Vrai sur toi-même

Het is door andere toestanden een beetje uit beeld geraakt, maar tot een paar jaar geleden was de 'Nederlandse identiteit' een van de belangrijkste gespreksonderwerpen in couranten en aan talkshow-tafels. 

  Grofweg kwam het erop neer dat rechts vond dat we onze identiteit verloren door massa-immigratie, waarbij het linkse antwoord meestal was dat er helemaal niet zoiets bestaat als een 'Nederlandse identiteit'.

   Dezelfde discussie kun je voeren over de Europese identiteit, waar we het als veredelde provincie van Duitsland waarschijnlijk toch vooral van moeten hebben en daar heeft de Duitse filosoof Peter Sloterdijk twee jaar geleden een boeiend boek over geschreven: Het continent zonder eigenschappen. Bladwijzers in het boek Europa. 

  Wat zijn die bladwijzers die Europa uniek maken in de wereldgeschiedenis? Volgens Sloterdijk zijn dit onder meer de Europese individualiteitscultuur en de Europese bekenteniscultuur. Het eerste bestaat uit een 'modernisering van de beroemdheid':

De blijde boodschap van de moderne tijd luidt: je hoeft niet van adel te zijn om roem te vergaren! Onderscheid je door je talenten en door je werk! Zorg ervoor dat je aandacht krijgt voor je daden en geschriften, en je komt naast koningen te staan, en wie weet zelfs boven hen!

Sloterdijk noemt de dichter Petrarca (1304-1374) als een van de eerste Europeanen die toonde dat je niet van adel hoefde te zijn om (in Europa) als adel behandeld te worden:

[...] voor het eerst werd een burgerlijke tijdgenoot met goedvinden van de koning van Napels, op het Capitool tot poeta laureatus gekroond - een gebeurtenis die tot in de achttiende eeuw aan hoven en hogescholen werd gekopieerd. 

Het was de geboorte van het 'genie': dat typisch Westerse fenomeen van de briljante kunstenaar/wetenschapper/sporter die minstens op dezelfde hoogte staat als koningen en keizers. Een fenomeen mede mogelijk gemaakt doordat Europa de 'Grande Ecole' van de wereld was, waarbij de leerling belangrijker werd dan de (in andere culturen als hoogst aangeslagen) leraar:

De belangrijkste psychoculturele uitvinding van Europa is dus niet de leraar [...] maar de student bij wie het lukt deemoed en ambitie gelijktijdig te activeren. 

De tweede bladwijzer betreft de Europese obsessie met zelfontleding en biechten, waar onder meer Augustinus van Hippo in de vierde eeuw al overtuigend mee begon. Rousseau deed dit in de achttiende eeuw nog eens dunnetjes over en daarna was het hek echt van de dam:

In de tijdsspanne tussen de latere achttiende eeuw en de beginnende eenentwintigste eeuw heeft de Europese cultuur het dire vrai sur toi-même tentoongespreid op een wijze die in andere civilisaties haar weerga niet kent. 

Een interessante casus in dit kader is die van de Turks-Nederlandse schrijfster Lale Gül en haar debuutroman Ik ga leven. Veel Europeser dan wat Gül daarin deed wordt het niet: een literaire bekentenis in de traditie van Rousseau. Als beloning kreeg ze zeer goede verkoopcijfers uit autochtoon-Nederlandse hoek en ernstige doodsbedreigingen uit met name orthodox-islamitische hoek. Er zal een religieuze revolutie nodig zijn om aan dit laatste echt iets te veranderen. Laat 'revolutie' nu ook een van Sloterdijks bladwijzers zijn en bovendien een waar we niet alleen maar profijt van hebben:

Aan de ontworteling van een verbruikte herkomst zou echter altijd een plechtige belofte aan een legitieme bron van van geestdrift moeten beantwoorden, wil het individu in de postrevolutionaire ruimte niet volledig gedesoriënteerd raken; in de malaise na de tijd van de strijd vallen ze al te makkelijk ten prooi aan een dof niet-weten-hoe-nu-verder. Dat zou - entre nous- al op de huidige Europeanen kunnen slaan, die vaak radeloos naar Brussel kijken en niet weten of het echt de betere engelen van onze natuur zijn die daar voor het vervolg zorgen. 

Verdwaasde aan revoluties verslaafde Europeanen die niet meer weten waar ze het moeten zoeken en conservatieve immigranten die allergisch zijn voor elke vorm van revolutie, daar komt het zo'n beetje op neer. 

  De gevoelens die ik hierover heb zal ik neerschrijven in een zevendelig autobiografisch werk dat over twintig jaar verschijnt en waar ik (als Zweden dan nog bestaat) hopelijk een Nobelprijs voor krijg. 

Wachtgeld

Na schooltijd werkte ik als assistent-distributeur bij het verdeelpunt van NRC’s dat, heel handig, gevestigd was bij onze buren. Ik assisteerde de buurvrouw bij het tellen van de kranten voor elke wijk (twaalf in totaal) en als er iemand onverwachts uitviel was ik de joker, ik kon alle wijken bezorgen, het Vughtse stratenplan zat in mijn nog jonge hersens geëtst, je kan me nog steeds midden in de nacht wakker maken en aan me vragen: welke nummers van wijk 7, en dan dreun ik zo de straten op, met de bijbehorende NRC-klanten uit de periode 1995-1998.

