Vriendjes

Weinig mensen weten dat Jesse Welles geboren is in een boom. Op een dag brak hij door de bast heen en stapte op de mossige grond van een bos in Arkansas. Hij schudde een paar keer met zijn hoofd, kreeg een gitaar aangereikt door een zwarte beer en begon te wandelen. De vogels zongen melodietjes, intuïtief plukten zijn vingers de juiste snaren aan. 

  De mensentaal pikte hij op door ’s avonds onder open ramen naar tetterende televisies te luisteren.

   

  Lang dacht hij dat hij de enige in zijn soort was.
  Toen liep hij op een dag over een groene weide en hoorde een echo. Er klonk een tweede gitaar, een tweede mensenstem. Zijn spiegelbeeld hield halt op een halve meter afstand. Sprakeloos staarden de twee elkaar aan.
 
  ‘Jesse’, zei Jesse, terwijl hij naar zichzelf wees.
  ‘Daniel’, zei de ander, die ook naar zichzelf wees.
  ‘Bob Dylan?’ vroeg Jesse.
  ‘Bob Dylan’, bevestigde Daniel.
 
  Grijnzend begonnen ze te spelen, de vogels luisterden aandachtig en een eindje verderop tikte een zwarte beer goedkeurend de maat op een boomstam.

Het ethische en het esthetische

In 1924 richten filosoof Moritz Schlick, wiskundige Hans Hahn en sociaal hervormer Otto Neurath in Wenen de Wiener Kreis ( Weense Cirkel) op. 

  Het vormde de basis voor het logisch positivisme: een wijsgerig stelsel dat alleen aanvaardt wat zintuiglijk waargenomen kan worden. Een van de twee werken die deze stroming aanzwengelde was de Tractatus Logico-Philosophicus van Ludwig Wittgenstein. Dit werk opent met de stelling:

 
1. De wereld is alles, wat het geval is.
1.1. De wereld is de totaliteit van de feiten, niet van de dingen.
1.11. De wereld wordt door de feiten gedefinieerd en daardoor dat hij alle feiten is.
1.12. Immers het geheel van de feiten bepaalt wat het geval is en ook wat er allemaal niet het geval is.
1.13. De feiten in de logische ruimte zijn de wereld.
1.2. De wereld valt in feiten uiteen.
1.21. Iets kan het geval zijn of niet het geval zijn en de rest kan hetzelfde blijven.
 
Tot zover kan ik de Tractatus nog wel volgen, maar het is me nooit gelukt me er helemaal doorheen te worstelen. Aangekomen bij stelling 3.3441 staat er bijvoorbeeld:
 
We kunnen bijvoorbeeld het gemeenschappelijke van alle notaties voor waarheidsfuncties als volgt uitdrukken: zij hebben gemeen dat ze zich allemaal bijvoorbeeld laten vervangen door de notatie van "¬p" ("niet p") en "p ∨ q" ("p of q"). Hiermee wordt aangegeven hoe een bijzondere mogelijke notatie ons algemene inzichten kan verschaffen.
 
Na drie keer lezen begrijp ik wat er staat, maar ik blader uiteindelijk toch altijd snel naar het einde, waar Wittgenstein interessante dingen over ethiek, psychologie en schoonheid heeft te zeggen. Zoals:
 
6.421 Het is duidelijk dat de ethiek niet onder woorden gebracht kan worden. Ethiek is transcendentaal. (Ethiek en esthetiek zijn één.)
 
Ook mooi is:
 
6.52 Wij voelen dat zelfs wanneer alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zijn, onze levensproblemen nog helemaal niet zijn opgelost. Natuurlijk blijft er dan geen enkele vraag meer over; en juist dit is het antwoord.
 
Een tekst waar geen dichter zich voor hoeft te schamen. Of:
 
6.522 Er zijn, inderdaad, dingen die niet in woorden zijn uit te drukken. Ze manifesteren zichzelf. Zij zijn wat het mystieke is.
 
In 1983 opende een stel filosofisch onderlegde ondernemers in Chicago de Wieners Circle, een restaurant dat onder meer hotdogs (‘Wieners’) serveert. Het restaurant staat bekend om het nachtelijke gescheld tussen werknemers en klanten: een soort ‘taalspel’ dat Wittgenstein waarschijnlijk wel interessant had gevonden.

