Geluk

RGB Free, by BRAINLOC

'Door de bal heen slaan', riep de tennisinstructeur aan de overkant van het net. 'Je moet de bal langer voelen.'

  Hij vuurde ballen op mijn backhand af die ik vervolgens ongecoördineerd de tenniszaal door ramde.
  Af en toe raakte ik er eentje goed, die vloog dan netjes naar de overkant, maar ik vrees dat dat meer geluk dan wijsheid was.
  Hoewel ik er niet veel van bakte, had ik me de hele dag nog niet zo goed gevoeld.
   Een veld, een net en een bal: geluk is vooral een kwestie van je wereld zo efficiënt mogelijk verkleinen.

Ananas

RGB Free, by mzacha

Bij het eerste station waar we stopten had ik er alweer genoeg van. Het was al onprettig druk in de trein en het werd straks alleen nog maar drukker.
  Een man werd naar buiten gedragen. Hij werd op het perron gelegd en meerdere mensen ontfermden zich over hem.
  Ik wachtte ondertussen op de volgende trein, in de hoop dat deze wat minder vol zou zijn. In het spoorwinkeltje kocht ik een bekertje fruit.
  Ik prikte ananas op een vorkje toen de ambulanceverpleegkundigen verschenen.
  Erg veel haast maakten ze niet.
  Ze werden met een brancard door een lift naar het spoor omhoog gebracht en kuierden op hun gemakje naar de man op de stenen af.
  Een groepje was al een tijdje met hem bezig, een aparte rol was gespeeld door een kerel die vanuit het niets het groepje binnen was gedrongen, de man op zijn zij had gelegd en er toen weer vandoor was gestoven, alsof hij eigenlijk wel wat beters had te doen.
  Kort nadat de man door de verpleegkundigen was afgevoerd kwam de volgende trein alweer binnen, die gelukkig een stuk leger was.

Vuurtje

RGB Free, by BADK

In zijn boek 'Thinking, Fast and Slow' beschrijft Daniel Kahneman twee menselijke denksystemen. Aan de ene kant hebben we een snelle denkmethode. Deze is intuïtief en emotioneel en bood ons evolutionair veel voordelen: in een crisissituatie heb je weinig aan een urenlange afweging over de voor- en nadelen van het wegrennen voor een vijandige stam die je aan hun speren wil rijgen.
  De tweede denkmethode is abstracter, trager en gaat middels het logisch afwegen van argumenten. Helaas laten de recente verkiezingen zien dat we systeem 1 nog steeds maar nauwelijks zijn ontgroeid.

 'Ik heb de stemwijzer ingevuld', hoorde ik een vrouw tegen haar vriendin zeggen. 'Komt daar toch het CDA uit. Dat ga ik niet doen hoor. Ik vind die Buma zo'n rare man.'

  Eigenlijk had haar vriendin haar hierop met een leerboek politicologie op haar hoofd moeten meppen.
  Je vult een stemwijzer in, waarbij je de tijd neemt om na te denken over abstracte ideeën (systeem 2). Vervolgens komt daar iets uit, maar die uitkomst negeer je omdat je een onderbuikgevoel hebt (systeem 1) over de lijsttrekker van de partij wiens ideeën blijkbaar het beste bij de jouwe aansluiten.
  Alsof je nog steeds naast een vuurtje zit te koekeloeren naar een stel mannen die onderling zitten te bekvechten wie er morgen voorop mag lopen, als we die klootzakken van die andere stam eindelijk aan onze speren gaan rijgen.

Handelsreizigers

Foto: wikipedia

Om te bepalen welke lijsttrekker de meest betrouwbare indruk maakt, is het misschien wel handig om je voor te stellen dat ze je een stofzuiger proberen te verkopen.
  De bel gaat: Alexander Pechtold aan de deur.

  'Goedemiddag meneer. Heeft u een minuutje?'

  Alexander gaat aan je keukentafel zitten en lult de oren van je kop. Over de stofzuiger, de stofzuigerbusiness, de stand van het land, de kansen en de mogelijkheden voor ondernemers in het bijzonder en de bevolking in het algemeen.
  Na vijf minuten werk je hem met moeite de drempel weer over. Dag Pechtold, met je mooie glimmende zilveren stofzuigertje. Ga maar even iemand anders vervelen.

  Dan Mark Rutte: veel te vrolijk. Het is een prachtige dag, de zon schijnt, je hebt een geweldig huis, met een geweldige vloer, super schoon ook, maar een heel klein beetje stof en precies dat kleine beetje stof, veel stelt het natuurlijk niet voor, daarvoor heeft Mark nu net de ideale stofzuiger in de achterbak van zijn auto liggen.

  Lodewijk Asscher dan: 'Ik was toevallig in de buurt. Op zich mooi buurtje. Beetje weinig moslims. Heb je iets tegen moslims? Weet je wat, ik verkoop jou helemaal geen stofzuiger, moslimhater.'

  Geert Wilders: 'Deze stofzuiger is eigenlijk een anti-moslimapparaat. Zodra er een moslim in de buurt komt begint hij keihard te loeien, om de gebedsoproepen van deze koloniserende, door de linkse elite gepamperde, onze vrouwen verkrachtende islamterroristen te overstemmen.'

  Jesse Klaver: 'Ik ben geen rockster. Ik ben een eenvoudige stofzuigerverkoper. De mensen denken dat ik Jezus ben, maar ik huur alleen maar zalen af om in een strakke spijkerbroek stofzuigers te verkopen. Het gaat mij echt alleen maar om de stofzuiger.'