  

  Hoe dan ook, die kranten werden voor de deur afgeleverd door een heel akelig mannetje in een bruin autootje, een mannetje met onder meer een drankprobleem en misschien ook wel andere problemen, daar zal hij inmiddels wel van verlost zijn aangezien hij waarschijnlijk niet meer leeft.
  Dankzij dit mannetje konden we vaak op het grasveld aan de overkant, op het terrein van een instituut voor dove kinderen, betaald voetbal spelen. Was die man namelijk meer dan een half uur te laat, dan kregen alle bezorgers die vruchteloos op hun krantjes hadden zitten wachten, ‘wachtgeld’ uitbetaald.
  Ja kinderen, dat waren de jaren negentig in optima forma: nog geen smartphones of dat soort onzin, maar gewoon lekker gezond tegen een balletje trappen en er ook nog voor betaald krijgen, kom daar tegenwoordig nog maar eens om.
  Natuurlijk was het ook wel eens rotweer en wat deden we dan, als die chauffeur weer eens ergens tussen Best en Vught in een café was blijven hangen? Dan zaten we wat in de werkruimte en draaiden we muziek, met name punkmuziek, dat was in die tijd nogal in. 

  Het was de tijd van wijde broeken die onder je kont hingen en skateboarden en alles heel relaxed of juist a-relaxed vinden. Nu had ik geen wijde broeken en ook geen skateboard maar wel interesse in die punkmuziek, dat klonk wel vrolijk en energiek. Iemand leende me een cd’tje van Green Day die ik op mijn zolderkamer op een bandje kopieerde en zo ongeveer de soundtrack van de zomer van ’95 werd.
  

  Een paar jaar later was die hele punk-hype alweer voorbij, mijn leeftijdsgenoten luisterden nu naar hardcore, wat ik persoonlijk ongelooflijke teringherrie vond, bovendien had ik al een andere afslag genomen, naar het verleden, en dan met name de jaren zestig, maar dat is weer een ander verhaal.
  Van veel van die punkbandjes uit die tijd hoorde je nooit meer wat, maar Green Day bleek een lange adem te hebben, ik zag nog wel eens wat voorbij komen op tv en las dat ze nu zelfs de reden vormen dat Donald Trump, het oranje wangedrocht dat is voortgekomen uit het onheilige huwelijk tussen de media en het kapitalisme, de wandelende reclamespot voor zichzelf, een sirene met gouden haarlak die de westerse samenleving op de klippen zal laten lopen, dat diezelfde Donald Trump weigert om naar de Super Bowl te komen omdat Green Day voor de wedstrijd een liedje gaat spelen.
 

  ‘I’m anti-them’, zei de Donald in zijn gebruikelijke kleutertaaltje, ‘all it does is sow hatred.’
  Het zou grappig zijn als het niet zo treurig was.
 

  Ik googelde Green Day en warempel, daar zijn ze weer, dertig jaar ouder maar nog vol energie, met een liedje waarin ze de ICE-waanzin in Minnesota benoemen.
  Ze zijn al die tijd gewoon lekker doorgegaan en nu is het moment aangebroken dat ze precies de juiste mensen op de juiste plek zijn, oudere punkjongeren die tijdens de Super Bowl een miljoenenpubliek de waarheid in het gezicht kunnen smijten.

Fruit van het kwaad

In de roman Mansfield Park van Jane Austen botsen twee levensbeschouwingen op elkaar. Aan de ene kant is er de Engelse 'landed gentry', de bewoners van het grote landhuis uit de titel. Deze personages zijn typische Austen-personages: ze hebben alle tijd van de wereld om elk gevoel en elk gebaartje eindeloos te analyseren.  

  Hier tegenover staan een broer en zus die in Londen zijn opgegroeid. Dit zijn vlotte babbelaars, die ironische grapjes maken over het geloof, die charmeren en flirten op een manier die de hoofdpersoon, Fanny Price, bijzonder tegen de aartsconservatieve borst stuit. 

  Het is de achttiende eeuw tegenover de negentiende eeuw, waarbij de laatste wordt gekenmerkt door de bezige bijtjes, de carrièremakers, de commercie, het wereldwijde kapitalisme, oftewel: de tijd waarin we nog steeds leven.

  In het boek 21 lessen voor de 21e eeuw, schetst Yuval Noah Harari een mogelijke toekomst als de automatisering de komende vijftig jaar rap verder gaat. Er zal steeds minder werk zijn, terwijl de welvaart voor een groot gedeelte wordt gecreëerd door de robots. Misschien krijgt iedereen een basisinkomen, zonder daarvoor nog veertig uur in de week in een kantoor met data te hoeven schuiven.

  Maar wat gaan we dan doen met al die tijd?

  Misschien gaan we terug naar de landed gentry van de achttiende eeuw, maar dan voor iedereen, in plaats van een paar rijke families die overzeese gebieden hebben geplunderd. 

