint meteen richting feestzaal te benen.

  'Denkt ie dat er een diepe bal aankomt', puft het meisje, maar de ex-voetballer hoort haar al niet meer. Hij is allang door de ingang verdwenen en halverwege z'n eerste anekdote: zo'n Champions League win je niet door de kantjes ervan af te lopen.

Idée reçue

'Robin van Persie is een fantastisch mens'

Foto: suju, Pixabay

- Hij is verbaal enorm begaafd
'Hij heeft zich als persoon geweldig ontwikkeld'
- Hij is de vriend van de media geworden
'Hij is een voorbeeld voor de jongere generatie'
- Hij heeft het fantastisch gedaan

'Veel beter dan een Dirk Kuijt'
- Dirk Kuijt was een beetje een dominee
'Dirk Kuijt is vooral met zichzelf bezig'
- Met zijn gezeik over topsportklimaat
'Kritiek op medespelers'

'Hoeveelste werd Feyenoord ook alweer met Van Persie?'
- Derde plek, 20 punten achter de koploper
'En met die belerende dominee?'
- Voor het eerst in 20 jaar kampioen

'Robin van Persie is een fantastisch mens'
- En Dirk Kuijt is een lul

Opluchting

Foto: Pixabay

De uitschakeling van Ajax in de Champions League zal bij veel voetbalsupporters een zucht van opluchting hebben ontlokt. Als je voor PSV of Feyenoord bent, waren de afgelopen maanden bijna ondraaglijk.

  'Mijn zoon is voor Feyenoord', zei René van der Gijp tijdens de voorbeschouwing, 'die kijkt al maanden geen tv meer.'
  Dick Advocaat vond dat onbegrijpelijk ('je bent toch Nederlander'), maar Wilfred Genee begreep het wel: 'dat zijn supporters.'

  Een andere verklaring zou kunnen zijn: 'dat is nu eenmaal tribalisme'.
  Het is vrij ironisch dat er in het voetbal steeds meer verwoede pogingen gedaan worden om het verschrikkelijke fenomeen racisme uit te bannen: racisme is hetzelfde soort tribalisme als waar voetbal al honderd jaar haar bestaansrecht aan ontleent. Het enige verschil is dat het maatschappelijk geaccepteerd is om mensen met het verkeerde voetbalshirtje te haten, terwijl het een doodzonde is om mensen met het verkeerde huidskleurtje te haten.

 Toen Stef Blok een half jaar geleden per ongeluk zei wat hij echt dacht, namelijk dat mensen van nature een beetje racistisch zijn, kwam er bij Pauw een Amnesty-medewerker aanschuiven die op hoge toon verklaarde dat Blok maar eens een dagje bij Amnesty International moest meelopen.
  Dan zou Blok wel inzien dat mensen van nature ontzettend ruimdenkend zijn.

  'Toon mij tien ruimdenkende Amnesty-medewerkers', dacht ik toen. 'En ik toon je een stadion met vijftigduizend schuimbekkende Feyenoord-supporters.'

Voorkennis

RGB Free, by WEEWILLYD

Soms zie je een foto van vee dat op het punt staat geslacht te worden. Wat die foto's vooral zo tragisch maakt: ze weten het zelf nog niet. Ze staan achter een hekje wat goeiig voor zich uit te staren, terwijl ze niet in de gaten hebben dat een paar meter verderop, in het schuurtje, hun vriendjes een voor een aan hun einde komen.
  Sinds bekend is geworden dat Abdelhak Nouri, het goedlachse wonderkind van de Ajax-opleiding, waarschijnlijk levenslang gehandicapt zal zijn, staat hij in mijn verbeelding achter precies zo'n hekje.
  Ik denk aan een interview met Nouri: vlak na zijn debuut, blij als een kind, hij had gescoord uit een vrije trap en hij was er heilig van overtuigd dat hij het ging maken in Ajax 1.

   'Jochie', denk ik nu. 'Je moest eens weten.'

