Buurman

Foto: Flickr, by Super MF

Op de site van Voetbal International staat een interview met Gerard Piqué. De kop luidt:

'Edwin van der Sar was een fantastische buurman'


Deze mededeling lijkt erg vreemd, maar als je er even over nadenkt eigenlijk ook weer niet. Eerst het vreemde: hoe kan een buurman fantastisch zijn? Je kan een aardige buurman hebben, een vriendelijke of een chagrijnige, maar een fantastische, dat moet wel een soort superbuurman zijn. Ik kan me nauwelijks voorstellen wat voor heldendaden een fantastische buurman allemaal doet, maar daar komt de tweede kant van deze mededeling om de hoek kijken: als er zoiets als een fantastische buurman bestaat, dan moet het inderaad Edwin van der Sar zijn.

We lezen verder.

'Een fantastische buurman die op z'n tijd kwam kijken of alles goed ging', herinnert de verdediger zich. 'Ik noemde hem altijd Ed. Een intelligente man die zijn talen beheerst. Hij was met afstand een van de grootste professionals in de selectie. Ik vond het prachtig te zien hoe ver Van der Sar zich kon strekken als hij naar een bal dook. Voor mij is hij een van de beste keepers ter wereld!'


Dit valt een beetje tegen, het blijft onduidelijk waar het fantastische van van der Sar als buurman nu precies in zit. Hij is een professional en een goede keeper, dat wisten we al, en dat is bijvoorbeeld Oliver Kahn ook, en ik betwijfel of die een fantastische buurman is. Kahn lijkt me meer iemand die midden in de nacht ineens keiharde Heavy Metal gaat draaien terwijl hij luidruchtig een krat Heineken soldaat maakt, maar dat is weer een ander verhaal.

Wat betreft het buurmanschap lezen we dat van der Sar 'kwam kijken of alles goed ging', dat Piqué hem 'Ed' noemde, dat hij intelligent is en zijn talen beheerst. Mwah. Val ik nog steeds niet van van mijn stoel. Een buurman die komt kijken of alles goed is en die zijn talen leuk spreekt, ik weet niet wat voor buurmannen Piqué voor van der Sar heeft gehad, maar zo fantastisch klinkt het nog steeds niet. En toch geloof ik het verhaal. Misschien had Piqué even geen pasklare voorbeelden bij de hand, hij was die keer vergeten dat het vruchtwater van zijn vrouw ineens brak en van der Sar stoicijns een tweeling ter wereld bracht (onderwijl lurkte hij wat aan zijn bidon met water) en die keer dat Edje eigenhandig drie inbrekers uit het huis van Piqué ranselde (hij hoorde een vreemd geluid en ging even polshoogte nemen).

De fantastische buurman bestaat: hij heet Edwin van der Sar, en hij staat al met een kopje suiker op je te wachten als je zelf nog niet eens weet dat je zin in koffie hebt.