  De vraag is alleen: kunnen we dat wel? Zijn we na twee eeuwen kapitalistische propaganda niet te veel ingesteld op bezig zijn, bezig zijn tot we erbij neervallen, en wordt iedereen helemaal gek als hij eerst een halve dag visite moet ontvangen, om daarna een wandeling door de tuin te maken, 'als dat niet te vermoeiend is'? 

  Persoonlijk zie ik zo'n toekomst wel zitten, maar ik twijfel over de rest van de mensheid. 

  Voorlopig lijkt het er bovendien op dat we weer de andere kant op aan het bewegen zijn, de oranje baviaan in het Witte Huis wil zo snel mogelijk terug naar begin twintigste eeuw, waarin supermachten rustig andere landen konden 'annexeren' en oliebaronnen en andere kapitalistische criminelen de dienst uitmaakten. 

  Gelukkig is er ook nog een andere traditie, de traditie van de troubadour, die woorden geeft aan deze waanzin, al is er bij die woorden soms wel een 21e eeuwse vertaling nodig:

killing people from a distance in an instant
at the insistence of a president
with a black mail gun to his head for the fun that he had in the dark ages
pages and pages and pages and pages 
they thought they'd get away with it
the minimum wage is outraged with it
they're gonna burn somebody at the stake for it
fruit of the doom
oranges and grapists
hold on to yer vapes kids

Bovenstaande 'pages' verwijzen waarschijnlijk naar de Epstein files, Trump is getransformeerd tot een sinaasappel in de tuin van Eden en 'grapists' is internettaal voor verkrachters, aangezien berichten met de juiste term automatisch door YouTube worden verwijderd. 

Ingewikkeld

Het valt niet mee om de moderne cultuur nog een beetje bij te houden. Wie is bijvoorbeeld Peter Thiel? Vorige week verscheen hij in een aflevering van South Park, waarin ze hem belachelijk maakten om zijn theorieën over de antichrist en er was iets met privacyschending. 

  Inmiddels weet ik dat Peter Thiel een razend rijke Silicon Valley-investeerder is en dat hij er inderdaad aparte theorieën over de antichrist op nahoudt. In het kort komt het erop neer dat Greta Thunberg volgens Thiel weleens de antichrist kan zijn. 

  Nu ben ik niet de allergrootste fan van Greta Thunberg, maar bij de antichrist stel ik me toch wel iets anders voor. 

  Het internet lijkt inmiddels te denken dat Thiel zelf de antichrist is. Het eerste argument hiervoor is dat de antichrist (volgens Thiel) voortdurend over de antichrist praat. Het tweede argument is dat 'Peter Thiel' een anagram is van 'The Reptile', wat dan weer aansluit bij de theorie dat we worden geregeerd door een stel reptielen die zich vermomd hebben als invloedrijke mensen, een theorie die Thierry Baudet een paar jaar geleden ook leek aan te hangen. 

Reptielen, Silicon Valley-miljonairs, het einde der tijden. Ik begon de moed wat te verliezen, en toen kwam Jesse Welles ook nog met een nieuwe video, waarin hij onder andere zingt:

I watched technopagans baptized
by The Reptile in the sun
in that California valley
of Our Lady Silicon

Antichrists were bargain priced
and the sky was oh so clear
always sunny, always funny
and the end was always near

Een aardig deuntje, maar heel veel wijzer werd ik er ook weer niet van, behalve dat ik in ieder geval niet de enige ben die er steeds minder van begrijpt. 

  De opstelling met die ene jongen die alleen maar een beetje mee staat te hupsen doet me ook weer denken aan die beroemde video van Dylan, waar aan de zijkant Allen Ginsberg en Bob Neuwirth doen alsof ze een gesprek voeren:

 

Dylan is hierin wel iets concreter in zijn analyse van de machtsverhoudingen, maar zijn advies is ook weer niet bijzonder praktisch:

Look out kid

they keep it al hid

Better jump down a manhole

Light yourself a candle

Overigens was Dylan er eind jaren zeventig al heilig van overtuigd dat het einde der tijden nabij was en verwarde hij zijn concertbezoekers met lange speeches over de noodzaak van een snelle bekering, nu het nog kon.  Laten we dat Peter Thiel echter maar niet vertellen, de wereld is zo al ingewikkeld genoeg. 

Slecht nieuws

Er zijn mensen die een uitgemergeld kind zien
en denken nu houdt alles op
laten we eerst
die kinderen te eten geven
dan zien we wel weer verder
 
Er zijn ook mensen
die een uitgemergeld kind zien
en denken:
 
‘Dat schiet lekker op
nog een paar miljoen
nu even doorzetten’
 
Dat die laatsten meestal de baas
zijn is slecht nieuws
voor de kinderen in kwestie

Op naar de oorlog

 Nadat MAGA-aanhangers jarenlang door de Republikeinse partij waren opgefokt over het bestaan van een 'klantenlijst' van zedendelinquent Jeffrey Epstein, blijkt deze lijst nu de Republikeinen zelf aan de macht zijn helemaal niet te bestaan.

