De buurvrouw - deel 1

RGB Free, by ear_candy

Snoepjes en knabbeltjes

Ik was het verhaal over de buurvrouw eigenlijk alweer vergeten, toen ze op een zomerse middag uit een donkere nis in de gang ineens tevoorschijn schoot. Ze reed me klem tegen de muur en begon een vaag verhaal op te hangen over dingen die niet altijd mee zitten in het leven.

  'Je toekomstige buurvrouw is wel nog een dingetje', had de man van de woningstichting een paar weken eerder al tegen me gezegd.
 'Als ze echt lastig wordt, moet je ons maar even bellen. Maar een vrouw in een rolstoel', had de man er nog relativerend aan toegevoegd. 'Hoeveel kwaad kan die nou helemaal doen?'
 
  Een appartement aan de Vughterstraat kon ik sowieso niet laten schieten, zeker niet vanwege een vaag verhaal over een stalkende buurvrouw in een rolstoel. En nu stond ik klem, terwijl ze zenuwachtig met de bandjes van haar rolstoel heen en weer piepte over het smerige zeil van onze gedeelde gang.

  'Het licht boven mijn voordeur is kapot. Kan je me niet even helpen? Ik heb binnen wel ergens een nieuw lampje liggen.'
  
   'Ik heb een beetje last van mijn rug', zei ik. 'Ik heb laatst flink gevoetbald.'
 
  Ze sperde haar ogen wijd open, ronde witte knikkers met een zwart speldenknopje in het midden.

   'Gevoetbald? Heb je al plannen voor vanavond?'
 
   Ik snakte naar het koude sap dat in mijn tas warm hing te worden en trapte in de overduidelijke val.
 
  'Nee', zei ik vermoeid. 'Ik heb nog geen plannen voor vanavond.'
 
  'Zullen we dan samen de wedstrijd kijken? Kan je meteen mijn lampje vervangen. Ik wilde je al weken vragen om een keer langs te komen, maar ik zie je bijna nooit in het trappenhuis.'
 
  Ze friemelde met haar handen op een donkergroene plaid op haar knieën en bleef maar piepen met die ellendige rolstoelbandjes.

  'Zelf neem ik natuurlijk nooit de trap', verklaarde ze. 'Ze hebben speciaal voor mij een lift geïnstalleerd.'

  Dat laatste wist ik al, de man van de woningstichting had er een tirade van tien minuten aan gewijd. Mijn nieuwe buurvrouw had de woningstichting net zo lang geterroriseerd tot ze het kreng aan waren komen leggen.

  'Wat is er vanavond?', vroeg ik.

  'Nederlands Elftal', zei ze verontwaardigd. 'Dat is leuk om samen naar te kijken. Dan zet ik lekker wat snoepjes en knabbeltjes klaar.'
 
  Er bleek een EK gaande te zijn in Oekraïne, Nederland speelde zijn tweede poulewedstrijd, de eerste was verloren gegaan tegen Denemarken. Toevallig had ik een paar dagen geleden op een barbecue voor het eerst sinds jaren weer eens tegen een voetbal getrapt, ik was uitgegleden en was bijna met mijn nek in de sudderende worstjes gevallen.
 
  Natuurlijk kon ik gewoon wegblijven en doen alsof mijn neus bloedde. Maar wat als ze tien minuten later aanbelde? Moest ik dan als een kleuter onder de bank gaan liggen?
   's Avonds laat was het op onze gang uitgestorven. Nadat ik had aangebeld, bedacht ik me pas dat ik niets voor haar meegenomen had. Misschien was een flesje wijn voor mijn toekomstige stalkster op zijn plaats geweest?

Kever (2)

RGB Free, by Bodgie

Wat ging er om in René van der Gijps hoofd toen hij tijdens de tweede reclamepauze in de coulissen van Voetbal Inside een blonde pruik opzette?

  Als het zijn doel was om vrouwen belachelijk te maken, is hij een saaie misogyne pestkop.
  Als het zijn doel was om homo's dan wel transgenders belachelijk te maken, is hij een saaie homo/transgender-fobe pestkop.

  Als het zijn doel was om het progressief-linkse mediacircus rond Bo van Spilbeeck op de hak te nemen, die alomtegenwoordige deugpolitie die graag van de daken schreeuwt hoe tolerant ze wel niet is, die iedereen met een kleurtje of homofiele neigingen in de armen sluit als de nieuwe übermensch, die alleen nog genderneutrale persoonlijke voornaamwoorden wenst te gebruiken en als het nodig is persoonlijk langskomt om je toilet te denazificeren, dan is hij een lichtelijk vermakelijke satiricus.

Kever

RGB Free, by HISKS

De Vlaamse tv-journalist Boudewijn van Spilbeeck gaat voortaan als vrouw door het leven. Dit was voor René van der Gijp reden om ook een blonde pruik op te zetten, en reden voor mij om Wittgensteins 'Beetle in a box'-analogie over subjectieve ervaringen weer eens op te zoeken:

    Iedereen heeft een kevertje in een doosje (ons gevoelsleven), maar niemand mag in elkaars doosje kijken. Toch praten we de hele dag over kevertjes (zoals 'pijn', 'verliefdheid' etcetera), zonder dat we weten wat er in al die doosjes zit, of dat er überhaupt iets inzit.

  Boudewijn voelt zich blijkbaar 'een vrouw'. Maar wat betekent dat eigenlijk? Hoe weet Boudewijn hoe vrouwen zich voelen? Boudewijn weet alleen hoe Boudewijn zich voelt. Stel je voor dat Boudewijn zegt: 'Ik ga voortaan als Johan Derksen door het leven. Ik plak een snor op en ik laat mijn haar groeien, want ik voel me diep vanbinnen een Johan Derksen.'