 
Onlangs speelde Jesse Welles, wiens transformatie tot een jonge Bob Dylan bijna lijkt voltooid, voor de Wieners Circle het liedje ‘Take Me Home, Country Roads’ van John Denver. Een optreden waarbij het esthetische en het ethische aardig samenvielen:

Alle liedjes leiden naar Dylan

In de jaren negentig had je het gezelschapsspel 'Six degrees of Kevin Bacon'. Het idee van dit spelletje was dat Kevin Bacon in zoveel films zat, dat je elke acteur of actrice via hoogstens zes films tot een film met Kevin Bacon kon herleiden. 

  Een klassiek voorbeeld was: Jennifer Lawrence speelt in The Burning Plain met Charlize Theron (1). Charlize Theron speelt in Trapped met Kevin Bacon (2). Het Bacon-nummer van Lawrence was dus 2.

  

  Waarschijnlijk zou je iets soortgelijks met de liedjes van Bob Dylan kunnen doen. Pak een willekeurig nummer en via hoogstens zes covers kom je bij een nummer van Dylan uit. 

Dit had ik bij mijzelve overdacht

verregend, op een middag

domweg fietsend door de Achterstraat

- om J.C. Bloem maar eens te parafraseren. Ik had namelijk net in de supermarkt dit nummer gehoord:

Het is typisch zo'n winkelliedje dat je al honderd keer gehoord hebt, zonder te weten van wie het is of wanneer het gemaakt is. Een beetje googelen leerde me dat het een remix is van het liedje 'I Follow Rivers' van Lykke Li. En ik vond ook meteen een mooie cover door de Belgische band Triggerfinger, live op de radio bij Giel Beelen, waarbij iemand met een mes glas en mok bespeelt:

Als we vertrekken bij Lykke Li, dan is haar Dylan-nummer 2, want Triggerfinger heeft een hele aardige cover van het Dylan-nummer 'Father of Night':

Het origineel staat op New Morning, de plaat die Dylan volgens de meeste Dylanologen snel uitbracht na de vernietigende reacties op zijn album Self Portrait. In de zwaardere versie van Triggerfinger krijgen de teksten over de Bijbelse Vader van de Nacht een lading die ik er eigenlijk beter bij vind passen en de woorden meer openbreken dan Dylan zelf deed:

De overkant - iedereen kan musiceren (2)

Tekst: Michiel Hordijk
Muziek: SUNO

Bitterzoet

Ik lees de Odysseia en ik kom er na een jaar of dertig achter dat dat hele gedoe met die sirenen nog geen halve pagina in beslag neemt. 

  Odysseus laat zich door zijn makkers aan de mast vastbinden, zodat hij naar het gezang van de sirenen kan luisteren, zonder dat hij naar ze toe kan zwemmen om opgepeuzeld te worden. Zijn bemanningsleden heeft hij was in hun oren laten stoppen, zodat zij het gezang niet horen. In de vertaling van Imme Dros staat er:

 
Ik snakte ernaar te luisteren, ik gaf mijn vrienden met mijn wenkbrauwen tekens dat ze mij onmiddellijk van de mast moesten halen, maar ze wierpen zich op de riemen en roeiden verder.
 
Hoe geef je met je wenkbrauwen tekens dat iemand je van een mast moet halen, vraag ik me af en daarna vraag ik me af: in welk liedje zit toch ook alweer de regel:
 
Tie yourself to the mast my friend, and the storm will end
 
Dat was ‘One day’, van The Verve, op Urban Hymns, dat album was een soort zwanenzang voor de Britpop. Eind jaren negentig beluisterde ik het album in een V&D in Amsterdam, nadat we bij de UvA naar een oriëntatie-dag voor middelbare scholieren waren geweest. Het was in de tijd dat de V&D nog bestond en dat je op de muziekafdeling een koptelefoon op kon zetten om naar cd’tjes te luisteren.
 