  Hier nemen de MAGA's uiteraard geen genoegen mee en het meest positieve dat hieruit voort kan komen, is dat zelfs tot deze halve garen eindelijk door gaat dringen dat Trump volstrekt niet in staat is om een coherent verhaal te vertellen dat langer dan drie zinnen duurt. 

  Bij de vierde zin gaat hij onvermijdelijk afdwalen naar Joe Biden, linkse radicalen, zijn eigen superioriteit of iets dat hij de vorige avond toevallig op tv heeft gezien. 

  Dat vonden die MAGA's helemaal prima zolang hij immigranten in concentratiekampen stopte en geld weghaalde bij arrogante studentjes, maar nu gaat het een keer over een onderwerp waar ze zich niet zo makkelijk bij laten afpoeieren.

  De MAGA's moeten en zullen de pedo's zien hangen en Trump begint het al aardig benauwd te krijgen.

  Wat is de oplossing? Als dit nog lang zo doorgaat, misschien toch maar een oorlog beginnen? Dat leidt lekker af en ruimt lekker op, zoals Jesse Welles heel aardig samenvat:

  

Incapabel

Een paar weken geleden heb ik The Sopranos uitgekeken. Deze maffiaserie draait om Tony Soprano, een meesterlijke rol van James Gandolfini. In het laatste seizoen doen de makers van de serie duidelijk hun best om Tony zo negatief mogelijk neer te zetten. Waar hij in de eerste seizoenen nog wel voor rede vatbaar lijkt en over empathie lijkt te beschikken, verandert hij de laatste afleveringen in een impulsieve, egoïstische, achterlijke idioot.

  Een van de redenen hiervoor schijnt te zijn dat het publiek Tony te sympathiek vond en dat beviel de makers niet, dus deden ze er qua hufterigheid op het einde nog een paar schepjes bovenop.

  Toen ik het gesprek tussen Zelensky, Trump en Vance zag, moest ik meteen aan The Sopranos denken. Trump en Vance gedragen zich als maffiabaasjes die een ondergeschikte tot de orde proberen te roepen. Ze maken zich fysiek groot, blaffen hem af en wijzen hem terecht. Met name het gebrek aan ‘respect’ lijkt Vance bijzonder te storen. Dat is typisch de logica van de maffia: wij zijn sterk, jij bent zwak. Dus kus de ring en kruip je, of we slaan je hersens in met een huishoudelijk apparaat dat toevallig in de buurt ligt.
   Dat Trump en Vance zich gedragen als wanna-be wiseguys is misschien niet eens zo verrassend. Wat wel verrassend is, is hoe verschrikkelijk slecht ze erin zijn. 

  Ze zijn niet eens de succesvolle Tony Soprano uit de eerste paar seizoenen. Die leefde mee met zijn ondergeschikten en deed zelfs zijn best om een homofiele onderbaas uit de handen van zijn wraakzuchtige collega’s te houden. Met name Vance lijkt meer op de doorgedraaide Tony uit de laatste paar afleveringen: impulsief, veel te snel gekwetst, de onzekerheid en frustratie spatten er vanaf.
    

  Het Witte Huis wordt momenteel niet alleen bezet door maffia, maar ook nog eens door volledig incapabele maffia. Als je wil weten hoe het met incapabele maffia afloopt, moet je maar eens een aflevering van The Sopranos opzetten. Bijvoorbeeld die met Fat Dom. Fat Dom leek het wel een goed idee om bij de concurrentie naar binnen te wandelen en grapjes te maken over die homofiele collega :

Waterpistool

Foto: Wikimedia

 'We moeten met je praten,’ zeiden de katten toen ik net lekker met een bakje koffie op de bank zat. ‘Tom Egbers zit in de tuin.’

  ‘Tom Egbers? Wat doet die nou weer in onze tuin?’
  ‘Hij zorgt voor een onveilig snuffelklimaat. Hij lacht ons uit als we niet bij een vogeltje kunnen. Dan balt hij zijn vuist, gaat vlak voor onze neus zitten en roept keihard: Go Team Vogel! We voelen ons daar heel vervelend bij.’
 ‘En hij heeft aan m’n staart gezeten,’ fluisterde de andere kat. ‘Dat was heel akelig. Ik zag hem niet aankomen. Ineens had hij mijn staart tussen zijn vingers. Katten zijn er om te aaien, fluisterde hij in m’n oor. Ik heb in z’n neus gebeten en nu is hij boos. Zodra hij me ziet begint hij rare bekken te trekken.’
  Met een zucht zette ik mijn kopje koffie op tafel. 

 

  ‘Ik pak het waterpistool.’
 

   Voorzichtig opende ik de deur naar de tuin en verdomd: Tom Egbers stond op het grasveld. Hij staarde naar de schutting met een stuk papier in zijn hand. 
  Ik mikte en raakte hem vol op zijn blonde kop.
  ‘Niet mijn haar!’ schreeuwde Tom Egbers. Hij greep de schutting vast en werkte zich naar de andere kant. Voor de zekerheid spoot ik hem over de schutting nog wat na, maar aan zijn hysterische loopje te zien zijn we voorlopig wel van hem verlost. 