Eer

Foto: Flickr, by alisharusher

Het aardige van het boek van Kwame Anthony Appiah, 'The Honor Code. How Moral Revolutions Happen' , dat ik niet gelezen heb, ik las er alleen een recensie in de Volkskrant over, is denk ik de aandacht die erin geschonken wordt aan eergevoel als psychologische drijfveer. Als ik tijd heb ga ik het zeker lezen, omdat ik denk dat  het een idee bevestigt dat ik zelf ook al een tijdje heb: (gefnuikt) eergevoel is veel vaker een onderliggende oorzaak van allerlei maatschappelijke ellende dan we beseffen.
 Ik bedoel dan niet alleen 'eerwraak' en dergelijke, maar ook het gewone huis-tuin en keuken eergevoel waar we allemaal behoefte aan hebben, en dat tegenwoordig niet zo makkelijk meer te verkrijgen is. Vroeger was het simpeler: als je een respectabele baan had, en je droeg een hoed, dan werd je op straat gegroet en was je een heer. Een eervol bestaan was niet zo heel ver weg. Toen in de jaren zestig de brave burgerman echter ontmaskerd werd als een fantasieloze droogstoppel, een schertsfiguur die zichzelf ook nog eens zonder morren aan het eerste de beste fascistisch systeem uit zou leveren, ontstond er een probleem.
 Gewoon naar je werk gaan en brood op de plank brengen, was niet genoeg meer voor het respect van je medemens. Je moest iets van je leven gaan maken. Tegenwoordig moet je minstens Idols twee keer gewonnen hebben en wekelijks aan de tafel van De Wereld Draait Door zitten, wil je enig respect genieten.
 Dus zitten we met een situatie waarin vijfennegentig procent van de mensen alleen tevreden met zichzelf kan zijn als ze iets kunnen wat per definitie maar vijf procent van de mensen kan. Je moet speciaal zijn, maar bijna niemand is speciaal. Daar zit naar mijn idee de pijn van de HBO-opgeleide systeembeheerder die elke dag vroeg naar zijn werk rijdt om daar in de pauze op GeenStijl de reaguurder uit te hangen. Doet ie verdomme elke dag z'n stinkende best, krijgt ie er nog niets voor terug. Ja, een beetje geld misschien, maar daar doet een man het niet voor.
 De ontvangers van al die scheldpartijen zitten ondertussen in hetzelfde schuitje. Mannen willen eer, maar jongemannen barsten al helemaal uit hun voegen. De Marokkaantjes die over onze straten struinen zijn kleine testosteron-bommetjes op zoek naar één ding: een mogelijkheid om te laten zien dat ze iemand zijn. En wanneer de gangbare manieren voor die jongens geen opties zijn (je profileren op de voetbalclub, de waardering van een goede opleiding, rocken in het schoolbandje), dan zoeken ze het wel ergens anders. Dan overvallen ze de buurtsuper wel, om te laten zien dat ze geen mietjes zijn.
 Zorg dat alle mannen in een land met een enigszins redelijke inspanning hun eergevoel kunnen bevredigen, en wel zo dat de rest van het land er in ieder geval niet al te veel last van heeft, en we zullen heel wat problemen armer zijn. Dat is in ieder geval mijn idee, nu dat boek van Appiah nog lezen. Als hij me gelijk geeft laat ik het onmiddellijk weten, zo niet dan hoort u er waarschijnlijk nooit meer wat van.

Werken

Foto: Flickr, by tbowl martini

Gisteren ben ik tot de ontdekking gekomen dat een compliment voor je mooie blauwe ogen wel eens prettiger kan zijn dan een compliment voor het harde werk dat je geleverd hebt. Ik was op gesprek bij de redactie van een tijdschrift, in verband met een eventuele stageplek. Van tevoren had ik wat teksten opgestuurd, die positief beoordeeld werden:

'Schrijven kan je al', zei de redacteur tegenover me, 'dat hoeven we je niet meer te leren.'

Een fijn compliment als je ambities in die richting hebt, aan het eind van het gesprek zei hij ook nog: 'leuk om er weer eens een man bij te hebben.'

Ook de hoofdredacteur die ik kort even zag, sprak zijn genoegen uit over een nieuw mannelijk gezicht. Terug in de bus naar het centrum kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat ik meer tevreden was over de positieve reacties op mijn mannelijke status, dan op mijn teksten, terwijl ik toch niet ontkennen kan dat ik harder voor het tweede dan voor het eerste heb moeten werken. Misschien is het met complimenten als met geld: hij fijnste blijft het om geld uit te geven waar niet je niet voor hebt hoeven zwoegen.

Zeer tevreden nam ik een uurtje later plaats voor een college Taal en Geest van Menno Lievers. Helaas was mijn overmoed me naar de bol gestegen: ik raakte met de docent in een discussie over het verschil in moraliteit tussen mensapen en mensen. Mijn argumenten dat hier weinig verschil in zat werden vrij kordaat van tafel geveegd. Het feit dat ik een man was hielp me op dat moment bitter weinig, mijn kennis schoot te kort: had ik de afgelopen weken maar wat harder moeten werken.

Wie is de oplichter?