  Het punt is natuurlijk: hij wist het niet. En ik wist het ook niet toen ik de eerste keer dat interview zag.
  Kennis achteraf maakt je met terugwerkende kracht een soort God: je overziet iemands leven op een manier waarop diegene dat zelf nooit heeft gekund.
  Overmand door superieure deemoed, dreig je alleen een ding te vergeten: heb je zelf eigenlijk wel in de gaten wat er achter je rug gebeurt?
  Staan we niet allemaal goeiig over dat hekje te staren, in de heilige overtuiging dat de boer elk moment naar buiten kan komen om wat hooi in onze bak te gooien en het water ter verversen?
  En dan morgen weer gezellig met z'n allen de wei in.

Overwinning

 Het hele voetbalseizoen hadden we verbeten gevochten voor de begerenswaardige wisseltrofee van onze subleague van het voetbalmanagerspel Profcoach.
   Elke week werden er harde noten gekraakt: wie stelde je op als aanvoerder, wat moest je met die middenvelder die veel scoorde maar ook vaak een kaart pakte, wat was wijsheid rond die ene verdediger?
  Bijna een jaar lang elk weekend puzzelen op je meest succesvolle opstelling, terwijl je achterdochtig de concurrentie in het oog hield.

  En toen brak eindelijk de avond aan waarop de Profcoach wisseltrofee van eigenaar ging wisselen.
  's Middags stond ik nog gewoon op de tennisbaan, maar ik kon mijn gedachten maar matig bij mijn forehand houden.
  De wind ruiste door de hoge bomen die de baan omzoomden, slechts vaag drongen de droge tikken van zojuist geslagen tennisballen tot me door.
  Een paar uur later hield de trein nog even halt voor station Utrecht: wachten op een vrij spoor.
  Opgehokt in zo'n hokje voor de deuren, daarna het nieuwe station dat me nog steeds wat onwerkelijk voorkomt.
  Ik kan de oude stationshal van Utrecht Centraal nog zo uittekenen, het eeuwige blauwe bord met de vertrektijden, dat schattige paaltje met een vlaggetje erop: het 'trefpunt' waar geliefden elkaar na maanden afwezigheid hartstochtelijk in de armen vielen.
  Een lichte melancholie overvalt me als ik bedenk dat het voor altijd is verdwenen: de bloemist bij de roltrappen naar de bussen, de kioskwinkeltjes middenin de hal, waarin ik nog een blauwe maandag wat net ingevoerde euro's bij elkaar heb verdiend.

  Als het er allemaal niet meer is, hoe weet je dan zeker dat het er ooit is geweest?
  Beneden baan ik me een weg langs houten schotten, het hele station lijkt wel uitgegraven te worden.

   De stad met haar studenten, haar winkels en haar goedmoedige Dom.

  Dan: eetcafé De Vingerhoed, waar het bier wordt aangerukt en we oreren over scorende middenvelders, verdedigers die de nul houden, fataal uitgepakte wissels en geniale last minute aanpassingen in de opstelling.
  Als ik een paar uur later een van de laatste treinen terug naar het zuiden instap, weegt mijn rugzak een paar kilo zwaarder.
  Trots stal ik mijn buit uit op het klaptafeltje voor me en ik weet: het is niet voor niets geweest.

Leeftijdsgrens

Foto: wikipedia

Als een columnist het verzonnen had, zou je het te voor de hand liggend vinden: Henk ten Cate die in opspraak komt door een louche deal binnen de taxiwereld.
  Als er één voetbaltrainer is die onweerstaanbaar aan een dubieuze taxichauffeur doet denken, is het Henk ten Cate wel.
  Je hoeft niet heel veel fantasie te hebben om je Henk ten Cate voor te stellen voor een regenachtig station, leunend tegen zijn portier, handen diep weggestoken in een vale regenjas terwijl hij boven een slordig gedraaid sjekkie de reizigers staat te monsteren.
  Ben je eenmaal in zijn taxi gestapt dan mompelt hij iets onverstaanbaars met dat hese stemgeluid, als hij wegscheurt neemt hij twee asielzoekers mee op de motorkap en eenmaal aangekomen op bestemming geeft de meter op raadselachtige wijze het drievoudige aan van het bedrag dat je zelf ongeveer had ingeschat.

  'De meter liegt niet', hijgt Henk, terwijl zijn handen op onheilspellende wijze steeds dieper in die regenjas wegzakken.