Gedachten bij het laatste matchpoint van Roger Federer

Daar sta je dan, op een tennisbaan in Londen, je hele leven besteed
aan dat kleine gele balletje.
 
Als het beeld tien graden kantelt is het letterlijk gekkenwerk. Een verwarde man die met een vliegenmepper slakkenhuisjes over de schutting slaat.
 
Het systeem maakt het echt: lessen, clubhuizen, toernooitjes, tv-uitzendingen artikelen in dag- en weekbladen en uiteindelijk live Akropolis-commentaar door John McEnroe (de fanatiekste slakkenmepper van het dorp).
 
Griekse lijnen en sprezzatura. Fraai exemplaar van de spelende mens en prima ook dat je dat laatste matchpoint mist.
 
Gewoon slaan met alles wat je hebt, als een kat die springt en weer opnieuw begint. 

Zal ik anders even naast je komen zitten?

Afbeelding: Pexels, Pixabay

 Het ergste vindt ze het voor haar moeder. Die heeft aan iedereen verteld dat ze een tweede kans krijgt. 

  ‘Het was ook een schandaal,’ had haar moeder achter de toonbank verkondigd. ‘Onze Marjet was duidelijk de beste. Het is allemaal vriendjespolitiek.’

  Omdat haar moeder de eigenaar van de winkel is, had iedereen instemmend geknikt. In het magazijn had ze haar collega’s er later over horen giebelen. Toen ze door de eerste auditierondes was gekomen, had haar moeder een A-4’tje op de winkelruit geplakt. 

  

  “Dorpsmeisje word tv-ster.” 

  

  Het duurde weken voordat iemand hen op de taalfout had gewezen. Ze had een contract ondertekend waarin stond dat ze tegen niemand iets over de opnames mocht zeggen. Dat ze hierover zo zwijgzaam was, was voor haar collega’s aanwijzing genoeg dat die hele talentenshow verzonnen was.

 ‘Misschien zit ze doordeweeks wel ergens in een gesticht,’ had Marjet iemand horen fluisteren. ‘Zo’n groot huis ergens in een weiland, met allemaal mensen in witte pakken.’ 

  Toen waren de tv-uitzendingen eindelijk begonnen en stonden haar collega’s een paar weken met de mond vol tanden. 

  De uitzendingen waren op zaterdagavond, de maandag erop liep het storm in de winkel. Maar ze wist natuurlijk dat het verhaal slecht zou aflopen. Ze fantaseerde over een explosie in de tv-studio, waardoor de halve finales nooit meer uitgezonden konden worden. 

  De maandag na de halve finale was het A-4’tje met de spelfout van de winkelruit verdwenen. Ze had verwacht dat iedereen over haar uitschakeling zou beginnen, maar de mensen waren alweer met andere dingen bezig. Zo was het een paar weken alsof er niets gebeurd was, alsof ze nooit wekenlang in een hotel had geslapen en elke zaterdagavond op tv was geweest.

  Toen kwamen zijn eerste appjes. 

  

  ‘Heb je de finale gekeken? Vette bullshit. Jij was de beste.’

 

   Hij was wekenlang haar coach geweest, hij was een bekende artiest, ze had een paar van zijn cd’s op haar kamer liggen. Hij begon haar steeds vaker te appen, over ‘eigen materiaal maken’ en ‘nu begint het pas.’ Aan de rand van het dorp had hij haar opgehaald in een mooie witte auto. 

 

  In zijn appartement is het warm. Er zijn veel lichte kleuren en dure designmeubelen. Ze zit op een bank die waarschijnlijk meer kost dan de hele inboedel van hun winkel. Hij staat op en begint nerveus over zijn dijen te wrijven. Hij heeft een rare, verbeten trek op zijn gezicht. Alsof hij iets gaat doen waar hij een beetje bang voor is en nu moed staat te verzamelen.

 

 ‘Zal ik anders even naast je komen zitten,’ vraagt hij. ‘Je maakt me zo geil.’

  

  Het eerste wat ze voelt is een overweldigende schaamte. Ineens ziet ze ook de lelijke luxe van het appartement, de stervende planten, het gebrek aan leven. Alsof er een scherm wordt weggetrokken. Hij gaat naast haar zitten en begint aan de kraag van haar blouse te friemelen.  

 

   'Wat zielig voor mama,' denkt ze terwijl ze haar ogen sluit en bedenkt dat er nooit wat zal veranderen, dat ze altijd in de winkel zal werken en dat ze alles alleen maar erger heeft gemaakt. 

Inzichten

Foto: Wikipedia

De hoofdrollen in Nederlandse reclames zijn meestal wit. Daar is de 'branchevereniging van communicatieadviseurs' achter gekomen nadat het 420 STER-reclames uit 2019 heeft laten analyseren door Kantar. De reclames zijn zo geen afspiegeling van de Nederlandse samenleving, een inzicht 'dat de sector pas kreeg na de dood van George Floyd in de VS.'

  Het bericht maakt meerdere emoties bij me los.

