Het aantal stemmen dat zich aansluit bij de mening die hier zo'n vier weken geleden al werd verkondigd groeit gestaag.
Ook Ruud Geels, toch niet de minste als het op scoren aankomt, is van mening dat Huntelaar maar weer eens gewoon in de spits moet.
'Klaas-Jan had er zo drie ingeschoten. Een echte Torjäger...'
Goed gezien Ruud!
vrijdag 25 juni 2010
woensdag 23 juni 2010
Aardig
Het hoogtepunt van het WK
ligt nog niet op het veld
maar aan de tafel van VI
Het was het hoofd van Jaap Stam
toen Henk Westbroek zei
dat voetballers wel wat aardiger mogen zijn voor elkaar
'Dan krijg je een pass-je,
dat gaat dan verkeerd,
dan hoef je toch niet zo chagrijnig te kijken.'
Jaap Stam die keek
alsof hij water zag branden
aardig zijn voor iemand
die een verkeerde bal aan je geeft:
Jaap begreep het leven even niet meer.
ligt nog niet op het veld
maar aan de tafel van VI
Het was het hoofd van Jaap Stam
toen Henk Westbroek zei
dat voetballers wel wat aardiger mogen zijn voor elkaar
'Dan krijg je een pass-je,
dat gaat dan verkeerd,
dan hoef je toch niet zo chagrijnig te kijken.'
Jaap Stam die keek
alsof hij water zag branden
aardig zijn voor iemand
die een verkeerde bal aan je geeft:
Jaap begreep het leven even niet meer.
maandag 21 juni 2010
Bijkeuken
Als je maar lang genoeg wacht, komt de waarheid altijd wel een keer bovendrijven. Meestal is dat op het moment dat de waarheid werkelijk helemaal niemand meer iets kan schelen, en dat is dan ook precies waarop de waarheidsontduiker rekent. Ik schat dat we over zo'n jaar of twintig eindelijk van een moddervette Joran van der Sloot te horen krijgen waar hij dat meisje nou precies begraven heeft, en alleen in huize de Vries zal er nog op gereageerd worden: een oude man die zijn laatste woorden uitspuugt:
'Eindelijk, de waarheid, en niets dan de waarheid.'
Waarna hij ter aarde zal storten, voor de rest zal het nieuws op doodse stilte kunnen rekenen. Gelukkig is Dick Advocaat een man van weinig geduld, en heeft hij niet langer dan een paar maanden kunnen wachten om de waarheid driftig op tafel te gooien. Dat hij het Belgische Elftal verlaten heeft, komt door de grootte van zijn werkkamer: die leek volgens de kleine generaal op een bijkeuken.
Auw, dat hadden die Belgen natuurlijk beter aan moeten pakken. Dick Advocaat, een mooier exemplaar van het Napoleoncomplex kom je niet zomaar tegen in de vrije natuur, die kan je net zo goed recht in zijn gezicht spugen, als je hem toch een miniscuul kantoortje geeft.
Het was zelfs nog erger:
'Daar moesten we met z'n drieën, Marc Wilmots, Bert van Lingen en ikzelf, zitten terwijl Jean-Marie Philips voor zichzelf een balzaal als kantoor had.'
Belgen, belgen toch. Had onze Dick gewoon een mooi kantoor gegeven en hij had jullie met liefde naar het EK geleidt. Het gaat Dick in zijn diepste wezen namenlijk helemaal niet om het geld, Dick wil gewoon een klein beetje erkenning. En dan zetten jullie hem samen met twee andere mannen in een kantoor ter grote van een bijkeuken, jullie waren hem al kwijt op het moment dat hij de drempel over stapte.
'Eindelijk, de waarheid, en niets dan de waarheid.'