  Het lijkt me geen ramp als deze figurant voor een matige maffiafilm het Nederlands Elftal even overslaat. Ik zie het gewoon niet voor me: Henk ten Cate die Davy Klaassen gaat uitleggen waar hij moet lopen als de bal aan de andere kant van het veld bij de linkshalf terechtkomt. We hebben op dit moment een selectie vol keurige schooljongens, die staan naar zo'n hijgende glijcrimineel te staren alsof ze in het verkeerde toneelstuk zijn beland.

  'Gewoon met je poot richting porum van die bijgoochem graaien', dat soort teksten stel ik me voor bij Henk ten Cate.
  En dan een gezicht erbij trekken alsof je bij de cornervlag even nonchalant het wereldraadsel hebt geopenbaard.
  Nee, Henk ten Cate, dat is voetbal uit de oude doos, de tijd dat je nog kon drijven op een vlotte babbel en het charisma van de charmante struikrover.
  Jongens als Donny van de Beek en Appie Nouri, de toekomst van het Nederlands voetbal, zijn frisgewassen VWO-scholieren met een grenzeloos vertrouwen in de goedheid van de mens. Dat soort jongens denken niet in het uitdelen van koekies, die ratelen over looplijnen, inzakkende verdedigende middenvelders en doordekkende backs alsof ze er gisteren nog een mondelinge overhoring over hebben gehad.
  Moderne voetballers die een moderne trainer nodig hebben, de ondergrens qua leeftijd zou ik op 1960 leggen.
  En laat Frank de Boer daar nou nog een mooie tien jaar boven zitten.

Apengeluiden

RGB Free, by Zela

Tweeëntwintig topfit getrainde voetballers vertonen hun kunsten in een voetbalstadion. Sommige van deze voetballers hebben een zwarte huidskleur, wat voor enkele supporters aanleiding is om 'apengeluiden' te maken: als een zwarte voetballer aan de bal is, roepen ze 'oeh, oeh, oeh', alsof ze een aap zijn.
 
  We hebben dus met een stel rondhangende, bier drinkende, zich in een groepje bewegende jochies te maken die elkaar ophitsen en nadoen en naar een andere man lopen te loeren die zowel sportief als financieel superieur aan hen is, waar ze op reageren door opgefokt op en neer te springen en heethoofdig oerkreten uit te stoten.

  Moet je deze jongens vervolgen wegens racisme? Het lijkt me beter de volgende keer dat ze het doen, ze meteen een lekker banaantje aan te bieden: waarschijnlijk worden ze daar onmiddellijk weer rustig van.

Sekte

Foto: wikipedia

Het Nederlands voetbal is in rep en roer. Dit komt door Hans van Breukelen, de technisch directeur van de KNVB, die door een 'Zeeuwse sekte' zou zijn gehersenspoeld.
  Persoonlijk zie ik het probleem dus niet zo.
  Hans van Breukelen die door een Zeeuwse sekte wordt gehersenspoeld, dat lijkt me nu precies wat het Nederlandse voetbal uit het dal kan trekken. Johan Cruijff is ons dit jaar ontvallen, en wat was die man anders dan een eenpersoonssekte?

  Die charlatans van BTSW mogen dan brabbelen over 'overdraagbare en praktisch toepasbare patronen', maar dat is natuurlijk peanuts vergeleken met de orakeltaal die Cruijff jarenlang op trainingsvelden heeft lopen verkondigen.
  Frank Rijkaard werd op een gegeven moment zo gestoord van Cruijffs gepreek dat hij desnoods voor drie gulden vijftig en een mooie stereotoren bij PSV wilde gaan ballen, als hij maar verlost werd van Cruijffs eeuwige gefilosofeer over ballen die te vroeg komen omdat ze te laat zijn vertrokken vanaf het verkeerde kruispunt, en dan ook nog met een gat achter je linkerbeen.

  Rijkaard trok het niet meer, en werd een van de beste voorstoppers aller tijden. Dat is dus precies wat er met die voetballers van tegenwoordig moet gebeuren. Die gasten zijn veel te veel met voetbal bezig.
  Anwar El-Ghazi: die moet je dus gewoon twee weken lang alleen maar volleybalsmashes laten oefenen, terwijl je hem aan zijn hoofd zeikt over dynamisch in je kracht staan en je innerlijke leiderschap ontplooien.
  Laat hem daarna los op een voetbalveld en hij gaat drieënveertig keer zijn man voorbij, puur uit agressie en angst voor nog een rondje volleyballes van Peter Blangé en zijn Zeeuwse vriendjes.
  Ja, die Zeeuwse sekte, daar gaan we nog veel plezier aan beleven.