The Verve was vooral bekend van het liedje ‘Bitter Sweet Symphony’, met die zanger die in een leren jasje over straat loopt begeleid door dat deuntje van Jagger en Richards. 

  Ik liep een keer door de Korte Putstraat in Den Bosch en toen zei iemand ‘je lijkt die gast van The Verve wel’, ik droeg in die tijd inderdaad een leren jas en misschien keek ik niet zo vrolijk. Het was in de tijd dat iedereen nog naar dezelfde muziekzenders keek en er nog zoiets was als een gedeelde muziekcultuur, we zaten allemaal in dezelfde bubbel, want je zat toch voor de tv en verder was er ook niet zoveel te doen.
 
  Grunge was dood en begraven en Britpop liep op zijn laatste adem, de tijd voor nieuwe barden was aangebroken en die zongen niet langer alleen maar vanaf cd of tv, maar via digitale bestandjes die je via internet kon downloaden. Daarbij moest je wel oppassen dat je geen Trojan horse binnenhaalde, malware die zich vermomde als een normaal programma, iets wat Odysseus, de man van de duizend listen, waarschijnlijk wel had aangesproken.

Een ander leven

Terwijl ik een proefrit maakte in de 

Suzuki Swift 1.2 Style Smart Hybrid
dacht ik aan Mick Jagger die in het liedje
 
(I Can’t Get No) Satisfaction
 
zingt dat iemand waarschijnlijk geen
echte man is omdat hij het verkeerde
merk sigaretten rookt
 
voor een ander leven

hoeft je alleen maar even
 
de juiste auto in te stappen
het juiste shirt aan te trekken
het juiste merk sigaret
 
op te steken
 
maar de sigaret smaakt niet echt
en als je staat te tanken
loopt een kleuter
met een chocolade-ijsje
 
tegen je nieuwe shirt aan.

Gruzielement

In De ziel. Een cultuurgeschiedenis bespreekt Ole Martin Høystad de veranderende blik op de ziel in de Westerse geschiedenis, van de schimmen in de Hades bij Homerus tot de ‘ziel als taal en beeld’ bij Wittgenstein. Ergens halverwege dit parcours komen de ‘bundeling percepties’ van de Schotse filosoof David Hume voorbij. 

  

  Dat het boek hierna nog ruim 250 pagina’s doorgaat is eigenlijk overbodig, aangezien Hume het raadsel in de achttiende eeuw al heeft opgelost.

  Hume stelt dat het ‘persoonlijke zelf’ niets anders is dan een ‘bundle of perceptions’, niets meer dan een stimulus-respons-schema, en het idee van een zielsubstantie is volgens Hume dan ook ‘absolutely unintelligible’.
  Dat Hume in de achttiende eeuw al tot een hypothese komt die ruim tweehonderd jaar later door neurocognitief onderzoek wordt bevestigd, is vrij indrukwekkend, zeker gezien het feit dat hij dit bedacht in een tijdperk waarin het Christelijke idee van een onsterfelijke ziel nog alomtegenwoordig was.
 
  Waarschijnlijk gelooft nog steeds een groot deel van de mensen in zoiets als een vastomlijnde, onveranderlijke ziel die na de dood blijft bestaan. 

  In een moderne boekenreeks als Harry Potter speelt dit denkbeeld zelfs een cruciale rol. De slechterik uit deze serie, de boze tovenaar Lord Voldemort, heeft zijn ziel in zeven delen gesplitst. Op die wijze hoopt hij onsterfelijk te worden, want als een stukje vernietigd wordt, blijven de anderen gewoon bestaan. Hij betaalt echter een grote prijs voor het maken van deze ‘horcruxes’, in het Nederlands heel aardig vertaald als ‘gruzielementen’. 

