Het is een liedje dat naar je zwaait. Je strompelt al dagen door de woestijn en dan zie je in de verte een vriend met een koelbox, vol met verse kaasjes en een sixpackje bier.
Soms is iets helemaal goed.
Een willekeurige alinea uit Turks Fruit, een schilderijtje van Picasso. Ik weet vrijwel niets van de band Wilco en ik heb er ook geen andere muziek van. Alleen de cd Yankee Hotel Foxtrot met daarop onder meer het liedje Ashes Of American Flags. Zeker twee keer per week zing ik in mezelf:
I want a good life with a nose for things
The fresh wind and bright sky to enjoy my suffering
Waarom precies die twee zinnen een leven lang bij je blijven en je duizenden anderen vergeet, dat is het grote geheim. Het zal aansluiten bij iets dat in je leeft. Een gevoel dat je wezen uitmaakt, of een sterke herinnering.
De sfeer van een perron met wat kluitjes mensen, een pinautomaat naast het station, waar je vijfentwintig gulden pint en de hele avond mee vooruit kan, inclusief een vette hap in een nachtsnackbar, die mooi is in z’n lelijkheid.
De leugens die je jezelf op zo'n avond vertelt, leugens die niets anders zijn dan wensen.