  Al met al denk ik dat ik uiteindelijk met Van Haersma Buma in zee zou gaan: een degelijke man, die een degelijke stofzuiger verkoopt.
  Je krijgt er een fatsoenlijke garantie bij en hoewel het dan niet het meest flitsende apparaat op de markt is, mag je er van uitgaan dat je de komende vier jaar onder de pannen bent.

Sympathie

Foto: wikipedia

Hoe dom is de linkse media? Dit lijkt me een redelijke vraag na de tv-uitzending waarin Pauw, Jinek en Pechtold met z'n drietjes een zelfingenomen ad hominem tegen VoorNederland lijsstrekker Jan Roos inzetten.
  Roos verkondigde zich zorgen te maken over 'westerse waarden' die niet door alle immigranten gedeeld lijken te worden, waarna er via een overduidelijk opzetje gehakt werd gemaakt van Roos' eigen normen en waarden.

    'Missie geslaagd', zullen ze bij de NPO gniffelend gedacht hebben, 'die rechtse blaaskaak hebben we voorgoed afgeserveerd.'

  Hebben ze bij de publieke omroep het afgelopen jaar onder een steen geleefd? Hebben ze bij die tv-programma's na Brexit en Trump nog steeds niet in de gaten dat al hun ijverige werk uiteindelijk als een boomerang in hun gezicht klapt?
  Ik zat te kijken naar Roos, hoe zijn redelijke opmerkingen over een reëel probleem door drie man en een joelend publiek onder tafel werden geveegd met het argument: 'maar jij bent een ontzettende lul' en ik had nog nooit zoveel sympathie voor de beste man gevoeld.

Apengeluiden

RGB Free, by Zela

Tweeëntwintig topfit getrainde voetballers vertonen hun kunsten in een voetbalstadion. Sommige van deze voetballers hebben een zwarte huidskleur, wat voor enkele supporters aanleiding is om 'apengeluiden' te maken: als een zwarte voetballer aan de bal is, roepen ze 'oeh, oeh, oeh', alsof ze een aap zijn.
 
  We hebben dus met een stel rondhangende, bier drinkende, zich in een groepje bewegende jochies te maken die elkaar ophitsen en nadoen en naar een andere man lopen te loeren die zowel sportief als financieel superieur aan hen is, waar ze op reageren door opgefokt op en neer te springen en heethoofdig oerkreten uit te stoten.

  Moet je deze jongens vervolgen wegens racisme? Het lijkt me beter de volgende keer dat ze het doen, ze meteen een lekker banaantje aan te bieden: waarschijnlijk worden ze daar onmiddellijk weer rustig van.

Protest

Foto: wikipedia

Donald Trump, dat is nou echt een man naar mijn hart. De hele wereld vindt je een lul, en dan gewoon nog harder gaan schreeuwen dan je toch al deed. Je kan er veel van vinden, maar ergens vind ik het ook wel sterk.
 
  Hoe gek moeten we het maken wil Donald Trump de handdoek in de ring gooien? Bij de meeste mensen is het voldoende om tijdens de wekelijkse ochtendvergadering kritisch een wenkbrauw op te trekken wanneer ze het woord voeren over de laatste ontwikkelingen binnen het reorganisatietraject rond de herstructurering van de overgangsplannen, waarna ze drie weken lang in een foetushouding onder hun bureau gaan liggen met een duim in de mond vanwege deze 'onrechtvaardige feedbacksituatie'.
  Maar of er nu wereldwijd miljoenen vrouwen verkleed als een vagina de straat opgaan om tegen hem te protesteren, hij afgemaakt wordt in zelfs de meest rechtse talkshows, gepest wordt door een een Zweeds breiclubje voor depressieve huismoeders of dat Arjen Lubach de draak met hem steekt: het zal Trump allemaal aan die dode cavia op zijn hoofd kunnen roesten.

  Satire, protest, trollen, schelden: het gaat gewoon niet opschieten.

  Nog sterker: ik ben er vrij overtuigd van dat dit allemaal volkomen averechts werkt. Iemand als Trump draait op conflict, hoe harder je tegen hem gaat schreeuwen, hoe meer waanzinnige decreten hij uit gaat zitten schrijven achter dat bureau waar standaard zeven andere mannetjes een beetje niks staan te doen.
  Dit lijkt me logisch: ik zou zelf precies hetzelfde doen als ik daar de macht toe had. Zo was ik laatst aan het tennissen en serveerde iemand keihard een ace in mijn servicevak. Daar werd ik bijzonder agressief van en als dat nog even zo door was gegaan had ik een decreet uitgeschreven om keiharde services in mijn richting voorgoed te verbieden.

  We dwalen af.

  Het lijkt me in ieder geval duidelijk wat je moet doen als je Trump wil saboteren: op elke speech, elk decreet, elke losse flodder reageren met een beschaafde doch lichtelijk verveelde instemming.
  Geen gejuich, geen ontzetting, geen geschreeuw, geen video's, geen protestmarsen, geen opinieprogramma's, geen heilige verontwaardiging: gewoon een vriendelijke instemming, ongeveer zoals je vriendelijk knikt wanneer een achterlijke kleuter probeert je aandacht te trekken met een tekening van een artistiek niveau waar de honden gewoon geen brood van lusten.
  Ik verzeker je: daar wordt zo'n man helemaal gek van.
  Binnen drie weken gaat ie ruzie maken met de loodgieter van het Witte Huis, omdat de leidingen bouwtechnisch gezien veel efficiënter aangelegd hadden kunnen worden en binnen twee maanden zit ie weer lekker achter ovale tafels tegen zakenpartners te schreeuwen dat het de grootste losers zijn die hij ooit is tegengekomen.
  Maar ja, dan moeten we dus wel met z'n allen daadwerkelijk een paar maanden onze heilige verontwaardiging binnen houden. Het worden vier turbulente jaartjes.