Foto: Flickr, by buxx

Vermakelijke column vandaag in de Volkskrant, van tv-criticus Jean-Pierre Geelen. Hij schrijft met betrekking tot de nieuwe BNN-soap 'Walhalla' over 'het pijnlijke misverstand dat elke BN'er meteen maar een multitalent zou zijn'. Specifiek heeft hij het nog over Bridget Maasland, die eigenlijk gewoon niet kan acteren. Wat ze eigenlijk wel kan weet volgens mij niemand, maar ze is nou eenmaal BN'er, dus wordt er maar weer een flutprogramma omheen gebouwd.
 Naar aanleiding van de column moest ik ook meteen denken aan dat andere BN'ers-vehikel: 'Wie is de reisleider?' Ik zou deze titel maar veranderen in 'Wie zijn de reislijders?', en het antwoord is al snel duidelijk: de arme mensen die hun hele leven gespaard hebben voor een mooie safari en er dan opeens achter komen dat ze een bijrolletje spelen in de Grote Eddy Zoey Show: 'even de koffers tellen hoor!'

'De betalende reizigers weten van tevoren niet wie hun reisleider wordt. Het is dus maar de vraag of de vakantiegangers op Schiphol blij of teleurgesteld zijn met hun onervaren begeleider.'


Kijk, ik vind dat dus gewoon zielig voor die mensen. Dat matig getalenteerde BN'ers van de ene flop naar de andere hobbelen is tot daaraan toe, maar  moet de gewone, hardwerkende burger (om maar eens een populaire slogan van stal te halen) die eindelijk een keer op vakantie kan daar nu echt de dupe van worden?

Laten we hopen dat het een valstrik is, en dat er in Afrika een afgesloten terrein klaar staat van een hectare waarin ze Bridget Maasland en Eddy Zoey willen vangen, zodat we in Nederland een jaartje tv kunnen kijken zonder acteurs die niet kunnen acteren en zangers die niet kunnen zingen.

Lollig

Foto: Flickr, by Mo Morgan

Het nieuwe jaar begint weinig hoopvol: in de krant lees ik dat George Bush Jr. en Tony Blair het zich in Februari 2001 gezellig maakten door samen naar 'Meet the Parents' te kijken. Op zich geen vervelende film, maar toch niet het soort film waarvan je hoopt dat de machtigste mannen van de moderne wereld zich mee kunnen vermaken. Ben Stiller die als aanstaande schoonzoon met een champagnekurk de urn met de as van de moeder van zijn aanstaande schoonvader omver schiet: lollig hoor, maar George Bush en Tony Blair die hier samen op de bank om zitten te grinniken, daar wordt ik nou weer niet vrolijk van.
 Alsof je Mark Rutte in een onbewaakt moment diep verzonken ziet zitten met de nieuwste Simone van der Vlugt op schoot, je vertrouwen loopt toch een deukje op.
Nou hadden we met George Bush wel kunnen verwachten dat het niveau niet al te hoog zou zijn, misschien moeten we blij zijn dat hij zijn Engelse gast niet naar 'Turbo: A Power Rangers Movie' liet staren.
Je gaat je toch afvragen waar al die mensen naar kijken in hun vrije tijd. Balkenende is een makkie: Harry Potter natuurlijk, en Wouter Bos vind ik wel iemand voor de frisse avonturen van 'Snuf de Speurhond'.

En Geertje Wilders? Dat is helemaal makkelijk: iedereen is groot en ik ben klein en DAT IS NIET EERLIJK!