  Om een horcrux te maken moet je iemand vermoorden, het is zwarte magie die ervoor zorgt dat je zowel letterlijk als figuurlijk je ziel kwijtraakt, je verandert in een soort ‘ondode’, niet levend en niet dood, een beetje zoals die schimmen bij Homerus.
  Het is een beeldtaal die er anno 2026 nog steeds ingaat als koek, een bewijs van de onverwoestbaarheid van het idee ‘ziel’. En die horcruxes van J.K. Rowling vinden hun weg zelf ook weer in het culturele veld, bijvoorbeeld bij folksinger Jesse Welles, die zingt:

all cut up like a horcrux
all torn down, just goin’ around
boo-hoo

Hoogste vorm van vleierij

Bob Dylan begon zijn carrière als een bijna griezelig accurate Woody Guthrie-imitatie, waarna nog vele vervellingen volgden. Zelf is Dylan natuurlijk ook vaak geïmiteerd/geparodieerd. Wie deed dit het beste?

Laten we beginnen met 'Bob Dylan Blues' van Sid Barrett, oprichter van Pink Floyd: 

Het is een aardig liedje dat je al snel mee gaat zingen. De kritiek op Dylan wordt meer letterlijk uitgespeld, dan door middel van persiflage:

Going to write me a song

About what right's and what's wrong 

Een nummer dat wel vol op de persiflage-tour gaat, is 'Bob' van Weird Al Yankovic:

Het is een 1-op-1 persiflage van Subterranean Homesick Blues, met als bonuselement dat alle zinnen een palindroom zijn. Het is op zich al indrukwekkend dat je zoveel palindroom-zinnen kan verzinnen (pre-AI), en sommigen komen er nog aardig Dylanesk uit ook:

Nurse I Spy Gypsies, Run!

Dit is typisch zo'n zinnetje dat voldoet aan dat Dylaneske evenwicht tussen absurditeit en realisme. Het is geen totale onzin, je kan vrij makkelijk een scenario verzinnen waarin iemand een verpleegster waarschuwt voor aanstormende zigeuners, zodat je er toch een beeld in je hoofd bij vormt.

Dit kan wat minder gezegd worden van de parodie door John C. Reilly in de film 'Walk Hard', een vrij geniale persiflage op de muzikale biopic. Reilly zet een zwarte zonnebril op en parodieert de midden jaren zestig-Dylan met de stream-of-consciousness-achtige teksten, inclusief de 'too cool for school'-interviews met journalisten die het allemaal niet begrepen:

Eerlijk is eerlijk, zinnen als: 

Inside the three-eyed monkey within inches of his toaster oven life 

zijn zelfs voor Dylan wat te absurd.

Nee, de prijs voor de beste Dylan-imitatie gaat naar niemand minder dan Paul Simon, die in een enkel liedje bijna alle aspecten van de typische Dylan-song combineert. 

Om te beginnen zijn er (heel Dylanesk) meerdere versies van dit nummer met verschillende teksten. Het bestaat voor een deel uit gegoochel met allerlei bekende namen (zoals de Lyndon Johnson uit de titel, die in een andere versie verandert in Robert McNamara, maar ook onder meer Jack Kerouac en Walt Disney). 

Na de Dylaneske zin 'I smoke a pint of tea a day', verandert het liedje in een Dylaneske 'talking blues', compleet met onderdrukt gegrinnik. In een andere versie dan onderstaande zitten daar ook nog korte Dylaneske mondharmonica-solootjes tussen.

Het liedje staat als een huis en is zowel persiflage als ode aan Dylan, met de geweldige zinnen:

When in London, do as I do

Find yourself a friendly haiku

Tot slot nog een eervolle vermelding voor The Doors. Toen die wat gaten moesten vullen binnen het liedje 'Runnin' Blue', omdat Jim Morrison weer eens zijn roes lag uit te slapen, besloot gitarist Robbie Krieger zijn beste Dylan-imitatie uit de kast te trekken:

Wachtgeld

Na schooltijd werkte ik als assistent-distributeur bij het verdeelpunt van NRC’s dat, heel handig, gevestigd was bij onze buren. Ik assisteerde de buurvrouw bij het tellen van de kranten voor elke wijk (twaalf in totaal) en als er iemand onverwachts uitviel was ik de joker, ik kon alle wijken bezorgen, het Vughtse stratenplan zat in mijn nog jonge hersens geëtst, je kan me nog steeds midden in de nacht wakker maken en aan me vragen: welke nummers van wijk 7, en dan dreun ik zo de straten op, met de bijbehorende NRC-klanten uit de periode 1995-1998.

