Vals

Foto: rgb Free Stock, by lusi

Vorig jaar was er wat gedoe rond een boek van Daan Heerma van Voss, Het land 32. Volkskrant-critica Danielle Serdijn vond het helemaal niets, en ging later nog met de schrijver in gesprek over de negatieve recensie.
  Dat was allemaal prima, volwassen mensen die een boek bespreken. Maar wat kopt de Volkskrant vandaag als titel bij een bespreking van Daans eveneens schrijvende jongere broer Thomas:
  
 Deze Heerma van Voss is er een om aan het hart te drukken.

  Aldus critica van dienst, Danielle Serdijn. In de recensie spreekt Serdijn over de 'nog steeds piepjonge Heerma van Voss, niet te verwarren met zijn eveneens schrijvende broer Daan'.
  Ik lees de recensies van Serdijn in het algemeen graag, maar een jaar later een schrijver nog een schop na geven door zijn broertje bij wijze van contrast de hemel in te prijzen, dat is gewoon een valse truttenstreek.

Aad

Foto: rgb free stock

Zou er nog wel eens iemand een emmer ijs over zich heen gooien? Dat vroeg ik me af toen ik op de televisie een paar mensen parmantig op de Dam een potloodje in de lucht zag steken. Ze waren aan het protesteren voor het vrije woord. Waarschijnlijk stonden ze twee maanden geleden op diezelfde Dam te protesteren tegen Zwarte Piet. In augustus stonden ze op een viaduct foto's van een lijkwagen te nemen en in juni dit jaar kieperden ze een emmer ijs over zichzelf heen.
  Dat laatste was om tegen ALS te vechten.

  Ik heb nooit begrepen wat ALS-patiënten ermee opschieten als ik een emmer ijs over mezelf heen gooi, maar dat is een terugkerend element bij deze hype-aanhakers: een zeer sterke afkeer van inhoudelijke discussie en kritische beoordeling. Ze doen me denken aan Carnavalvierders, die lopen ook de hele dag te loeren naar mensen die niet in een prinsessenjurk, met een half varken op hun hoofd, bier uit een po lopen te zuipen.
  Als je echt levensmoe bent, dan moet je tijdens Carnaval op de markt van Den Bosch een boek gaan zitten lezen.
  Bij de laatste hype is er dus de vreemde situatie ontstaan dat we allemaal onze huizen uitgaan voor het vrije woord, maar dat het verboden is om het over de Islam te hebben.
  Want dat is racistisch.
  Ik zit al twee dagen te luisteren naar tafels vol opiniemakers, die het vooral heel erg over zichzelf hebben en in een hysterische kramp schieten als iemand zich afvraagt wat die daders precies bezielt en wat dat eventueel met hun geloof te maken zou kunnen hebben.
  Waarom omringt Matthijs van Nieuwkerk, onze nationale drama-queen, zich niet met een gedragswetenschapper, een socioloog, een islamdeskundige en een evolutionair psycholoog? Waarom zitten  we naar het warrige geschreeuw van Prem en Jort te luisteren in plaats van naar Frans de Waal of Hans Jansen?
  Ik vrees omdat partypoopers niet welkom zijn.
  Het gedoe met die ijsemmers hield abrupt op toen Aad de Mos een video de wereld instuurde waarop hij ergens op een verlaten erf, in een grote witte onderbroek en een zieke hond op de achtergrond ook een emmertje ijsblokjes over zijn verweerde hoofd gooide.
  
  Het lijkt me een uitstekend plan om Aad de Mos nu ook weer in te zetten.
   Aad de Mos die midden op de Dam een potlood tevoorschijn haalt dat hij net bij de Hema heeft gekocht. Hij heeft een zwerver een euro betaald om een foto van hem te nemen terwijl hij het potloodje uit het zakje frommelt en het triomfantelijk de lucht insteekt.
  Vijf minuten later is de Dam weer van de duiven.

Fte

Foto: rgb stock

Waar ik eigenlijk nog het meest van geschrokken ben na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo, was een opmerking die terrorisme-expert Beatrice de Graaf maakte bij DWDD.
  'Het kost 24 fte om één iemand vierentwintig uur per dag in de gaten te houden', aldus Beatrice.
  Ze gaf dit als antwoord op gemopper over falende inlichtingendiensten.
  Stel dat je in het kader van moslimfundamentalisme veertig personen hebt die zo'n hoog risico vormen dat ze continu in de gaten moeten worden gehouden. Daar ben je dus 960 fte aan kwijt. Dat zijn 960 mensen wiens fulltime baan het is om Cherif en Said bij de snackbar te observeren. Te noteren wat ze eten. Met wie ze praten. Op welke straathoek ze staan. Eindeloze rapporten vol met achterlijke gesprekken doorvlooien op aanwijzingen voor een mogelijke aanslag.
 