Uiteinde

Foto flickr, by Creativity

De laatste dag van 2010 is een miezerige dag. Kleine regen beslaat mijn brillenglazen, druppeltjes kruipen tussen mijn kleren. Het regent net niet hard genoeg om een regenpak aan te doen, maar ondertussen heb je na een half uur wel het gevoel doorweekt te zijn.
 Smeltende sneeuw vermengt zich met het rood van opgeblazen rotjes. Over de straten trekken jongetjes, de handen vol vuurwerk. Hun tragiek is dat je niet denkt: 'schattig, dat deed ik vroeger ook', maar dat je denkt: 'het lijkt de Gaza-strook hier wel, jihadistjes in de dop zijn het.' Ik kan niet zeggen dat de miezerigheid symbool staat voor mijn 2010. Denk ik later aan dit jaar terug, dan zal ik denken aan stortende regen en verzengende hitte.
 Op woensdag 31 Maart 2010 werd mijn oma begraven. We reden door de dampende regen van Osdorp naar Zorgvlied, langs het water, door het hek. Later tilde ik met mijn broers en neven onze oma naar haar laatste rustplaats. Ze was een lieve vrouw en we missen haar.
 Enkele maanden later was het 2 Juli 2010. Aan het eind van de middag zagen we  het Nederlands Elftal een onwaarschijnlijke overwinning op Brazilië boeken. Direct hierna reed ik in een klein autootje mijn vriendin, haar moeder en de hond naar een bungalowpark in Mierlo. De hond hijgde op de achterbank, het zweet liep in straaltjes over ons gezicht. Later op de avond ging ik bij mijn broer langs, hij droeg slechts een korte broek, hij woonde op de bovenste verdieping van een flat en ik denk dat het in zijn appartement een graadje op vijfenveertig was. We dronken koude biertjes en zagen hoe Luis Suárez met zijn handen een goal van Ghana tegenhield, het laatste Afrikaanse land lag uit het WK en we gingen de halve finale spelen tegen Uruguay.
 Ik ben dit blog begonnen in 2010. Dit is de honderd drieëntwintigste post. Eenendertig berichten gingen het afgelopen jaar over voetbal, tweeëntwintig kregen het label actualiteit mee, er waren veertien 'stukjes', dertien posts over literatuur, twaalf over filosofie, negen over muziek, zeven over tv en vijf over film. Blijkbaar is voetbal ook voor mij de belangrijkste bijzaak in het leven. Vier columns werden geplaats op vi.nl, maar Johan Derksen heeft nog niet gebeld. Wel kreeg ik een e-mail van Sebes en van Gelderen dit jaar, of ik al aan een roman werk. Laat ik dat maar als vingerwijzing zien voor 2011.
 Om af te sluiten een gedicht: van sommige mensen heb ik het afgelopen jaar iets te horen gekregen in de trant van: 'leuk, dat blog van je, maar waar slaat die titel eigenlijk op?'
 'That's a fair question' zou Bob Dylan zeggen, dus hier komt ie dan:


PASEN - Ida Gerhardt


Een diep verdriet dat ons is aangedaan
kan soms, na bittere tranen, onverwacht
gelenigd zijn. Ik kwam langs Zalk gegaan,
op Paasmorgen, zéér vroeg nog op den dag.
Waar onderdijks een stukje moestuin lag
met boerse primula verfraaid,
zag ik, zondags getooid, een kindje staan.
Het wees en wees en keek mij stralend aan.
De maartse regen had het ‘s nachts gedaan:
daar stond zijn doopnaam, in sterkers gezaaid.

Iedereen een gelukkig nieuwjaar gewenst!

Dertien uur

Foto: Flickr, by SP8254

Een treinreis met dertien uur vertraging, wat zou dit betekenen? Een kleine gok:

- Jean-Philippe uit Toulouse had voor het eerst in zijn leven de tijd om na te denken, heeft ontslag genomen als advocaat en werkt nu als wijnboertje in de Dordogne.
- De vrouw van Jean-Philippe, Juliette,  had ook de tijd om na te denken en werkt nu als secretaresse in Parijs.
- Natuurkunde student Michel uit Nice heeft vier uur naar de sterren gestaard en een revolutionaire theorie over zwarte gaten ontwikkeld: ze zijn eigenlijk wit met een rood randje.
- De jonge Jean-Mari heeft een roman geschreven die de literaire wereld op haar grondvesten zal doen trillen.
- De kleine René, het zoontje van Jean-Philippe en Juliette,  heeft gezien hoe honderden mensen vol spanning zaten te wachten tot de trein weer ging rijden en heeft besloten conducteur te worden.
- De jonge Jean-Mari heeft zijn eerste liefde, de  iets oudere Juliette, verzekerd dat hij haar in Parijs op zal komen zoeken, hij zal er de laatste hand aan zijn roman kunnen leggen.
- Over negen maanden zal René een klein broertje krijgen, Jean-Philippe zal niet de vader zijn en de kleine René zal zijn plan om conducteur te worden laten varen. In plaats hiervan zal hij manager worden, nadat hij met eigen ogen gezien heeft wat voor verwoestende effecten een slecht functionerende organisatie op het familieleven kan hebben.