  

  Hoe dan ook, die kranten werden voor de deur afgeleverd door een heel akelig mannetje in een bruin autootje, een mannetje met onder meer een drankprobleem en misschien ook wel andere problemen, daar zal hij inmiddels wel van verlost zijn aangezien hij waarschijnlijk niet meer leeft.
  Dankzij dit mannetje konden we vaak op het grasveld aan de overkant, op het terrein van een instituut voor dove kinderen, betaald voetbal spelen. Was die man namelijk meer dan een half uur te laat, dan kregen alle bezorgers die vruchteloos op hun krantjes hadden zitten wachten, ‘wachtgeld’ uitbetaald.
  Ja kinderen, dat waren de jaren negentig in optima forma: nog geen smartphones of dat soort onzin, maar gewoon lekker gezond tegen een balletje trappen en er ook nog voor betaald krijgen, kom daar tegenwoordig nog maar eens om.
  Natuurlijk was het ook wel eens rotweer en wat deden we dan, als die chauffeur weer eens ergens tussen Best en Vught in een café was blijven hangen? Dan zaten we wat in de werkruimte en draaiden we muziek, met name punkmuziek, dat was in die tijd nogal in. 

  Het was de tijd van wijde broeken die onder je kont hingen en skateboarden en alles heel relaxed of juist a-relaxed vinden. Nu had ik geen wijde broeken en ook geen skateboard maar wel interesse in die punkmuziek, dat klonk wel vrolijk en energiek. Iemand leende me een cd’tje van Green Day die ik op mijn zolderkamer op een bandje kopieerde en zo ongeveer de soundtrack van de zomer van ’95 werd.
  

  Een paar jaar later was die hele punk-hype alweer voorbij, mijn leeftijdsgenoten luisterden nu naar hardcore, wat ik persoonlijk ongelooflijke teringherrie vond, bovendien had ik al een andere afslag genomen, naar het verleden, en dan met name de jaren zestig, maar dat is weer een ander verhaal.
  Van veel van die punkbandjes uit die tijd hoorde je nooit meer wat, maar Green Day bleek een lange adem te hebben, ik zag nog wel eens wat voorbij komen op tv en las dat ze nu zelfs de reden vormen dat Donald Trump, het oranje wangedrocht dat is voortgekomen uit het onheilige huwelijk tussen de media en het kapitalisme, de wandelende reclamespot voor zichzelf, een sirene met gouden haarlak die de westerse samenleving op de klippen zal laten lopen, dat diezelfde Donald Trump weigert om naar de Super Bowl te komen omdat Green Day voor de wedstrijd een liedje gaat spelen.
 

  ‘I’m anti-them’, zei de Donald in zijn gebruikelijke kleutertaaltje, ‘all it does is sow hatred.’
  Het zou grappig zijn als het niet zo treurig was.
 

  Ik googelde Green Day en warempel, daar zijn ze weer, dertig jaar ouder maar nog vol energie, met een liedje waarin ze de ICE-waanzin in Minnesota benoemen.
  Ze zijn al die tijd gewoon lekker doorgegaan en nu is het moment aangebroken dat ze precies de juiste mensen op de juiste plek zijn, oudere punkjongeren die tijdens de Super Bowl een miljoenenpubliek de waarheid in het gezicht kunnen smijten.

Een neus voor dingen

Het is een liedje dat naar je zwaait. Je strompelt al dagen door de woestijn en dan zie je in de verte een vriend met een koelbox, vol met verse kaasjes en een sixpackje bier.

 
Soms is iets helemaal goed.
 
Een willekeurige alinea uit Turks Fruit, een schilderijtje van Picasso. Ik weet vrijwel niets van de band Wilco en ik heb er ook geen andere muziek van. Alleen de cd Yankee Hotel Foxtrot met daarop onder meer het liedje Ashes Of American Flags. Zeker twee keer per week zing ik in mezelf:
 
I want a good life with a nose for things
The fresh wind and bright sky to enjoy my suffering
 
Waarom precies die twee zinnen een leven lang bij je blijven en je duizenden anderen vergeet, dat is het grote geheim. Het zal aansluiten bij iets dat in je leeft. Een gevoel dat je wezen uitmaakt, of een sterke herinnering.
  De sfeer van een perron met wat kluitjes mensen, een pinautomaat naast het station, waar je vijfentwintig gulden pint en de hele avond mee vooruit kan, inclusief een vette hap in een nachtsnackbar, die mooi is in z’n lelijkheid. 

