Vriendinnen

Foto: flickr, by opacity

Het was vol in de trein en daarom zaten er twee meisjes op het trapje dat van de onderverdieping naar de bovenverdieping leidde. Een Marokkaans meisje met kort zwart haar en een Nederlands meisje met blond haar in een suikerspin: in rondingen van afnemende lengte deinde het haar boven op haar hoofd. Een gewaagde coupe voor een meisje van zeventien en ze leek dan ook niet helemaal zeker van haar zaak. Steeds keek ze in de spiegelende ruit tussen het trapje en de coupé naar haar coupe, keurend, de lippen tuitend en ondertussen haar telefoontje checkend en giechelend met haar vriendin die haar geruststellend aankeek en van mening leek dat het allemaal wel goed zou komen.

  Maar toen de trein Den Bosch binnen reed sneuvelde de suikerspin alsnog, resoluut trok ze een pin los waardoor het blonde haar als een waaier over haar schouders viel, er leek wel licht tussen te schijnen en even betrok het gezicht van haar vriendin, wat de verdenking op haar laadde dat ze niet zozeer een overtuigd aanhanger van de suikerspin coupe was geweest, als wel vreesde door de haarwaaier van haar vriendin overschaduwd te worden, als ze straks door twee morsige jongetjes met een airtje en een petje op hun hoofd beneden aan de roltrap zouden worden opgehaald.

Onderwereld

Foto: flickr, by Joelk75

De parkeergarage is donker, nat en griezelig. Er zouden plaatsen vrij moeten zijn, we draaien zeven rondjes en dan hebben we nog geen vrije plaats gevonden. We beginnen dezelfde auto's tegen te komen, mede verdoemden die gevangen zijn in de vierde ring van de hel, die Dante vergeten was: de volle parkeergarage zonder uitgang.
  In een donkere hoek liggen zeven ratten aan een dode haas te knabbelen.
  Dan: mensen die hun auto inladen, vertrekkers, de Witte Walvis van de vierde ring. We wachten tot ze klaar zijn. En we wachten. Ze hebben een kind. Er moet een stoeltje op de achterbank bevestigd worden. En nog een keer, hij zat niet stevig vast. En waar is het kind nu weer? En nu zit het stoeltje weer los. Achter ons sluiten honderden auto's aan. Er wordt getoeterd. De spullen moeten in de achterbak. Het kind is weer los. Het stoeltje moet weer vast. Auto's die van de andere kant komen beginnen te azen op dezelfde plek. Uitstappen, klaar staan voor als ze wegrijden.
  Een met urine besprenkelde wenteltrap leidt terug naar de bovenwereld.

Restaurant

Foto: flickr, by Chiot's Run

Onze buurvrouw nam mijn broertje en mij vroeger wel eens mee naar de Mongolen. 'Zal ik ze even meenemen naar de Mongolen', vroeg ze dan over de schutting aan mijn moeder. 'Ze zijn zo druk vandaag.' De Mongolen liepen rond in een park aan de andere kant van het dorp. Mijn broertje en ik waren doodsbang voor de Mongolen. Ze schreeuwden en kwijlden en sommige stormden op je af.     

  Het was zaak de buurvrouw bij de Mongolen weg te houden, want de buurvrouw vond ze echt helemaal fantastisch. 'Kijk, daar heb je er één', schreeuwde ze als ze een Mongool in het vizier kreeg. 'Dat is een echte hoor', zei ze dan, 'kijk eens hoe raar hij doet. Dat doen normale mensen niet, hè jongens. Maar ze kunnen er niets aan doen, zielig hè?'

Nadat we naar de Mongolen hadden gekeken gingen we soms een taartje eten in het restaurant. Ik was gek op taartjes, maar de taartjes in het Mongolenrestaurant smaakten me altijd maar matig.

Kapper

Foto: flickr, by philosophygeek

'We sturen je drie keer een brief met de vraag of je over vijf jaar in elkaar wilt worden geslagen. Reageer je niet, dan slaan we je over vijf jaar in elkaar. Op deze manier verhogen we je zelfbeschikking. Zo komt de vraag of je wel of niet in elkaar wordt geslagen namelijk niet meer op ons bordje te liggen.'

Vervang in elkaar slaan tot orgaandonatie na de dood en je hebt de redenering van Pia Dijkstra vandaag in de Volkskrant om 'actieve orgaandonatie' te verantwoorden.
  De drammerigheid druipt ervan af. Er wordt niets op bordjes gelegd, ook mijn beslissing om niet op de brieven van mevrouw Dijkstra te reageren is een beslissing. Ik zou me niet actief hoeven te verweren tegen orgaanroof na mijn overlijden, net zoals ik me niet actief zou hoeven te verweren tegen mishandeling tijdens mijn leven. Pia Dijkstra dwingt mij op deze manier om morgen naar de tattooshop te gaan om overal 'Pia Dijkstra, blijf van me af' te laten noteren. En dit terwijl ik eigenlijk naar de kapper wilde.