  'Hoe was het vandaag op het werk schat?'
  'Goed hoor. Cherif heeft twee uur met Said zitten playstationnen. Toen gingen ze een broodje Kapsalon halen en rond een uur of vijf schopten ze tegen een balletje aan. Iemand citeerde verkeerd uit de Koran en toen gingen ze weer naar bed.'
 
 Zelf geen moer uitvoeren maar wel vierentwintig mensen fulltime bezig houden, dat lijkt mij een heel aardige definitie van terrorisme.

Mooiste van het land

Foto: Rgb Freestock, Silverbleed

Even een kleine mensenkennis-quiz: van welke voetballer zouden onderstaande uitspraken afkomstig kunnen zijn:
   
 'Ik was zelfs trots op hem. Jaloezie kwam absoluut niet in me naar boven. Ik vind het fantastisch zulke jonge voetballers, die ik vaak al jaren ken, te zien doorbreken op dit niveau.'
 
  Tijdens de kerst van 2003 had Sneijder net een fantastische wedstrijd tegen Schotland gespeeld en dat maakte van Persie (die zelf pas in 2005 voor het Nederlands elftal zou debuteren) gelukkig absoluut niet jaloers. Hij vond het zelfs fantastisch zulke jonge voetballers, die hij zelf al jaren kent, te zien doorbreken.
  Dat laatste vind ik dus een ontzettende Clarence Seedorf-uitspraak. Zelf nog niets laten zien, maar dan wel een goedkeurend oordeel uitspreken over 'zulke jonge voetballers' en het toch ook weer een beetje naar jezelf toetrekken door te vermelden dat je ze 'vaak al jaren kent.'
  'Jongens, als we iets over die Sneijder en Robben willen schrijven, dan moeten we meneer van Persie bellen hoor, die kent ze vaak al jaren.'
 Van Gaal is daar ook goed in: over een zeventienjarig Albanees talent van Germinal Beerschot laten vallen dat je die jongen tien jaar geleden tijdens een UEFA-cup wedstrijd in Moskou in de gang tegen kwam en dat je hem toen in zijn oor fluisterde wat je moet doen als je aan de rand van de zestien meter met een man in je rug op je verkeerde voet een bal krijgt aangespeeld. 
  'Hie was a raw dijmont ent I sjeept him intoe a bjoetifoel rok.'

  Fox Sports zendt de persconferenties van van Gaal integraal uit en wat vooral fascineert zijn de Engelse verslaggevers. Die blijven gewoon stug heel beleefd ontzettend redelijke vragen stellen aan van Gaal. Het zou weleens een geniale tactiek kunnen zijn, je ziet van Gaal met elk vragenrondje radelozer worden. Hij kan onbegrijpelijk steenkolen-Engels spreken, God op aarde uithangen of halverwege een uitleg over zijn trainingsmethode overschakelen op één van Hitlers oorlogsspeeches: die Engelsen geven geen krimp en vragen gewoon voor de derde keer of hij van plan is om Falcao ooit nog eens op te stellen.
  Hans Kraay Junior had bij de eerste opgetrokken wenkbrauw al als een trillend konijntje aan zijn broekspijp liggen knauwen en ik heb sterk het idee dat van Gaal dat toch prettiger vindt.
  Gisteren traden de Goddelijke Louis en zijn Zoon op Aarde aan tegen het meeste sympathieke elftal uit de Premier League, het Southampton van Koeman.
  Southampton was beter, maar van Persie had twee intikkertjes en werd na de tweede goal met een gelukzalige glimlach op het gezicht drie keer het veld rondgedragen door zijn medespelers, die zijn voeten wasten, zijn wonden verzorgden en hem keer op keer verzekerden dat hij echt de mooiste van het land was.

Sunny Bergman

Foto van Sunny Bergman

Sunny Bergman heeft een hekel aan Zwarte Piet. Daarom maakte Sunny Bergman een documentaire die hoofdzakelijk gaat over Sunny Bergman. Sunny Bergman is een goed mens. Eerder maakte Sunny Bergman een documentaire over het vrouwelijk schoonheidsideaal. Dit ideaal lijkt niets op Sunny Bergman en dat vindt Sunny Bergman maar niets. Ook heeft Sunny Bergman een hekel aan het woord 'slet', dus maakte Sunny Bergman ook daar een documentaire over.
 