  De leugens die je jezelf op zo'n avond vertelt, leugens die niets anders zijn dan wensen. 

Fruit van het kwaad

In de roman Mansfield Park van Jane Austen botsen twee levensbeschouwingen op elkaar. Aan de ene kant is er de Engelse 'landed gentry', de bewoners van het grote landhuis uit de titel. Deze personages zijn typische Austen-personages: ze hebben alle tijd van de wereld om elk gevoel en elk gebaartje eindeloos te analyseren.  

  Hier tegenover staan een broer en zus die in Londen zijn opgegroeid. Dit zijn vlotte babbelaars, die ironische grapjes maken over het geloof, die charmeren en flirten op een manier die de hoofdpersoon, Fanny Price, bijzonder tegen de aartsconservatieve borst stuit. 

  Het is de achttiende eeuw tegenover de negentiende eeuw, waarbij de laatste wordt gekenmerkt door de bezige bijtjes, de carrièremakers, de commercie, het wereldwijde kapitalisme, oftewel: de tijd waarin we nog steeds leven.

  In het boek 21 lessen voor de 21e eeuw, schetst Yuval Noah Harari een mogelijke toekomst als de automatisering de komende vijftig jaar rap verder gaat. Er zal steeds minder werk zijn, terwijl de welvaart voor een groot gedeelte wordt gecreëerd door de robots. Misschien krijgt iedereen een basisinkomen, zonder daarvoor nog veertig uur in de week in een kantoor met data te hoeven schuiven.

  Maar wat gaan we dan doen met al die tijd?

  Misschien gaan we terug naar de landed gentry van de achttiende eeuw, maar dan voor iedereen, in plaats van een paar rijke families die overzeese gebieden hebben geplunderd. 

  De vraag is alleen: kunnen we dat wel? Zijn we na twee eeuwen kapitalistische propaganda niet te veel ingesteld op bezig zijn, bezig zijn tot we erbij neervallen, en wordt iedereen helemaal gek als hij eerst een halve dag visite moet ontvangen, om daarna een wandeling door de tuin te maken, 'als dat niet te vermoeiend is'? 

  Persoonlijk zie ik zo'n toekomst wel zitten, maar ik twijfel over de rest van de mensheid. 

  Voorlopig lijkt het er bovendien op dat we weer de andere kant op aan het bewegen zijn, de oranje baviaan in het Witte Huis wil zo snel mogelijk terug naar begin twintigste eeuw, waarin supermachten rustig andere landen konden 'annexeren' en oliebaronnen en andere kapitalistische criminelen de dienst uitmaakten. 

  Gelukkig is er ook nog een andere traditie, de traditie van de troubadour, die woorden geeft aan deze waanzin, al is er bij die woorden soms wel een 21e eeuwse vertaling nodig:

killing people from a distance in an instant
at the insistence of a president
with a black mail gun to his head for the fun that he had in the dark ages
pages and pages and pages and pages 
they thought they'd get away with it
the minimum wage is outraged with it
they're gonna burn somebody at the stake for it
fruit of the doom
oranges and grapists
hold on to yer vapes kids

Bovenstaande 'pages' verwijzen waarschijnlijk naar de Epstein files, Trump is getransformeerd tot een sinaasappel in de tuin van Eden en 'grapists' is internettaal voor verkrachters, aangezien berichten met de juiste term automatisch door YouTube worden verwijderd. 