  Ten eerste blijkt er in Nederland dus een communicatie-advies-adviesvereniging te bestaan die 'communicatiebureaus helpt succesvol te zijn door het 'delen van kennis over effectievere communicatie.'
   Ik word hier heel erg zenuwachtig van.
   Hoe weet je nu zeker dat de communicatie tussen de communicatie-advies-adviesvereniging en de communicatieadviesbureaus soepel verloopt? Ik heb even gegoogeld, maar er lijkt dus geen communicatie-advies-advies-adviesvereniging te bestaan om dit proces in goede banen te leiden.
   Dat dit land nog niet in een rokende puinhoop is veranderd mag een wonder heten.
   Mijn tweede emotie is medelijden met de werknemer van Kantar die 420 STER-reclames heeft moeten analyseren. Laten we hopen dat hij of zij snel herstelt en misschien kan iemand even een voorstel voor een peiling van het draagvlak inschieten voor een oriënterend onderzoek rond de mogelijkheden voor het zenden van een fruitmand.

  Ten derde is er herkenning.

  Ik had altijd al het vage vermoeden dat Amerikaans politiegeweld en de ondervertegenwoordiging van zwarte mensen in Nederlandse reclames met elkaar moest samenhangen, maar uiteindelijk is er dan toch een communicatie-advies-adviesbureau voor nodig om je even stevig met je neus op de feiten te drukken: George Floyd is dood omdat in Nederlandse reclames de hoofdrol slechts in 16 procent van de gevallen door een persoon van kleur wordt gespeeld.
  Laten we hopen dat de branche door dit rapport wakker wordt geschud en deze tragedies in de toekomst voorkomen kunnen worden.

Yuppen (5): Engagement

RGB Free, by vintch

Het is druk op hun favoriete terras. Obers snellen tussen tafeltjes door met kaasplankjes en bierpullen, kinderen spelen verstoppertje achter auto's.
   Genietend kijken ze rond. Mark neemt flinke slokken van zijn vedett white, Ellen-Fleur nipt aan een rosé. Tussen hen in ligt een schaaltje bospaddenstoelenkroketjes in truffelmayonaise.
 
  'Ik heb dit zo gemist,' zucht Mark. 'Wat hebben wij de afgelopen maanden afgezien.'
 
  Ellen-Fleur knikt minzaam. Als ze nog drie dagen langer met die autist in hun loft opgesloten had gezeten, had ze zijn elektrische gitaar waarschijnlijk op zijn ongewassen hoofd kapot geslagen.
  Mark heeft net drie foto's van zijn biertje op Instagram gepost. Hij scrollt wat door zijn feed en trekt zijn wenkbrauwen op.
 
 'Iedereen heeft een zwart blokje gepost. Misschien een bug.'
 
  Meteen haalt Ellen-Fleur haar mobiel tevoorschijn. Ze checkt haar app en slaat haar handen voor haar mond.
  'Iedereen is op de Dam', roept ze. 'Protesteren voor racisme. En jij post foto's van bier! Haal die onmiddellijk weg.'
  Snel verwijdert Mark de foto's.
  'Dit is echt zo fout', moppert Ellen-Fleur terwijl ze een bospaddenstoelenkroketje tussen haar zuinige lippen steekt.
  'Wij hadden ook op de Dam moeten staan. Wij zijn toch ook tegen racisme?'
  Mark knikt.
  'Ik ben ontzettend tegen racisme.' 
  'Post meteen een zwart blok,' snauwt Ellen-Fleur. 'En zoek op wanneer de volgende demonstratie is.'

  Mark pijnigt zijn hersens. Hoe krijgt hij een zwart blok in dat venster? Zijn vedett white staat doodgeslagen te verpieteren. De zon brandt in zijn nek en achter hem tikt een kind ritmisch met een stoel in zijn rug. Even ziet hij zijn werkkamer voor zich, zijn elektrische gitaar in de hoek, een kast vol stripboeken en op tv niets anders dan corona-nieuws.
  Hij schudt de dagdroom van zich af.
  Het is tijd om de schouders er weer onder te zetten.
  Hij post een zwart blokje op zijn insta, verklaart dat hij tegen racisme is en wenkt de ober voor een nieuwe vedett white.

Havenmeesters

Foto: Wikipedia

Aan het begin van het derde millennium hadden progressieve denkers in de westerse wereld een droom. Ze droomden van een samenleving waarin alle maatschappelijke rollen worden ingevuld door mensen in een perfecte etnische en geslachtelijke balans. Het aantal havenmeesters zou in deze wereld precies voor de helft uit vrouwen bestaan en op de handelsvloer van een bank zou precies de helft van de mensen een zwarte huidskleur hebben.
 
  Helaas wilde het in de praktijk met dit diversiteitstotalitarisme niet echt opschieten.

   Daarom besloten ze in de nieuwsvoorziening alvast op de zaken vooruit te lopen. Zoals er een eeuw eerder in de Pravda slechts verhalen verschenen over bloeiende voedselfabrieken in de Sovjet-Unie, terwijl miljoenen Russen dood lagen te gaan van de honger, zo interviewde de Nederlandse NOS slechts vrouwelijke havenmeesters en zwarte beurshandelaren, ook al moest ze deze met een vergrootglas bij elkaar zoeken.
  Met journalistiek had dit ondertussen weinig te maken.