  Dan zou iedereen hem voor gek verklaren.

  Ik heb geen idee hoe het is om Johan Derksen te zijn. Ik heb geen idee hoe het is om 'een vrouw' of 'een man' te zijn. Ik weet alleen maar hoe het is om mezelf te zijn, een ervaring die ik helemaal nergens tegen af kan zetten.
  Toch is Boudewijn van Spilbeeck op raadselachtige wijze tot de conclusie gekomen dat hij een verkeerd kevertje in zijn doosje heeft zitten. Hoe is hij daar in vredesnaam achter gekomen, als hij nooit in iemand anders z'n doosje heeft kunnen kijken?

Comedy

Foto: Wikipedia

De Luizenmoeder, die nieuwste tv-hit, is inderdaad een stuk grappiger dan de meeste andere comedyseries. Het is beter geschreven: in plaats van makkelijke onderbroekenlol, hebben de makers personages van vlees en bloed gecreëerd.

  Zoals altijd met goede humor, ligt er tragiek onder de oppervlakte.

  Die tragiek is trouwens ouderwets genderstereotyp: de man wil status, de vrouw wil controle. Directeur Anton dreigt van zijn apenrots gegooid te worden door een frisse jonge conciërge: 'Eindelijk iemand met natuurlijk overwicht', zucht juffrouw Ank, een zin die dwars door de ziel van de arme Anton snijdt.
  En juffrouw Ank voert zelf ondertussen een bittere strijd tegen ouders die voor het raam eindeloos naar hun kind blijven zwaaien.
  De wanhopige manier waarop juffrouw Ank elke dag met een quasi-vrolijk liedje de ouders haar lokaal uit probeert te werken, is tegelijkertijd bijzonder grappig en bijzonder pijnlijk: precies in de comedyroos.

Stigmatiserend

Aan: Eigenaar van 'De Vrolijke Viervoeter'
Betreft: Stigmatiserende klantprofielen

Geachte heer/mevrouw,

tot mijn grote schrik ben ik erachter gekomen uw zaak er stigmatiserende klantprofielen op nahoudt. Een stagiair heeft geopenbaard dat onze Noes bijvoorbeeld gerangschikt is binnen het profiel 'kat'. Ik ben hier erg van geschrokken. Volgens uw profiel zou onze Noes onder meer dol zijn op kattenbrokken, graag achter balletjes aanrennen en het grootste gedeelte van de dag in een mandje liggen te slapen.

  Noes herkent zich totaal niet in dit beeld, en wij zullen deze kwestie voorleggen aan het College voor de Rechten van de Kat. Het zijn juist dit soort discriminerende vooroordelen, die ervoor zorgen dat katten na eeuwenlange onderdrukking door de hond, nog steeds niet vrijuit over straat kunnen wandelen. Ik ga ervan uit dat het NOS Journaal binnenkort zal openen met deze schandalige praktijk, en wens u veel sterkte toe in de mediastorm van ophef en verontwaardiging.

Vrij

Foto: Wikipedia

Het plan was om de kat eerst maar eens aan een riempje buiten te laten wennen, maar daar dacht de kat anders over.

  Terug naar de dierenwinkel.

  Daar verklaarde de klant voor mij aan de verkoper dat hij zijn dieren graag goed voer wilde voorzetten, maar dat ze bij hem thuis helaas maar heel weinig geld hadden. Om te voorkomen dat ik hier stilletjes in een hoekje bij het konijnenhok om ging zitten huilen, bracht ik een bezoekje aan de ara.
 De prachtige blauw-gele vogel wandelde over zijn stok en keek me een stuk slimmer aan dan de mensen die ik onderweg naar de dierenwinkel was tegengekomen.

  'Is dat een ara', vroeg ik toen de armlastige klant was verdwenen.
  'Jazeker', antwoordde de dierenverkoper. 'Een blauw-gele. Hij is gekortwiekt, maar ik laat de vleugels weer aangroeien. Beesten moeten vrij zijn.'
  Een sympathiek sentiment, waar mijn kat het ongetwijfeld mee eens is.

  'En mag hij dan straks vrij door de winkel vliegen', informeerde ik, mezelf al kostelijke manieren voor de geest halend hoe dit prachtig uit de hand kon gaan lopen.

  'Het is de bedoeling dat hij straks ook gewoon op zijn stok blijft zitten', antwoordde de dierenverkoper afgemeten, een blik op de ara werpend die toevallig net de andere kant uitkeek, alsof hij in de verte iets bijzonder interessants zag en dit hele gesprek helemaal niets met hem te maken had.

  'Mijn kat haat het tuigje', zei ik toen maar. 'Ik vrees dat ik hem weer terug moet geven. Ze vindt het kat-onterend en weigert gediscrimineerd te worden op basis van haar snorharen.'

  Toen ik de dierenwinkel verliet, keken zowel de ara als zijn baasje me na alsof ik degene was die ze niet helemaal op een rijtje heeft.

Cultuur

Foto: Wikipedia

Door een serie van onvoorziene omstandigheden ben ik in het bezit gekomen van twee katten. Als het knallen serieus begint, zoeken ze hun heil onder mijn bed. Om ze tegemoet te komen zet ik een klassiek muziekje voor ze op: ik heb ergens gelezen dat dit een rustgevende invloed op katten heeft.
  Na een paar uur van alle kanten beschoten te zijn met vuurwerk dat harder ontploft dan de wapenvoorraad van de gemiddelde Nederlandse legereenheid, ben ik zelf ook wel toe aan een rustgevend muziekje.
  Buiten trekken vandalen vermomd als feestvierders door de straten, binnen luisteren mijn katten en ik naar Mozart, als een baken van cultuur, lijdzaam wachtend tot de barbaren verder zijn getrokken.