Waarna hij ter aarde zal storten, voor de rest zal het nieuws op doodse stilte kunnen rekenen. Gelukkig is Dick Advocaat een man van weinig geduld, en heeft hij niet langer dan een paar maanden kunnen wachten om de waarheid driftig op tafel te gooien. Dat hij het Belgische Elftal verlaten heeft, komt door de grootte van zijn werkkamer: die leek volgens de kleine generaal op een bijkeuken.
Auw, dat hadden die Belgen natuurlijk beter aan moeten pakken. Dick Advocaat, een mooier exemplaar van het Napoleoncomplex kom je niet zomaar tegen in de vrije natuur, die kan je net zo goed recht in zijn gezicht spugen, als je hem toch een miniscuul kantoortje geeft.
Het was zelfs nog erger:
'Daar moesten we met z'n drieën, Marc Wilmots, Bert van Lingen en ikzelf, zitten terwijl Jean-Marie Philips voor zichzelf een balzaal als kantoor had.'
Belgen, belgen toch. Had onze Dick gewoon een mooi kantoor gegeven en hij had jullie met liefde naar het EK geleidt. Het gaat Dick in zijn diepste wezen namenlijk helemaal niet om het geld, Dick wil gewoon een klein beetje erkenning. En dan zetten jullie hem samen met twee andere mannen in een kantoor ter grote van een bijkeuken, jullie waren hem al kwijt op het moment dat hij de drempel over stapte.
vrijdag 18 juni 2010
Haiku
Toen ik aankwam op het depot, lagen er nog geen postzakken. Toen ik mijn administratie had gedaan en wat had gegeten, was het busje nog steeds niet langs geweest. Ik was ook wat aan de vroege kant, dus besloot ik nog vijf minuten te wachten tot ik zou gaan bellen. Ik liep naar buiten en zag een oude voetbal liggen.
Deze kans liet ik me niet ontnemen.
Ik pakte de voetbal en schopte een minuutje tegen een muur. Dat ging sneller vervelen dan ik gedacht had. Ik ging achter het bureaut'tje zitten en herinnerde me de oproep die vanochtend in de Volkskrant had gestaan: stuur ons uw onzinnige haiku. Een haiku is een gedicht van drie regels, met respectievelijk vijf, zeven en weer vijf lettergrepen. Herman van Rompuy, onze EU-president, jeweetwel, die man die nog kleurlozer bleek te zijn dan Balkenende, schrijft in zijn vrije tijd haiku's:
Vier lege stoelen
rond een tafel in het gras.
Wachtend op gasten.
Tja, zou Martin Bril hier waarschijnlijk hebben gezegd.
Maar goed, ik zat daar toch, die voetbal was me gaan vervelen dus scheurde ik wat blaadjes van de kalender af en schreef de volgende drie haiku's:
Kabouter Plop zat
intens te genieten op
onze oprijlaan.
Wesley Sneijder rent
als een hazewindhond als
Yolanthe langs komt.
Eieren met spek
zijn het lievelingsgerecht
van onze huisarts.
Drie haiku's, ik las ze nog eens na, behoorlijk suffe hobby eigenlijk, die man moet inderdaad nog saaier zijn dan Balkenende, die racet tenminste nog in formule 1 wagens, geen wonder dat die Rompuy gewonnen had. Echt absurd waren ze eigenlijk ook niet, die van die huisarts was eigenlijk puur realisme, hoeveel huisartsen zouden er niet werkelijk graag eieren met spek eten?
Juist toen ik op wilde gaan staan om maar weer wat tegen die lekke voetbal te schoppen, kwam het busje voorrijden. De bestuurder vroeg of ik gevoetbald had,
'Ja', zei ik, 'die lag hier.'
'Wel opschrijven dat je hebt zitten wachten, ze zaten gewoon in de kantine te eten, nu mis ik het voetbal.'
Als de baas iets eet
moeten werknemers wachten
en voetbal missen.
De hele wijk bleef ik nadenken in die verdomde haiku's.
Deze kans liet ik me niet ontnemen.