  Als een journalist van de NOS een interne 'Divi-bokaal' krijgt uitgereikt omdat hij erin geslaagd is in een 'grote witte-mannenwereld' de enige zwarte vrouw te vinden die ook nog een beetje leuk uit haar woorden komt, dan is die journalist niet bezig om verslag te doen van de werkelijkheid. Die journalist creëert op dat moment een wereld zoals hij zou willen dat hij was, niet zoals hij werkelijk is.

  Het is net als met de Russische propaganda alvast op de muziek vooruitlopen: als we maar lang genoeg die ene zwarte vrouw tussen driehonderd blanke mannen in beeld brengen, gaat de werkelijkheid zichzelf uiteindelijk wel naar ons wensbeeld voegen.
  Waarom een gesubsidieerde staatsomroep jarenlang een uitgesproken politiek denkbeeld mocht propageren is helaas nooit opgehelderd, net zoals het nog onduidelijk is welke grote zegeningen de diversiteitstotalitaristen verwachtten van een wereld waarin de helft van de havenmeesters uit vrouwen bestaat.

Darwinisme (5)

Foto: Wikipedia

Ik schuifel door een lege straat richting de supermarkt, mijn handen tot vuisten gebald. Maar wat heb je aan bokslessen, als de vijand te klein is om te raken?  
 
  Een deskundige journalist verklaarde in een kwaliteitskrant dat het virus vooral 'de verzwakten' oogst. Het woord 'oogsten' speelde daarna dagen door mijn hoofd, het deed me denken aan een opperwezen dat mensen weggraait alsof het dadels zijn, lekkernijtjes om in zijn muil te stoppen, botten vergruizelend tussen gulzige godenlippen.
  Naast de supermarkt staat een huis in aanbouw, in de steek gelaten door bouwvakkers die liever niet geoogst willen worden. Een geraamte van een huis is het, de ribbenkast van een prehistorisch dier, Jona in de wallevis. Ik bedwing de neiging om er beschutting te zoeken, ik moet brood en drinken kopen.
    De supermarkt is vrijwel leeg, mensen met mondkapjes knijpen argwanend in overrijp fruit. Op de terugweg besluit ik toch een kijkje te nemen in het halve huis. Ik loop het hele bouwwerk door en kom uit in een verwilderd tuintje. Er ligt een man onder een boom, hij lijkt te slapen maar begint te spreken zodra ik de tuin inloop.

  'Jullie wilden niet luisteren. Jullie zijn zelfingenomen en volgevreten. Eerst wilde ik niets zeggen en nu lig ik rustig te wachten. Alleen de sterksten zullen overleven en dan mogen jullie het nog een keer proberen.'

  Pas als de man is uitgesproken, zie ik dat hij drijfnat is en dat er grote slierten slijm om zijn middel verstrengeld zitten. Ik draai me om en ren naar huis, waar het uren duurt voordat ik de lucht van zee en vis van me afgeschud heb.

IM: 2019

RGB Free, by Lajla

Geen cup
Geen kut
Geen beker
Geen ruk

Geen stem
Geen Face
Geen Brexit
Geen May

Geen tram
Geen hert
Geen zwart
Geen Piet

Geen fuck
Geen kloot
En Deelder
Is dood

De regenkoningin

RGB Free, by photonut

James Worthy heeft al eens een column geschreven over jarentachtigmuziek waar ik verder niet zoveel aan toe te voegen heb, een citaat:

Maar jarentachtigmuziek is alles wat een mens nodig heeft. Alles wat ik nodig heb, als ik iets nodig heb.

Vaak wordt jarentachtigmuziek weggezet als kitsch, wat het misschien ook wel is, maar wat is er mis met goedgemaakte kitsch? Een tijdlang ben ik er vrij zeker van geweest dat de teksten van Roxette bijvoorbeeld briljant waren en van een diepe waarheid over het leven getuigden:

There's a time for the good in life,
a time to kill the pain in life,
dream about the sun you queen of rain

Vooral die laatste zin raakte me als een soort openbaring, en dan die typische vette jarentachtigproductie eronder en de stem van Marie Frederikson, daar was je als jongetje gewoon weerloos tegen.
  Soms zet ik het nog wel eens op, even wat video's op YouTube kijken, en het ontroert me nog steeds, hoewel het lastig vast te stellen is wat er dan precies ontroert: de muziek zelf, of de herinneringen aan cassettebandjes, allang verlaten jongenskamers, met je vriendjes naar school fietsen en tijdens het eerste uur wiskunde in de kantlijn een songtekst krabbelen over de onlangs overleden Queen of Rain:

May you find the sun that you deserve

Coming Out Day

RGB free, by vierdrie

Vol verwachting vertelde hij de klas
dat hij homo was. Een stilte daalde neer, achtentwintig puberhoofden staarden door hem heen.

'Dat maakt toch niet uit' sprak een meisje
vooraan: Liesbeth, zo'n kind dat op haar zestiende al zesendertig oogt

'maar dank voor het delen. En ga nu maar weer zitten
Meneer Vervoort gaat de discriminant nog eens tonen.
Echt super tof hoor, wees maar heel trots.'

