Licht

Pexels, by Naveen Annam

Traag liep hij door de passage heen

loden ballen aan zijn voeten
op het Marktveld ging hij haar ontmoeten
was hij eindelijk niet meer alleen
 
Als hij later dreigde te vergeten

hoe ze naar hem had gekeken
toen hij uit de schaduwen verscheen
en de zon hun samenkomst bescheen
 
herhaalde hij zijn eerste gang
Maar gele reuzen kondigen aan:
geen bedevaart kan eindeloos bestaan

Sloopkogel zwiert een zwanenzang

 

Het nieuwe Marktveld zal verrijzen
Ruimte makend voor nieuwe voeten
Waar nieuwe mensen elkaar zullen ontmoeten
En uit het donker het licht in gaan. 

Angstcultuur

RGB Stock, by alexbruda

Terwijl ik nog sliep, bekroop me al het gevoel dat er iets niet in orde was. 

  Ik voelde me bekeken. 

  Ik opende mijn ogen en keek naar het plafond. 

  'Wat is er nu weer?' 

  Twee paar ogen staarden me aan vanaf het voeteneind. Het ene paar bestond uit dunne zwarte streepjes in gele ovaaltjes, het andere paar was vooral zwarte pupil, alleen aan de randen van de ogen was nog wat oogwit te zien. 

  'We moeten met je praten,' zei de poes met de gele ogen. 'We leven hier in een angstcultuur.' 

  Meteen zat ik rechtop in bed. Met dit soort zaken kun je tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn.  

  'Sluipt die rode kater weer door de tuin?' informeerde ik bezorgd. 'Moet ik het waterpistool pakken?'   

  'Harry is het probleem niet,' antwoordde de poes. 'Jij bent het probleem.' 

  

   'We hebben honger,' vulde de tweede poes aan. Ze schrok zo van haar eigen stemgeluid, dat ze van het matras viel. 'Ons etensbakje was de hele nacht leeg,' piepte ze van onder het bed. 

  Ik worstelde mezelf uit bed. 'Jullie kunnen wel een week zonder eten,' mompelde ik zachtjes. 'Verwende krengen.' 

   'Wat was dat?' klonk er scherp naast me. De felle poes dook tussen mijn benen door en ging bovenaan de trap op haar achterpoten staan. 

  'Hate-speech! Ben je soms felixfoob?'

  Ik duwde haar opzij, liep de trap af en schrok me een hoedje. In de woonkamer lag mijn ingelijste poster van Bob Dylan in stukken gescheurd op de grond. 

  'Wat hebben jullie gedaan?'

  De poes ging voldaan op haar ruggetje bovenop de flarden poster liggen.

  'Deze antropocentrische kunst hebben we vernietigd. Bovendien kan die vent niet zingen. Door zijn muziek te draaien bevestig je een toxisch wereldbeeld.'

   'Nu gaan jullie te ver.'

  Ik beende naar de cd-speler en zette een cd van Bob Dylan op.

  'De hele dag geen brokjes!' schreeuwde ik door The times they are a-changin heen. 'De contrarevolutie is begonnen. We zullen eens zien wie hier de baas is!'

  Het beloofde een lange dag te worden. 

Breakpoint

De Netflix-documentaire “Breakpoint” is 

RGB Stock, by weirdvis

een feest der herkenning voor iedere tennisspeler. Zo dacht ik dat het een typische karakterzwakte van mij was dat ik tijdens wedstrijden steeds gestresster wordt naarmate de overwinning dichterbij komt, maar daar blijken veel professionals dus ook last van te hebben. Tip van een tennispsycholoog die onder meer Pete Sampras begeleidde: “Je moet het niet te graag willen.”  
 
  Tja.
 
  Veel toptennissers die in de documentaire aan het woord komen zijn opvallend knap. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar onder meer Sjarapova en Berretini lijken zo overgestapt uit een soapserie. Het doet me denken aan vrouwen die op zondagmiddag in Podium Witteman cello of piano spelen. Ik heb nog nooit een goede pianiste, celliste of violiste in dat programma gezien die niet ook fysiek knap was, alsof het toch waar is dat het uiterlijk een spiegel van het innerlijk is en je niet virtuoos een Bach-sonate kunt vertolken met een hangend oog en een hazenlip. Symmetrie van buiten als spiegel van een symmetrische ziel die bijzonder ontvankelijk is voor ritme en harmonie. Of het is gewoon ordinaire discriminatie bij conservatoria en tv-programma’s, dat zou natuurlijk ook nog kunnen. 
 