Ik pakte de voetbal en schopte een minuutje tegen een muur. Dat ging sneller vervelen dan ik gedacht had. Ik ging achter het bureaut'tje zitten en herinnerde me de oproep die vanochtend in de Volkskrant had gestaan: stuur ons uw onzinnige haiku. Een haiku is een gedicht van drie regels, met respectievelijk vijf, zeven en weer vijf lettergrepen. Herman van Rompuy, onze EU-president, jeweetwel, die man die nog kleurlozer bleek te zijn dan Balkenende, schrijft in zijn vrije tijd haiku's:
Vier lege stoelen
rond een tafel in het gras.
Wachtend op gasten.
Tja, zou Martin Bril hier waarschijnlijk hebben gezegd.
Maar goed, ik zat daar toch, die voetbal was me gaan vervelen dus scheurde ik wat blaadjes van de kalender af en schreef de volgende drie haiku's:
Kabouter Plop zat
intens te genieten op
onze oprijlaan.
Wesley Sneijder rent
als een hazewindhond als
Yolanthe langs komt.
Eieren met spek
zijn het lievelingsgerecht
van onze huisarts.
Drie haiku's, ik las ze nog eens na, behoorlijk suffe hobby eigenlijk, die man moet inderdaad nog saaier zijn dan Balkenende, die racet tenminste nog in formule 1 wagens, geen wonder dat die Rompuy gewonnen had. Echt absurd waren ze eigenlijk ook niet, die van die huisarts was eigenlijk puur realisme, hoeveel huisartsen zouden er niet werkelijk graag eieren met spek eten?
Juist toen ik op wilde gaan staan om maar weer wat tegen die lekke voetbal te schoppen, kwam het busje voorrijden. De bestuurder vroeg of ik gevoetbald had,
'Ja', zei ik, 'die lag hier.'
'Wel opschrijven dat je hebt zitten wachten, ze zaten gewoon in de kantine te eten, nu mis ik het voetbal.'
Als de baas iets eet
moeten werknemers wachten
en voetbal missen.
De hele wijk bleef ik nadenken in die verdomde haiku's.
Teksten
Ik heb bij de verkiezingen overwogen om op Geert Wilders te stemmen, maar toen kwam ik er achter dat hij een waardeloos linkerbeen had. Ik schoof op naar Mark Rutte, die echter totaal geen snelheid bleek te hebben en kwam gelukkig tot de ontdekking dat Femke Halsema een geweldige versnelling in huis heeft, het spelletje goed ziet, links en rechtsom kan passeren en verdedigend nooit haar man laat lopen.
Onzin natuurlijk, maar waarom doen we met onze voetballers dan wel het omgekeerde? Natuurlijk was het stom van Nigel de Jong om er met twee benen in te vliegen, maar moet er nu echt een hele tafel vol wijze mannen gaan analyseren hoe hij hier vervolgens op reageert als een journalist er een vraag over stelt? Of hoe Sneijder reageert als hem wordt gevraagd of het terecht is dat hij de man van de wedstrijd is?
Als we de woorden van voetballers ook kritisch gaan wegen, beginnen we hun verbale kwaliteiten te analyseren in plaats van hun voetbalkwaliteiten. Die jongens worden goed betaald om te voetballen, en op hun prestatie als voetballers mag daarom ook kritiek geleverd worden, maar mogen we ook van ze verwachten dat ze als volleerde politici hun woorden kiezen en altijd scherpe en uitgebalanceerde teksten klaar hebben liggen?
Als het aan Johan Derksen ligt wel.
'Vroeger hadden voetballers nog mooie teksten, toen waren het nog personalities', verzucht de snor als een voetballer braaf zijn mond dicht houdt. Maar als een voetballer wel een keer iets zegt, dan is het meestal niet naar de zin van Derksen en wordt hij genadeloos afgemaakt. Geen wonder dat ze dan liever hun mond houden. Het komt er op neer dat ze een originele mening moeten hebben, maar wel de mening die wij willen dat ze hebben.