Televisie

Foto: flickr, by Dave Stokes

Nieuw programma (1)

Vanavond op RTL 5

het spiksplinternieuwe programma

Haha

je dochter is toch niet dood

waarin de moeder van Elisabeth

na zeventien weken voor de gek te zijn gehouden

erachter komt

dat haar dochter toch niet door een

voorheftruck is overreden

terwijl ze op vakantie was

en dat haar vriend

eigenlijk een acteur is en dat haar man

al twintig jaar lang

op een onbewoond eiland zit

Nieuw programma (2)

BN'ers bij de beesten af

Waarin Ron Brandsteder

En Patricia Paay naakt

Door Artis lopen

en een kangoeroe nadoen

om punten te verdienen

voor Stacey Rookhuizen

die op haar hoofd

met een banaan in haar bek

in het gorilla hok hangt

Paradijs

Foto: flickr, by Stewf

Lijn twaalf stroomt nog steeds bijna helemaal leeg voor het Bestuursgebouw, op de laatste halte, bij het ziekenhuis, ben je de enige die overblijft om uit die ellenlange bus te stappen zodat je de neiging krijgt door de hele bus (twee keer een hoek om) de chauffeur gedag te roepen. Op het parkeerterrein voor de ingang van het ziekenhuis staan nog steeds mensen met infuuspalen te roken en taxi's op hun klanten te wachten.
  Wel nieuw: een groot scherm naast de collegezalen waarop live mee valt te kijken. Een oploopje kijkt naar André Kuipers die een tikje schutterig een microfoon vasthoudt en zich beter thuis lijkt te voelen in een gewichtsloze cabine buiten de dampkring.

Ook nieuw: een compleet studielandschap met loungehoeken en koffiebarretjes, die studenten lijken zich tegenwoordig wel met een lome tred door een all-inclusie vakantieresort te bewegen, fruitsapje in de ene hand, I-podje in de andere hand.
  Nee, dan toen ik nog studeerde, een warm broodje kroket, daar was je dan dolblij mee, en misschien een kopje tomatensoep om het weg te spoelen. En je moest je door duistere gangen bewegen naar weggestopte kamertjes wilde je een formuliertje bemachtigen, terwijl ik me nu bij een spiksplinternieuwe balie met een spiksplinternieuwe mevrouw er achter kan melden, midden in de ruimte nog wel, ze hebben niet eens hun best gedaan om hem ten minste een kleine beetje te verstoppen. Ik krijg zonder problemen een stempel op een kopie van een diploma dat ik zes jaar geleden heb gehaald.

  'Heb je het origineel ook bij je?, vraagt de mevrouw aan de balie.
  'Nee', zeg ik, 'die hangt ingelijst boven mijn bureau.'
  'Geen probleem', zegt ze. 'Dat is inderdaad lastig.'

Ik weet het niet helemaal zeker, maar toen ik na deze onwerkelijk meewerkende mevrouw tussen twee sapbarretjes door om een loungehoek heen zwenkte, meende ik even in de verte een hertje te zien weg springen.

Feest

Foto: flickr, by Math Smath

Het is feest op het plein. Er zijn nieuwe plantenbakken neergezet door de gemeente en door de buurtbewoners zijn er bloemen in de bakken geplant. Er komt een grote huifkar vol met drankjes en hapjes het plein op rijden. Iedereen gaat eromheen zitten om te drinken en te toasten op het nieuwe plein. Er worden foto's gemaakt door een professionele fotograaf. Alleen de vieze man van nummer 39 is niet uitgenodigd. Als de huifkar half leeggegeten en gedronken is gaat er iemand aanbellen bij de vieze man.
  'Buiten komen, het is feest!'

  De vieze man doet de gordijnen dicht, hij heeft geen zin in feest. 'Ze zouden hem dood moeten schieten' , zegt de buurvrouw van de vieze man, terwijl ze nog een hapje uit de huifkar pakt. Ze lacht als de fotograaf een foto neemt. Als het feest is afgelopen gaat iedereen weer naar huis, alleen de jongetjes spelen nog met een bal op het plein. De volgende ochtend zijn alle bloemen uit de bakken gerukt en de aarde ligt over het hele plein verspreid. Iedereen verdenkt de vieze man, maar niemand kan het bewijzen. Als de foto van het feest een week later in de buurtkrant staat is de aarde  nog steeds niet opgeruimd en heeft de vieze man twee keer zijn ruiten moeten vervangen.