Plannetje

RGB Free, by ColinBrough

Feyenoord-speler Marko Vejinovic werd onlangs in zijn eigen huis door zes Feyenoord-aanhangers met de dood bedreigd. Dit vanwege de tegenvallende resultaten van Feyenoord.
  Je kan veel van Feyenoorders zeggen, maar niet dat ze erg snel van begrip zijn. Feyenoord werd ongeveer twintig jaar geleden voor het laatst kampioen, en nu, na een serie nederlagen met een elftal waar weinig eer aan te behalen valt, gaan ze verhaal halen bij Marko Vejinovic. Een middelmatige middenvelder die van de zomer voor een paar miljoen bij Vitesse is opgehaald. Hoe zou het beslissingsproces om Vejinovic een bezoekje te brengen zijn verlopen?

  'Jongens, het kan zo echt niet meer. We zijn al twintig jaar het lachertje van Nederland en dat is allemaal de schuld van die Servische rat die hier net een paar maanden rondloopt. Het wordt tijd dat hij zich gaat verantwoorden voor het feit dat hij mijn leven heeft verwoest.'

  Het plannetje is diep in de nacht onder grote geestdrift en geschraagd door vele kratten bier ontstaan:

  'Morgenochtend, het eerste wat we doen! We gaan een daad stellen, mannen!'

  De volgende ochtend ben je het eerst totaal vergeten. Pas bij de tweede sigaret schiet het je te binnen: er was iets, we hadden iets besloten! Vejinovic! Die zouden we eens flink gaan aanpakken! In het felle ochtendlicht lijkt het geweldige plan ineens een stuk minder logisch, met een schuin oog monster je de blikken van je kameraden. Maar die geven geen krimp, iedereen doet alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en een half uur later zit je met z'n zessen op elkaar geperst in een Opel, op weg om verhaal te halen bij Marko Vejinovic.
  Iedereen kijkt grimmig voor zich uit en denkt bij zichzelf: aan mij zal het niet liggen.
  Je parkeert de Opel op een straathoek en marcheert naar de voordeur.

  'Ding-dong-dang-dung.'

  Helaas duurt het enige tijd voor de deur opengaat. Er komt een vrouw met een hond voorbij die je vriendelijke toeknikt. Voor je jezelf hebt kunnen corrigeren heb je al vriendelijk teruggeknikt, wat je op een sarcastische blik van je maten komt te staan.

  'Hallo.'

  Marko Vejinovic, hij is het echt. Hij ziet er wat kleiner uit dan in het stadion. Zijn haar zit wat in de war.
  'Wij komen even praten', schreeuwt een maat van je die Vejinovic naar binnen duwt. Verbouwereerd gaat Vejinovic op zijn witte leren bank zitten, naast zijn vriendin die de krant zit te lezen.

  'Dat voetbal, dat lijkt nergens naar!'
  'Nee klootzak', haak je in, 'dat voetbal lijkt nergens naar!'
  'Je bent een rotvoetballer!'

  Terwijl Vejinovic je sprakeloos aanstaart wordt je blik naar de in doodsangst opengesperde ogen van zijn vriendin getrokken en heel langzaam, als een zich openvouwende bloem in het vroege zonlicht, begint het besef tot je door te dringen dat er de afgelopen vierentwintig uur ergens iets verkeerd is gegaan.

Dagboek

RGB Free, by shockstock

Onlangs stond er in de Volkskrant een stuk van de Nederlands-Marokkaanse Nadia Ezzeroili getiteld 'Ik ben geen Nederlander'. Het stuk is nog het beste verteerbaar wanneer je het beschouwt als een parodie op een opstel van een middelbare scholier die verklaart zich voorgoed van de maatschappij te distantiëren:

  'Ik ben zo naïef geweest dat mijn loyaliteit boven jullie twijfel verheven was.'
  'Ik moet me harnassen tegen jullie wantrouwen en achteloze afwijzing.'
  'Ik ben al vroeg ingeprent een rottende plek te zijn.'
  'Ik lach bitter om deze pathetische gedachte.'
 
  Ezzeroili bemerkt dat er in de hogere kringen weinig oprecht menselijk contact is ('de oppervlakkige borrelpraatjes beginnen op mijn geduld te drukken') en interpreteert dit meteen maar als een xenofobe aanval op haar Marokkaanse achtergrond. Ze stelt vast dat je in de 'hogere middenklasse' met een 'andere stem moet praten', iets waar Jopie uit Almere minstens evenveel last van heeft. Dan husselt ze nog wat losstaande racistische incidenten van de afgelopen twee jaar door elkaar en verklaart ze dat de Hollandse droom 'een deceptie' is.