Mijn bal

Foto: Wikipedia

De documentaire Becoming Zlatan was bijzonder vermakelijk, maar liet wel zien dat de titel een flinke miskleun is. De suggestie wordt gewekt dat Zlatan bij Ajax 'Zlatan' werd, een idee dat je na tien minuten kijken al de prullenbak in kan gooien. De Zlatan die op negentienjarige leeftijd naar Amsterdam reist is al honderd procent Zlatan.

  'Meestal kan ik wel snel tot spelers doordringen', zegt voormalig teammanager en mensen-mens David Endt in de documentaire. 'Maar bij Zlatan stuitte ik op een muur.'

  Als de documentaire zijn naam recht had willen doen, dan had het beeldmateriaal van een pak 'm beet tweejarige Zlatan moeten bevatten.
  Een klein Zlatantje dat door zijn veeleisende vader ergens gedachteloos in een Zweeds parkje op het gras wordt gedumpt, waarna een ouder kind ook nog eens zijn geliefde speelgoedbal afpakt. En Zlatan een inzicht heeft: niemand gaat hem helpen en ballen komen niet uit zichzelf terug.

Sentiment

RGB Free, by sue_r_b

Als ik de naam 'Peter Bosz' hoor, zie ik onmiddellijk een drukke krullenbol voor me die achter een stuiterende bal de dug-out in duikt.
  Dat komt door Jan Mulder. Die had in de jaren negentig een column in de Volkskrant die ik blijkbaar aandachtig las, want ik kan me twintig jaar later nog bijna letterlijk een stukje over Peter Bosz herinneren.
  Het kwam erop neer dat Bosz en Maas, beide spelers van Feyenoord, volgens Mulder een soort tweepersoons sloopbedrijfje op het middenveld vormden. Bosz en Maas, beide niet gezegend met een fantastische techniek, maar wel met een gezonde werklust, van die typische Feyenoordspelers die eigenlijk niet kunnen voetballen maar dat compenseren met driftig geren en gevlieg, werden door Mulder neergezet als twee achterlijke pitbulls die briesend en brullend achter elk balletje aanholden, zodat ze zelfs in de dug-out nog met elkaar om een bal lagen te rollenbollen die al een minuut eerder over de lijn was gegaan.
 
  Bosz & Maas N.V. , voor al uw sloopwerkzaamheden.

  Er zijn mensen die zeggen: 'Wat maakt het uit dat een echte Feyenoorder trainer van Ajax wordt? Dat is allemaal goedkoop sentiment.'
  Tegen die mensen wil ik zeggen: 'Voetbal is sentiment.'
  Haal het sentiment uit het voetbal en je zit te alleen nog maar te kijken naar tweeëntwintig veel te veel verdienende opgeschoten pubers die verder ook niet zoveel te vertellen hebben.
  Dan kan je dus beter een goed boek gaan lezen.

  Voetbal is sentiment, daarom ben je blij als Ajax wint en als Feyenoord verliest. Je zegt toch ook niet tegen een Ajaxsupporter: 'Wat maakt het uit wie er wint? Dat is alleen maar sentiment. Stel je niet zo aan.'

  Peter Bosz was een typisch Feyenoord-middenveldertje dat schopte naar alles wat bewoog en bij voorkeur Ajacieden over de reling keilde omdat hij het voetballend niet op kon lossen. Dat die naar losvliegende balletjes grabbelende 010-pauper nu bij Ajax aan het roer staat, daar word ik dus niet vrolijk van.
  En dat is inderdaad behoorlijk wat sentiment.

Underdog

RGB Free, by just4you

De friettent was leeg, op één bezoeker en één medewerker na. Die ene bezoeker stond achteraan naar een hangende televisie te kijken.

  Barcelona speelde tegen Atletico Madrid.

'Ik kom zo bij u', zei de jongen achter de toonbank. Ik slenterde naar de televisie, een man van een jaar of vijftig staarde ingespannen naar het scherm. Op dat scherm liep Messi een beetje verongelijkt te doen. Hij is de beste voetballer van de wereld, maar ik kan maar geen fan van Messi worden. Hij lijkt gewoon teveel op een aardmannetje met piekhaar en te weinig op een voetballer. Een rare gnoom die soms ineens de bal meepikt en hem dan razendsnel tussen de palen prikt, voordat je goed en wel doorhebt wat er gebeurt.