Rens en ik op het schoolplein

Dag Moniek met je elastiek

koningin van het touwtje
springen
 
Dag Ramon
met je reuzenbom
die knikker wilden we winnen
 
Ze rinkelen fijn
als de middag verdwijnt
en ik ben weer wat vergeten
 
Mama schudt haar hoofd
omdat ze niet gelooft
dat we zoiets deden
 
Rens en ik
met die reuzenbom
maar dat is alweer uren geleden
 
Papa zoekt het uit
is naar verluid
aan zijn onderzoek begonnen
 
Zoek Rens en mij
maar op het schoolplein
de zon gaat nog niet onder 

Vrije vertaling van:
 

Nieuwe kracht (los hem af)

Kijk naar hem, hij doet dit al

zo lang waar is het einde
van zijn weg zijn weg zijn bel
die luidt, hij praat
letters op zijn ruit
 
nieuwe kracht los hem af
nieuwe kracht hij doet dit
al zo lang
 
hij slaat zich warm

aan de hoge draden

bij het verdwijnpunt van de weg

spint hij een schild van slaap
over de sporen trekt hij door
 
nieuwe kracht reik hem je hand
vanuit het zachtste van de nacht
als hij het lang niet meer verwacht
 
maak hem vrij

Vrije vertaling van:

Ingewikkeld

Het valt niet mee om de moderne cultuur nog een beetje bij te houden. Wie is bijvoorbeeld Peter Thiel? Vorige week verscheen hij in een aflevering van South Park, waarin ze hem belachelijk maakten om zijn theorieën over de antichrist en er was iets met privacyschending. 

  Inmiddels weet ik dat Peter Thiel een razend rijke Silicon Valley-investeerder is en dat hij er inderdaad aparte theorieën over de antichrist op nahoudt. In het kort komt het erop neer dat Greta Thunberg volgens Thiel weleens de antichrist kan zijn. 

  Nu ben ik niet de allergrootste fan van Greta Thunberg, maar bij de antichrist stel ik me toch wel iets anders voor. 

  Het internet lijkt inmiddels te denken dat Thiel zelf de antichrist is. Het eerste argument hiervoor is dat de antichrist (volgens Thiel) voortdurend over de antichrist praat. Het tweede argument is dat 'Peter Thiel' een anagram is van 'The Reptile', wat dan weer aansluit bij de theorie dat we worden geregeerd door een stel reptielen die zich vermomd hebben als invloedrijke mensen, een theorie die Thierry Baudet een paar jaar geleden ook leek aan te hangen. 

Reptielen, Silicon Valley-miljonairs, het einde der tijden. Ik begon de moed wat te verliezen, en toen kwam Jesse Welles ook nog met een nieuwe video, waarin hij onder andere zingt:

I watched technopagans baptized
by The Reptile in the sun
in that California valley
of Our Lady Silicon

Antichrists were bargain priced
and the sky was oh so clear
always sunny, always funny
and the end was always near

Een aardig deuntje, maar heel veel wijzer werd ik er ook weer niet van, behalve dat ik in ieder geval niet de enige ben die er steeds minder van begrijpt. 

  De opstelling met die ene jongen die alleen maar een beetje mee staat te hupsen doet me ook weer denken aan die beroemde video van Dylan, waar aan de zijkant Allen Ginsberg en Bob Neuwirth doen alsof ze een gesprek voeren:

 

Dylan is hierin wel iets concreter in zijn analyse van de machtsverhoudingen, maar zijn advies is ook weer niet bijzonder praktisch:

Look out kid

they keep it al hid

Better jump down a manhole

Light yourself a candle

Overigens was Dylan er eind jaren zeventig al heilig van overtuigd dat het einde der tijden nabij was en verwarde hij zijn concertbezoekers met lange speeches over de noodzaak van een snelle bekering, nu het nog kon.  Laten we dat Peter Thiel echter maar niet vertellen, de wereld is zo al ingewikkeld genoeg. 