  Als mevrouw Ezzeroili exemplarisch is voor de ervaring van de gemiddelde allochtoon, denk ik dat we met z'n allen opgelucht kunnen ademhalen.

  Wanneer je in je verbolgen aanval op een compleet land echt niet verder komt dan zo'n van puberale onmacht en realiteitszin verstoken melodramatisch broddelstukje als wat Ezzeroili door de brievenbus van de Volkskrant kieperde is er namelijk maar één conclusie mogelijk: Nederland is het paradijs.
  En Ezzeroili doet er verstandig aan om vandaag nog een dagboek te kopen, bij voorkeur zo één met een slotje erop.

Zolderraam

RGB Free, by micromoth

Ik zit mij voor het zolderraam
van alles af te vragen

En zie door het vierkante vensterglas
twee kauwtjes op de daken

Op de schoorsteen van de overkant
hangen ze wat op de schoorsteenrand

Niemand die ze wat kan maken
Niemand die ze daar kan raken

De een die spreidt zijn vleugels
de ander pikt ze schoon

Dan draaien ze de rollen om
zo rollen die kauwtjes gewoon

Ik wou dat ik twee kauwtjes was
dan vroeg ik me niets meer af

Maar pikte ik op een schoorsteenrand
wat loom mijn vleugels schoon.

Teaser

Foto: Wikipedia

Na de nieuwe Star Wars-film gezien te hebben ben ik tot een inzicht gekomen: je kan eigenlijk maar beter alleen de trailers van films kijken. De eerste teaser trailer van Star Wars, episode VII, kwam uit in november 2014 en hij was helemaal fantastisch. Hij prikkelde de verbeelding, had de juiste Star Wars-sfeer en gaf precies zo weinig prijs dat je je goed kon voorstellen dat de nieuwe Star Wars-film helemaal fantastisch zou zijn.

  Toen kwam in april 2015 de tweede teaser trailer uit en deze was ook behoorlijk cool, hoewel er al een scène inzat die de wenkbrauwen deed fronsen. Echt achterdochtig werd ik pas toen ik in november 2015 de eerste volwaardige, twee en een halve minuut durende trailer zag: daar leek het hele Star Wars-gevoel al uit verdwenen en het kijken van de complete film was eigenlijk alleen maar één lange bevestiging van een donkerbruin vermoeden: ze hebben er een potje van gemaakt.

  The Force Awakens is een aardige actiefilm met lichtelijk hysterische tieners die uit elke willekeurige blockbuster van de afgelopen tien jaar weggeplukt hadden kunnen worden. De film voelt nog het meeste als één lange hommage (of persiflage, afhankelijk van je welwillendheid) op een Star Wars-film en ik had geen moment het idee dat ik naar een vervolg op Star Wars VI zat te kijken. Daarom had ik het misschien maar beter bij die allereerste teaser trailer kunnen laten, een inzicht dat op meerdere terreinen toe te passen is.

  Waarom een heel boek lezen, als de inhoud waarschijnlijk toch wel tegenvalt? Hou het gewoon bij de achterflap, dan blijft het fris en interessant. Van voetbalwedstrijden kijk ik alleen nog maar de voorbeschouwing en als ik op vakantie ga pak ik mijn koffers en daar laat ik het verder bij. Ik weet het niet helemaal zeker, maar ik heb het vermoeden dat ik op een geniaal inzicht ben gestuit: beschouw het leven als één grote trailer en eeuwig geluk zal je deel zijn. 

Kloof

RGB Free, by mokra

Op oudejaarsnacht werden in Keulen tientallen vrouwen aangerand door een groep van zo'n duizend mannen met een Noord-Afrikaans dan wel Arabisch uiterlijk. De NOS bracht dit nieuws als volgt:

  De grote vraag is natuurlijk wat dit betekent voor het vluchtelingendebat en of dit extreem-rechts in de kaart zal spelen.