  Het zal iets met smaak te maken hebben.

Maar geef mij maar een spits van één meter negentig die een verdediger van het lijf houdt door zich schrap te zetten, de bal nog even onder de voet houdt, met een elegante schaar een tweede man passeert en dan uithaalt zoals een voetballer uit hoort te halen: met een machtige zwiep van zijn sterke been. Ik liep weer weg van de tv, ik had weinig zin in de grote Messi-show, toen de man een juichkreet uitstootte.

  'Prachtige goal!'

  'Het zal weer niet', dacht ik bij mezelf. 'Die glibberige punteraar heeft dat vervelende kostschooljongenselftal weer eens op voorsprong gezet.'

  'Barcelona?', vroeg ik, terwijl ik weer richting de tv liep.
  'Atletico. Geweldige voorzet met buitenkantje.'

  Ik leefde op: het was inderdaad een prachtige goal en mijn medewachter bleek het ook niet zo op Barcelona te hebben.

  'Nu gaan ze er echt bovenop klappen', zei hij glimmend.
 
  Daar stonden we: twee mannen in een friettent, duimend voor de underdog terwijl de jongen achter de balie een broodje kroket inpakte en uitrekende hoelang het nog duurde voor hij de tent op slot kon gooien.

Focus

RGB Free, by mzacha

De overwinning van Ajax op PSV vorige week geldt wat mij betreft nu al als een hoogtepuntje uit 2016 en dan met name omdat het zo onverwacht was.
  Het beste moment om op te staan is als je dood en begraven bent, had een zekere J.C. hierover kunnen zeggen.
  
   Ik heb die openingsgoal goal inmiddels zo'n tien keer teruggezien en ik ben tot de conclusie gekomen dat hij voor een groot deel op het conto van Lasse Schöne geschreven kan worden. Het is Schöne die de bal op links via een korte combinatie vrijmaakt, vervolgens naar Milik speelt (die half verkeerd op Bazoer kaatst) en doorrent naar rechts om het gat te trekken waar Milik na zijn kaats in kan lopen en binnen kan knikken.
  Wat ik ook zag, is dat Guardado Ajax voor de wedstrijd provoceerde op een compleet nieuwe wijze. Eerst zien we de Mexicaan al met een baby in de kleedkamer van PSV staan terwijl de rest van het elftal zich op staat te pompen voor de wedstrijd. Een maf gezicht: gespannen voetballers en dan zo'n vader ertussen die met een baby op zijn borst gelukzalig voor zich uit staat te staren.
  Maar het wordt erger.
  Als de Ajacieden even later op het veld langskomen om de PSV'ers een hand te geven, hangt die baby nog steeds over Guardado's schouder.

  Veel provocerender wordt het dus niet.

  Wat is de boodschap die Guardado de Ajacieden hier meegeeft? Sorry jongens, ik kon even geen oppas vinden? Of vindt Guardado een wedstrijdje tegen Ajax zo onbelangrijk, dat hij er een gezellig familie-uitje van maakt? Denkt Guardado erover na om de volgende keer ook met zijn vrouw en hond in die rij te gaan staan? Dat zijn echtgenote gezellig taco's uitdeelt terwijl Flappie even tegen de doelpaal gaat staan zeiken?
   De enige manier waarop Guardado nog meer minachting richting Ajax had kunnen uiten, was door zijn baby de eerste tien minuten van de wedstrijd gewoon mee te blijven zeulen. Balletje breed, op het middenveld een duel met Gudelj uitvechten en ondertussen je kind even naar je andere schouder verplaatsen. Schot op doel lossen, paar slokjes melk voor de kleine Guardado en snel weer naar je positie scharrelen.

  Het zag er allemaal misschien wel schattig uit op dat veld, maar ik denk dat de Ajacieden haarfijn aanvoelden wat Andrés Guardado uitstraalde met die koter aan zijn borst: 'jullie doe ik er wel even bij.'
  Dat dit stukje gebrek aan focus genadeloos werd afgestraft maakt de overwinning wat mij betreft alleen maar zoeter.