Terug in de ranken schoven veertien jongens hun banken
precies twintig centimeter bij hem vandaan. Vervoort
trok een vloeiende lijn en nog voor hij de som had voltooid

besloop hem het gevoel dat het ergens mis was gegaan.

Darwinisme

RGB Free, by BA1969

Omdat onze hardloopwedstrijd op het laatste moment afgeblazen werd, gingen we aan het IJ maar een halve liter bier drinken.
  Achter ons stonden een paar duizend mensen op hun kleding te wachten die door de organisatie al in bussen richting de finish was gestuurd en nu weer rechtsomkeert moest maken. Voor ons passeerden twee vrachtschepen elkaar traag, niet als schepen in de nacht, meer als schepen in het volle zonlicht, en het duurde een eeuwigheid voordat ze elkaar voorbij waren gevaren.

  'Waarom denk je dat mensen zo'n hekel aan klimaatactivisme hebben', vroeg mijn vriend. We waren via de afgeblazen hardloopwedstrijd, de mocromaffia en het legaliseren van cocaïne bij het klimaat aanbeland, een aardige cirkel, aangezien de wedstrijd vooral vanwege de hitte was afgelast.

  'Het is teveel ineens', zei ik. 'Dat is ook bekend uit de geneeskunde: je moet nooit tegen een patiënt zeggen dat hij af moet vallen, minder zout moet eten, meer moet sporten, moet minderen met alcohol en onmiddellijk met roken moet stoppen. Dat gaat nooit allemaal lukken en het gevolg is dat hij de handdoek meteen in de ring gooit. Maar als je vol inzet op stoppen met roken en de rest met rust laat, heb je een kans dat in ieder geval dat gaat lukken. Zo kun je mensen ook niet vertellen dat ze niet meer mogen vliegen, minder auto moeten rijden, geen vlees meer moeten eten en morgen een warmtepomp moeten installeren. Je drijft ze in het nauw en het gevolg is weerstand tegen alles wat met klimaatbeheersing te maken heeft.'

  Het klonk wel aardig, of het ook waar was wist ik eigenlijk niet. Maar het duurde zeker nog een uur voordat de organisatie die tasjes met kleren op volgorde had gelegd, dus het kon geen kwaad de tijd wat te doden.

  'Cocaïne legaliseren is echt een ontzettend slecht idee', zei mijn vriend. 'Dat wordt zo'n gigantische puinhoop.'
   'Als mensen niet met die vrijheid om kunnen gaan, is dat hun probleem', antwoordde ik. 'Je kan nu ook naar de slijter lopen en jezelf binnen een uur een alcoholvergiftiging indrinken. Zuip jezelf maar de vernieling in, stop je neus maar vol, stort ter aarde tijdens een hardloopwedstrijd omdat je te lui bent om fatsoenlijk te trainen en je jezelf schromelijk overschat. Dat is wat het betekent om vrij te zijn.'

  Mijn vriend schudde zijn hoofd. We waren het gelukkig bijzonder oneens met elkaar, terwijl die eindeloze vrachtschepen alweer uit beeld verdwenen waren en we bijna onze kleding terug konden krijgen. 

Harde kern

RGB Free, by saavem

Jawed S, die vorig jaar twee mensen neerstak op Amsterdam Centraal, vindt deze daad nog steeds gerechtvaardigd: ' Mijn profeet werd beledigd.'

  Ik heb dat altijd een rare zin gevonden: 'een profeet beledigen'. De profeet in kwestie is in dit geval Mohammed, een Arabier die zo'n veertienhonderd jaar geleden zou hebben geleefd. Nu is er discussie over het feit of deze persoon werkelijk bestaan heeft, of dat het een vroeg voorbeeld is van 'fake news'. Maar of hij nu wel of niet heeft bestaan, hij is in ieder geval al zo'n 1400 jaar dood.

  Hoe kun je iemand beledigen die al een tijdje dood is?

  Dat kan natuurlijk niet, en de profeet is dan ook niet beledigd, Jawed S. is beledigd. De aanstoot die S. neemt van denigrerende praatjes over zijn profeet, is vergelijkbaar met een Ajax-supporter die opzwelt van woede wanneer je verkondigt dat Johan Cruijff een overgewaardeerde zaalvoetballer was die beter tot zijn recht zou komen in een dameselftal.

  Islam is Jaweds cluppie, Mohammed zijn homeboy, en als je er iets van durft te zeggen komt de harde kern langs om je in elkaar te slaan.

Overwinningsfeest

pixel 2013, Pixabay

 Na de Europese Parlementsverkiezingen is het weer zover: beelden van feestende politici die 'gewonnen' hebben.
 
  Stel dat na een bedrijfsvergadering de stemmen worden geteld en jouw voorstel komt als beste uit de bus. Spring je dan met gebalde vuisten overeind, waarna je een triomfantelijk rondje om de tafel rent, terwijl je een lange neus naar je collega's trekt?

  En zo niet, waarom is het dan wel sociaal geaccepteerd dit te doen als je niet slechts een bedrijf, maar een heel land met je plannetjes mag gaan terroriseren?