  Sinds de Tweede Wereldoorlog lijkt het idee te bestaan dat de westerse burger vierentwintig uur per dag naarstig zit te wachten tot hij eindelijk zijn nazi-uniform weer onder zijn bed vandaan kan halen om op allochtonenjacht te gaan. Zelfs een 'massa-aanranding' leidt niet tot verontwaardiging over de misdaad zelf, of tot een debat over de efficiëntie van nationale veiligheidsdiensten, maar tot een hysterische bezwering van totaal hypothetische xenofobie.

  Zachtjes praten, anders maken we Hitler wakker.

   De brave burger zit op zijn bank en hoort een verhaal over aanranders en verkrachters. De beschuldigende vinger van de journalist wordt al tijdens de verslaggeving vanaf het plein honderdtachtig graden gedraaid en recht zijn gezicht in geduwd: 'En waag het niet om hier racistisch door te worden! Potentiële nazi dat je bent.'
  Blijkbaar is het vertrouwen in de burger zo laag, dat zelfs bij een ernstig geweldsincident in de eerste plaats de labiele autochtonen moeten worden geneutraliseerd. En dan volgt er nu een item over de onverklaarbaar groeiende kloof tussen de burger en de politiek.

Nichtje

RGB Free, by knox_x

In het NRC Handelsblad van 28-12-2015 wordt in de rubriek De Zitting de kwestie besproken van 'Nick' (24), die een wodkafles tegen het hoofd van 'Bahir' heeft gegooid:

De groepjes van Nick en Bahir daagden elkaar die avond uit. Nicks nichtje had Bahir steeds aan zitten kijken. Die had haar afgepoeierd. Het nichtje probeert haar arm om Bahir heen te doen. Bahir duwt haar weg; ze schuift van de bank af, op de grond. Dan pakt Nick de fles bij de hals en haalt uit.

Nu heeft Bahir een deukje in zijn hoofd en Nick krijgt straf: hij moet Bahir 4.000 euro betalen, een taakstraf van 150 uur uitvoeren en een maand de cel in. Zaken die bij deze redelijk milde straf meewegen: het feit dat Nick 'in eerste instantie niet de rol van agressor had' en het nichtje dat 'onheus werd bejegend.'

Pardon? Leven we nog steeds in de achttiende eeuw? Sinds wanneer is het afwijzen van een meisje dat je de hele avond een beetje psycho aan zit te staren hetzelfde als 'onheus bejegenen'? En wie heeft hier eigenlijk de rol van agressor? Het nichtje dat zich opdringt en haar armen om iemand heen slaat die daar duidelijk geen behoefte aan heeft, of Bahir die haar vervolgens wegduwt?

Het lijkt me duidelijk dat de Nederlandse rechtspraak nog altijd een tik van de Romantische molen heeft. Dat nichtje zou een maandje de bak in moeten vanwege ongewenste intimiteiten en het instigeren van agressie, de beide mannen mogen de psychologische hulpverlening in.
  Maar ik vrees dat het nichtje alweer in de volgende discotheek de volgende Bahir 'steeds aan zit te kijken', waarna de volgende Nick zich beledigd voelt als ze wordt 'afgepoeierd' en het hele toneelstukje weer kan worden herhaald.

Werkezel

Foto: Wikpedia

Wat is er toch met James Bond gebeurd? Er was een tijd waarin James Bond een flamboyante playboy was die twintig talen sprak, alle vechtsporten beheerste, tientallen vrouwen versierde en en passant ook nog even de wereld redde, zonder dat dit hem bijzonder veel moeite leek te kosten.
  Dat was de James Bond zoals die werd ingevuld door Sean Connery en Roger Moore: ironische playboys die boven de partijen stonden en de wereld beschouwden als hun persoonlijke snoepwinkel.

  Vanaf Casino Royale (2006) is die James Bond echter dood en begraven. De James Bond zoals die wordt vertolkt door Daniel Craig is niet langer een flamboyante playboy, maar een straatvechter met een hartje van goud. Deze nieuwe Bond wordt uitgekafferd door zijn vrouwelijke baas en wordt tot over zijn oren verliefd op één vrouw, een vrouw waarvoor hij zelfs zijn bestaan als geheim agent op wil geven zodat hij samen met haar een gelukkig leventje kan leiden.
  Van een player die zich aan niets en niemand wat gelegen laat liggen naar een noeste werkezel die door roeien en ruiten gaat voor zijn ene grote liefde: het lijkt me eigenlijk wel duidelijk wat er met James Bond is gebeurd.

  Hij is van een mannenfantasie in een vrouwenfantasie veranderd.