  De eerste aflevering van “Breakpoint” gaat over Nick Kyrgios, zeg maar de René van der Gijp van het moderne tennis. Bulkend van talent, maar de eeuwige bad boy die de avond voor een wedstrijd in de kroeg hangt en het grootste gedeelte van het jaar wel wat beters heeft te doen dan tegen dat gele balletje te slaan. Dit soort jongens krijgen altijd te horen dat ze hun talent vergooien. Kyrgios zegt hierover: “Ik kan gewoon niet veertig weken per jaar tennissen. Dan word ik ongelukkig en agressief.”
  Marco van Basten zei ooit: “Hard werken is ook een talent”, en ik denk dat hij daar gelijk in heeft. Verzuchten dat Kyrgios even veel had kunnen winnen als Federer, als hij maar wat harder zou werken, is net zoiets als verzuchten dat Bram van Polen net zoveel had kunnen winnen als Johan Cruijff, als hij maar wat meer talent had gehad. 
  
  Je uiterlijk, je talent en je arbeidsethos: je hebt het er maar mee te doen. 
  
  “Breakpoint” laat bovendien zien dat zelfs als ze alle drie in hoge mate aanwezig zijn, je jezelf nog terug kunt vinden in een troosteloze hotelkamer waar je je tussen half uitgepakte koffers vertwijfeld afvraagt of het je ooit gaat lukken om een Grand Slam te winnen en niet de geschiedenis in zal gaan als een totale loser die zijn opa en oma niet meer onder ogen durft te komen. 
  Ondertussen ligt een paar straten verderop een onooglijke tuinman met twee linker handen in de zon lekker een uiltje te knappen. 

Dichter

Foto: Wikipedia

Schrijven over een wereld

vol steden en drank en licht 

verlatenheid en jazzmuziek in

morsige café's

over liefde die begint tussen versnipperde viltjes 

op een drijfnat tafelblad en 

al die tijd denk je steeds dat je iets vergeet

maar er gebeurde toch nooit iets hier

tot het je plots, vlak voor het slapengaan

alsnog te binnen schiet

je dacht nog dat je hem zojuist 

naast een lege tram zag staan

maar dat kan dus niet

de dichter is weggegaan. 

Virtual Reality

Computerbril toont tropisch regenwoud

Met je makkers wankel je over een houten brug

Geweer op je schouder en knallen, vlug
Slome duikelaars worden hier niet oud. 
 
Na vijf minuten weet je al niet beter of 
je hebt dit altijd al gedaan. De echte schok krijg je als je de werkelijkheid weer in moet gaan.
 
Blijkbaar heb je al de tijd
ergens in een grauwe loods gestaan. En die mooie waterval in de verte blijkt gewoon een Gammafiliaal.
 
Maar het ergste is nog wel
wat de werkelijkheid met je makkers doet
Geen gespierde Schwarzeneggers meer
maar huisvaders met een hele degelijke baan.
 
Wat is dit voor een bizarre game
Waar je nergens meer op mag schieten
Maar braaf in een lange rij moet gaan staan
Om vijfentwintig procent Black Friday korting te genieten.
 
Snel die helm weer op mijn kop:
Er is een administratieve fout begaan
Ik hoor thuis in dat mooie regenwoud
Waar Black Friday godzijdank niet bestaat. 

Gedachten bij het laatste matchpoint van Roger Federer

Daar sta je dan, op een tennisbaan in Londen, je hele leven besteed
aan dat kleine gele balletje.
 
Als het beeld tien graden kantelt is het letterlijk gekkenwerk. Een verwarde man die met een vliegenmepper slakkenhuisjes over de schutting slaat.
 
Het systeem maakt het echt: lessen, clubhuizen, toernooitjes, tv-uitzendingen artikelen in dag- en weekbladen en uiteindelijk live Akropolis-commentaar door John McEnroe (de fanatiekste slakkenmepper van het dorp).
 
Griekse lijnen en sprezzatura. Fraai exemplaar van de spelende mens en prima ook dat je dat laatste matchpoint mist.
 
Gewoon slaan met alles wat je hebt, als een kat die springt en weer opnieuw begint. 

Kaas

RGB Free, by krayker

“Schrijf je nog wel eens wat,” vroeg ze. We zaten in de tuin. De fles rosé was leeggeschonken, de glazen met de laatste restjes stonden tussen de overblijfselen van een kaartspelletje. Een paar meter verderop lag de kat op het grasveld naar haar speeltje te staren.
 
“De kat houdt er niet van als ik hier ben,” zei ze. “Ze wil je volledige aandacht.”
 
“Waar moet ik over schrijven?” vroeg ik. Ik pakte het kattenspeeltje van de tafel.
“Wat denk je zelf? We zijn bestolen door een waterbuffel. Dat gebeurt je toch niet elke dag.”

Het schemerde, de barbecuelucht van een paar tuinen verder prikte in mijn neus. Het speeltje was een stoffen muisje aan een hengel. Ik sloeg de hengel uit op het grasveld. Het muisje plofte neer, de kat drukte zichzelf plat op het gras. Ze schudde met haar achterwerk en schoot pijlsnel naar voren. Net op tijd trok ik de hengel weg, de kat klauwde vergeefs naar haar prooi.
 
“Nu ben je ineens wel de snelste. Bij die buffel was je niet vooruit te branden.”
“Hou eens op over die buffel. Een kat is geen buffel.”
 
Biologische kaas had ons eerder die dag naar Boxtel gebracht. Op weg naar de biologische winkel fietsen we langs een bordje waarop “Waterbuffelboerderij” stond. In de biologische winkel was ik met mijn gedachten nog steeds bij die waterbuffels.
 
“Zouden ze daar echt waterbuffels hebben?” vroeg ik me hardop af, terwijl mijn vriendin een pak biologische koekjes bestudeerde alsof het een bom was die elk moment af kon gaan. Vanachter de toonbank van de biologische winkel dribbelde een vrouw tevoorschijn. Ze was zo klein dat haar aanwezigheid me tot dat moment volledig was ontgaan. 
 
 “We hebben hier alles,” verklaarde de vrouw. “Alles in biologische vorm.” Meteen begon ik producten te bedenken die in deze winkel ontbraken. De biologische dwerg had de waterbuffels even uit mijn gedachten verdreven. Mijn vriendin keek me waarschuwend aan en informeerde naar de biologische kaas. Deze was inderdaad aanwezig, werd netjes ingepakt en lag boven op de andere spullen in de rugzak toen we op de terugweg weer langs het bord “Waterbuffelboerderij” kwamen. Ik stopte en staarde naar het bord.  Een grote witte pijl nodigde de geïnteresseerde bezoeker uit om zelf een kijkje te nemen.
  
“Laten we gaan kijken,” zei ik. “Ik kan niet geloven dat er in Boxtel waterbuffels rondlopen. Er zijn grenzen.”
 
Een minuut later stonden we aan de rand van een modderig poeltje naar een kudde waterbuffels te kijken. Ze hadden grote, puntige witte horens. 
 
“Gezien?” informeerde mijn vriendin. “Waterbuffels. Aan de rand van het water. Pas op, er snuffelt er eentje aan je rugzak.”
 
Ik draaide me om, maar was te laat. Een van de waterbuffels had de biologische kaas te pakken. Hij hobbelde ermee naar zijn maatjes aan de waterkant, waar hij de kaas uit het vetvrije papier schudde, zodat het met een plofje in de modder veel. De beesten staarden met matige interesse naar de kaas, mijn vriendin was al op weg naar de fietsen. 
 
“Ik ga niet schrijven over die waterbuffels. Wat valt erover te zeggen? Er is niets gebeurd.”
 
De kat had het stoffen muisje te pakken en lag er op haar rug tevreden op te knauwen, terwijl de nacht bezit nam van de tuin en mijn vriendin de tafel begon af te ruimen.