  Wanneer je het niet eens bent met Sunny Bergman dan heb je waarschijnlijk last van white male privilege. Dat betekent dat je als witte man allerlei sociale, economische en politieke voordelen geniet, puur omdat je een witte man bent.
  Ik heb even navraag gedaan bij een stratenmaker, vuilnisophaler en rioleringsuitzuiger. Ze hadden nog niet van white male privilege gehoord, maar ze waren wel blij dat ze als blanke man in Nederland zo veel economisch en politiek voordeel genieten.
  De nieuwste documentaire van Sunny Bergman is al in de maak. Toen Sunny Bergmans toilet kapot ging omdat Sunny Bergman graag haar hoofd diep in de pot steekt om haar drol nog één keer goed te bekijken voordat hij voorgoed in het door blanke mannen aangelegde riool verdwijnt, belde Sunny Bergman de loodgieter.
  Sunny Bergman kreeg bijna een hartverzakking toen de loodgieter een blanke man bleek te zijn. Zoals te verwachten was, gaf deze blanke man Sunny Bergman het idee dat Sunny Bergman niets van toiletpotten af weet. De druppel was dat de blanke man Sunny Bergman vertelde dat ze haar hoofd niet meer in de toiletpot moet steken.
  Uiteraard ontstak Sunny Bergman in woede en werkt ze nu aan de documentaire 'Wat het oog niet ziet - hoe het rioleringsnetwerk ons onderdrukt'.

Moties

Foto: Rgb freestock, by Ambroz

Laatst las ik in de regionale krant dat de Vughtse coalitiepartij D66 een motie van treurnis heeft ingediend vanwege de gang van zaken rondom fort Isabella.
 Dat er zoiets bestaat als een motie van treurnis was me tot dan toe ontgaan, maar nu is de beer dan ook los: ik doe niets anders meer dan moties van treurnis inbrengen.
  Balletje gaat weer eens vierentwintig keer heen en weer tussen Veltman en van Rhijn: motie van treurnis richting Overmars is al op de bus.
  Een enkele keer gooi ik er een motie van wantrouwen doorheen, als je eenmaal bent begonnen met die moties gaat het snel, maar ik moet zeggen dat de treurnis toch wel overheerst.
  De definitie van de motie van treurnis luidt: 'een motie waarin wordt uitgesproken dat het orgaan dat de motie aanneemt een bepaalde gang van zaken of een bepaalde opstelling door degene, tegen wie de motie is gericht, betreurt.'
  Vooral met die opstelling kun je helemaal je ei kwijt. Eindelijk heb ik een wapen in handen om de cassiere van de Albert Heijn mijn ongenoegen te laten blijken, als ze naar mijn mening wel heel erg ongeinteresseerd mijn boodschappen scant.
  'Mevrouw', roep ik tegenwoordig, 'de manier waarop u mijn boodschappen scant, bevalt mij maar niets. Ik dien een motie van treurnis in.'
  Soms moet je oppassen met een motie van treurnis. Zo liep ik laatst naast een kinderwagen met daarin een ontzettend lelijke baby die me boosaardig aankeek.
  'Motie van treurnis', mompelde ik tegen de jonge moeder, waarop haar jonge man vroeg of ik een knal voor mijn kop wilde. Hierop antwoordde ik: 'motie van afkeuring', en sloeg snel een hoek om.

André

Foto: rgbstock (free), by Zela

De uitvaart van André Hazes in de Amsterdam Arena, inmiddels alweer tien jaar geleden, blijft
maar terugkomen in mijn herinnering. Waarschijnlijk omdat destijds voor het eerst tot me doordrong dat ook begrafenissen een uitje kunnen zijn.
  'Ga je vanavond ook naar André?', vroeg een student uit mijn prakticumgroepje bij de koffieautomaat aan een vriendin. Waarop die vriendin antwoordde: 'Ja, gezellig.'
  Inmiddels heeft het begrafenisamusement een hoge vlucht genomen, als ik de verhalen mag geloven heeft Gita de mensen een nieuw ijkpunt voor een emotionele high gegeven.
  'Mooi', kon je de koning tegen de minister-president zien zeggen, met een zekere voldoening knikten beide mannen: het entree-geld was niet voor niets betaald. De juichende reacties op de speech van Gita, die zo prachtig vertelde over het verdriet nadat haar moeder uit de lucht was geknald, doen denken aan de juichende reacties op de speech van Frans Timmermans. Nu.nl kwam destijds met een analyse waarom deze speech zo goed was, ik ben benieuwd of ze de speech van Gita ook gaan analyseren.
  Zijn we zo afgestompt dat we in juichen uitbarsten als we eindelijk weer eens wat voelen? Of zijn we altijd zo geweest en deden we vroeger tenminste nog een beetje ons best de ramptoerist in onszelf te onderdrukken?
  Wat het antwoord ook is, ik zie een grote toekomst weggelegd voor het duo Frans en Gita: emotionele speeches voor al uw feesten en partijen, met geen-tranen-geld-terug-garantie.