Ik stel voor om onze jongens zo min mogelijk te interviewen, er komt alleen maar gedonder van. Ik wil me kunnen vergapen aan geweldige voetbalkunsten en zit niet te wachten op een triomfantelijk demasqué van Wesley Sneijder als redenaar. Dat lijkt me net zo oneerlijk als Mark Rutte beoordelen op zijn waardeloze linkerbeen, en ongeveer even boeiend.
Onzin natuurlijk, maar waarom doen we met onze voetballers dan wel het omgekeerde? Natuurlijk was het stom van Nigel de Jong om er met twee benen in te vliegen, maar moet er nu echt een hele tafel vol wijze mannen gaan analyseren hoe hij hier vervolgens op reageert als een journalist er een vraag over stelt? Of hoe Sneijder reageert als hem wordt gevraagd of het terecht is dat hij de man van de wedstrijd is?
Als we de woorden van voetballers ook kritisch gaan wegen, beginnen we hun verbale kwaliteiten te analyseren in plaats van hun voetbalkwaliteiten. Die jongens worden goed betaald om te voetballen, en op hun prestatie als voetballers mag daarom ook kritiek geleverd worden, maar mogen we ook van ze verwachten dat ze als volleerde politici hun woorden kiezen en altijd scherpe en uitgebalanceerde teksten klaar hebben liggen?
Als het aan Johan Derksen ligt wel.
'Vroeger hadden voetballers nog mooie teksten, toen waren het nog personalities', verzucht de snor als een voetballer braaf zijn mond dicht houdt. Maar als een voetballer wel een keer iets zegt, dan is het meestal niet naar de zin van Derksen en wordt hij genadeloos afgemaakt. Geen wonder dat ze dan liever hun mond houden. Het komt er op neer dat ze een originele mening moeten hebben, maar wel de mening die wij willen dat ze hebben.
Ik stel voor om onze jongens zo min mogelijk te interviewen, er komt alleen maar gedonder van. Ik wil me kunnen vergapen aan geweldige voetbalkunsten en zit niet te wachten op een triomfantelijk demasqué van Wesley Sneijder als redenaar. Dat lijkt me net zo oneerlijk als Mark Rutte beoordelen op zijn waardeloze linkerbeen, en ongeveer even boeiend.
dinsdag 15 juni 2010
Business
'In het bordeel van mijn emoties is het altijd spitsuur', schrijft Arnon Grunberg in zijn dichtbundel 'Liefde is Business'.
Ik zou hier aan toe willen voegen:
'En tijdens het WK staat er een file.'
Ik zou hier aan toe willen voegen:
'En tijdens het WK staat er een file.'
Tof
Volgens mij was het Gerard Reve die ongeveer de volgende dialoog schreef:
God is dood.
- God is dood, dan mag nu dus alles?
Ja, nu mag alles.
De moderne variant op deze dialoog luidt:
Het Nederlands Elftal speelt.
- Het Nederlands Elftal speelt? Dan mag ik dus als een dronken mongool over het station rennen, op niets af gaan lopen bleren, hier en daar wat kotsen en alles onder pissen?
Ja, dat klopt
- En ik hoef niet van voetbal te houden?
Nee hoor, dat heeft er niets mee te maken.
- Tof man.
God is dood.
- God is dood, dan mag nu dus alles?
Ja, nu mag alles.
De moderne variant op deze dialoog luidt:
Het Nederlands Elftal speelt.
- Het Nederlands Elftal speelt? Dan mag ik dus als een dronken mongool over het station rennen, op niets af gaan lopen bleren, hier en daar wat kotsen en alles onder pissen?
Ja, dat klopt
- En ik hoef niet van voetbal te houden?
Nee hoor, dat heeft er niets mee te maken.
- Tof man.