Je geest

Kristin Hersh zat in de radio
in de kleine rode radio
ze kwam als het avond was
als het stil was in huis en in de straat
stil was en uit de kleine rode
radio waaide die geest die
rondjes draaide en draaide
en sprak van iets dat je je
vaag herinnerde maar je wist
niet meer precies wat het was
en overdag moest je de wereld
vol harde ogen in
en ’s avonds wachtte je
tot ze weer verscheen
tot ze draaide, draaide
draaide om je heen

Protest

Een paar dagen geleden dropte Jesse Welles een live concert op YouTube vol kritiek op Amerika met een Amerikaanse vlag op de achtergrond en vol commentaar op de ‘geweldige blanke God’ in muziek die druipt van de religieuze bezieling. Met het eerste nummer ‘The Great Caucasian God’ vliegt hij er meteen lekker in:
 
Upon a missile rode the Lord
Roaring justice is the sword
He was melting off the faces of the damned
 
You have heard of Noah's flood
That tale will pale against the blood
Pouring out and boiling in uranium sands
 
In het refrein doet hij een sarcastische oproep aan de Heer die aardig aansluit bij zekere politieke tendensen:
 
I said, "Lord, be thou near me
Blot out everything that's strange to me
Evеrything that's queer"
 
Het bijtende sarcasme verpakt in een goedmoedig deuntje doet denken aan ‘With God on Our Side’ van Bob Dylan. Wat ook aan Dylan doet denken zijn spitsvondigheden als:
 
He said son, there is no justice
There’s just what
And that just is
 
(In: It Don’t Come Easy)
 
Alsof ze tegen een AI hebben gezegd: creëer een zo authentiek mogelijk overkomende jonge Dylan-kloon voor de eerste helft van de eenentwintigste eeuw. Dat ik niet helemaal uitsluit dat Jesse Welles inderdaad uit de computer komt, lijkt me ook wel een teken van deze tijd.

Slecht nieuws

Er zijn mensen die een uitgemergeld kind zien
en denken nu houdt alles op
laten we eerst
die kinderen te eten geven
dan zien we wel weer verder
 
Er zijn ook mensen
die een uitgemergeld kind zien
en denken:
 
‘Dat schiet lekker op
nog een paar miljoen
nu even doorzetten’
 
Dat die laatsten meestal de baas
zijn is slecht nieuws
voor de kinderen in kwestie

De computer haalt geen adem

De computer haalt geen adem
voelt de zon niet op zijn huid
ik praat soms wat met de einder
het haalt meestal weinig uit
 
Woorden zijn vrij zinloos
als je in de kosmos staart
abstracties zonder waarde
vervanging reeds gebaard
 
Soms denk ik dat ik stik in
het eeuwige vermaak
de computer snapt daar niets van
kwijt zich rustig van zijn taak
 
En nog altijd weet ik niks en niks
en niks en niks: het is wat het is

Oorlog is geen moord

Laten we eens praten over de doden

die niet opzwellen en wegrotten
laten we lekker op vakantie gaan
in de Gazastrook
 
Oorlog is geen moord
het is een oud geloof
het is een heilige haat
het is veelbelovend onroerend goed
 
Oorlog is geen moord
bel de doden maar
vraag eens hoe het gaat
aan de andere kant van de lijn

Op naar de oorlog

 Nadat MAGA-aanhangers jarenlang door de Republikeinse partij waren opgefokt over het bestaan van een 'klantenlijst' van zedendelinquent Jeffrey Epstein, blijkt deze lijst nu de Republikeinen zelf aan de macht zijn helemaal niet te bestaan.

  Hier nemen de MAGA's uiteraard geen genoegen mee en het meest positieve dat hieruit voort kan komen, is dat zelfs tot deze halve garen eindelijk door gaat dringen dat Trump volstrekt niet in staat is om een coherent verhaal te vertellen dat langer dan drie zinnen duurt. 

  Bij de vierde zin gaat hij onvermijdelijk afdwalen naar Joe Biden, linkse radicalen, zijn eigen superioriteit of iets dat hij de vorige avond toevallig op tv heeft gezien. 

  Dat vonden die MAGA's helemaal prima zolang hij immigranten in concentratiekampen stopte en geld weghaalde bij arrogante studentjes, maar nu gaat het een keer over een onderwerp waar ze zich niet zo makkelijk bij laten afpoeieren.

  De MAGA's moeten en zullen de pedo's zien hangen en Trump begint het al aardig benauwd te krijgen.

  Wat is de oplossing? Als dit nog lang zo doorgaat, misschien toch maar een oorlog beginnen? Dat leidt lekker af en ruimt lekker op, zoals Jesse Welles heel aardig samenvat: