Eikels

RGB Free, by krayker

De vriendinnen Kris en Lisanne gingen wandelen in Panama en kwamen nooit meer terug. Er volgden maandenlange zoekacties in de jungle, televisie-optredens van de ouders, Peter R. de Vries bemoeide zich ermee en binnenkort wordt er een documentaire over het drama uitgezonden.
  Het lijkt erop dat de media maar geen genoeg van Kris en Lisanne kunnen krijgen. Maar wat als Kris en Lisanne geen Kris en Lisanne hadden geheten, maar Henk en Edward?

   'Niet zo slim, Henkie', hadden ze op redacties waarschijnlijk gedacht, als ze het persbericht al uit de grote stapel hadden opgevist. 'Had je maar beter op moeten letten bij je wandelingetje. Lekker interessant doen in Panama en dan van een helling kukelen, dan vraag je er ook wel een beetje om.'

 Geen Peter R de Vries, geen Humberto Tan, geen huilende ouders op de tv en al helemaal geen documentaire. Henk en Edward hadden het lekker zelf uit kunnen zoeken, stomme eikels dat het zijn.

Focus

RGB Free, by mzacha

De overwinning van Ajax op PSV vorige week geldt wat mij betreft nu al als een hoogtepuntje uit 2016 en dan met name omdat het zo onverwacht was.
  Het beste moment om op te staan is als je dood en begraven bent, had een zekere J.C. hierover kunnen zeggen.
  
   Ik heb die openingsgoal goal inmiddels zo'n tien keer teruggezien en ik ben tot de conclusie gekomen dat hij voor een groot deel op het conto van Lasse Schöne geschreven kan worden. Het is Schöne die de bal op links via een korte combinatie vrijmaakt, vervolgens naar Milik speelt (die half verkeerd op Bazoer kaatst) en doorrent naar rechts om het gat te trekken waar Milik na zijn kaats in kan lopen en binnen kan knikken.
  Wat ik ook zag, is dat Guardado Ajax voor de wedstrijd provoceerde op een compleet nieuwe wijze. Eerst zien we de Mexicaan al met een baby in de kleedkamer van PSV staan terwijl de rest van het elftal zich op staat te pompen voor de wedstrijd. Een maf gezicht: gespannen voetballers en dan zo'n vader ertussen die met een baby op zijn borst gelukzalig voor zich uit staat te staren.
  Maar het wordt erger.
  Als de Ajacieden even later op het veld langskomen om de PSV'ers een hand te geven, hangt die baby nog steeds over Guardado's schouder.

  Veel provocerender wordt het dus niet.

  Wat is de boodschap die Guardado de Ajacieden hier meegeeft? Sorry jongens, ik kon even geen oppas vinden? Of vindt Guardado een wedstrijdje tegen Ajax zo onbelangrijk, dat hij er een gezellig familie-uitje van maakt? Denkt Guardado erover na om de volgende keer ook met zijn vrouw en hond in die rij te gaan staan? Dat zijn echtgenote gezellig taco's uitdeelt terwijl Flappie even tegen de doelpaal gaat staan zeiken?
   De enige manier waarop Guardado nog meer minachting richting Ajax had kunnen uiten, was door zijn baby de eerste tien minuten van de wedstrijd gewoon mee te blijven zeulen. Balletje breed, op het middenveld een duel met Gudelj uitvechten en ondertussen je kind even naar je andere schouder verplaatsen. Schot op doel lossen, paar slokjes melk voor de kleine Guardado en snel weer naar je positie scharrelen.

  Het zag er allemaal misschien wel schattig uit op dat veld, maar ik denk dat de Ajacieden haarfijn aanvoelden wat Andrés Guardado uitstraalde met die koter aan zijn borst: 'jullie doe ik er wel even bij.'
  Dat dit stukje gebrek aan focus genadeloos werd afgestraft maakt de overwinning wat mij betreft alleen maar zoeter.

Leven

Foto: Wikipedia

Johan Cruijff heeft een hele hoop dingen over voetbal en het leven in het algemeen gezegd, die de komende dagen ongetwijfeld honderd keer voorbij gaan komen:

  Je moet schieten, anders kan je niet scoren. Elk nadeel heb z'n voordeel. Vaak moet er iets gebeuren voor er iets gebeurt. Of, één van mijn persoonlijke favorieten: Als ik zou willen dat je het begreep, had ik het wel beter uitgelegd.

 Toch is het niet één van deze vele wijsheden die Cruijff voor me ingenomen heeft. Het meest inspirerende wat ik hem ooit heb horen zeggen ging over shirtjes. Over frisse, vers gewassen voetbalshirtjes, dat die al keurig in de kleedkamer opgevouwen op je liggen te wachten en dat dat eigenlijk het mooiste is dat er bestaat. Hij zei het in één of andere documentaire, ik parafraseer:

  'Dat is geluk. Dat je een kleedkamer binnenkomt en dat iemand de moeite heeft genomen om je shirtje te wassen en het netjes voor je heeft klaargelegd. Dat het helemaal fris is en de wedstrijd straks gaat beginnen en je lekker kan gaan voetballen.'

  Dit citaat toont volgens mij aan dat Johan Cruijff het allemaal inderdaad wel aardig doorhad. Geluk, dat is het schone voetbalshirtje op een zondagochtend, die knapperige cappuccino bij de eerste zonnestralen, de kakelverse roman die zo lekker en beloftevol ruikt als je de eerste bladzijde opslaat of het koude biertje dat een aardig meisje voor je neerzet terwijl op het pleintje de kinderen met hun voetjes in het water van de fontein bungelen.

  De rest is vrijwel allemaal flauwekul.

Inspirerend (2)

RGB Free, by Columbine

Goed, Daan Roosegaarde inspireert me dus niet, maar wat inspireert me dan wel? Goede teksten, bijvoorbeeld. Zo las ik laatst een alinea die ik zo goed vind, dat ik hem eigenlijk wil inlijsten en boven mij bureau wil hangen, als inspiratie, ware het niet dat ik te lui en onpraktisch ben aangelegd om z'n initiatief daadwerkelijk tot uitvoer te brengen:
 
  Ze had hetzelfde wat mijn vader had, maar het zat niet in mijn moeder of mij. Ik heb het over properheid. Toen ik een jongen was, zag ik een keer een ratelslang vechten met drie Schotse terriërs. De drie honden hadden hem van een rots gehaald waar hij lag te zonnen, en ze scheurden hem in stukken. De slang vocht hard, en verloor nooit zijn zelfbeheersing, maar hij wist dat hij er geweest was, en elk van de drie honden nam een druipend stuk van zijn lichaam mee. Ze lieten alleen de staart en drie ratels achter, en dat deel van hem bewoog nog. Zelfs toen hij in stukken lag, vond ik hem wonderbaarlijk. Ik liep naar de rots, waar wat bloed op lag. Ik stak mijn vinger in het bloed en proefde het. Ik huilde als een kind. Ik ben hem nooit vergeten. En toch was ik, als hij nog had geleefd, nooit bij hem in de buurt gekomen. Zo was het ook ongeveer met mijn zuster en mijn vader.

  Arturo Bandini, de hoofdpersoon uit John Fante's 'De weg naar Los Angeles' beschrijft in deze alinea het karakter van zijn oudere zus op een tegelijkertijd poëtische en volstrekt heldere wijze.
  Je begrijpt wat zijn vader en zus voor mensen zijn en wordt en passant ook nog even op een zowel gruwelijke als prachtige anekdote getrakteerd, die je ook nog van alles over de verteller zelf leert ('Ik huilde als een kind'). In de beschrijving die Bandini van zijn zus geeft pakt Fante ook meteen maar even de inherente onbarmhartigheid van het leven mee ('ze lieten alleen een staart en drie ratels achter') en de ervaring dat alles op elk moment voorgoed kan veranderen (die slang lag eerder nog lekker op zijn rots te zonnen).
  Er gebeurt in dit stukje tekst dus van alles tegelijk: je leert iets over die zus, over Bandini zelf en over het leven, en dat allemaal via een poëtische anekdote van zo'n 150 woorden, waar andere schrijvers het dubbele aantal woorden nodig hebben om hun hoofdpersoon alleen maar zijn schoenen aan te laten trekken.

Inspirerend

RGB Free. by SisCiel

Daan Roosegaarde schijnt een inspirerende man te zijn. Ik heb die College Tour-aflevering met hem eens teruggekeken, voornamelijk omdat er een relletje was waarbij het creatieve genie er na een kritisch filmpje vandoor ging, en ik kwam tot een conclusie die ik al eerder getrokken had: Daan Roosegaarde inspireert mij niet.
   
  'Volg je droom', is iets wat Roosegaarde veel zegt. 'Laat je niet van de wijs brengen door de nee-zeggers.' Ook blijkt hij een hekel te hebben aan oude mannen met een dikke buik en is hij van het 'ping-pongmodel' en niet van het 'bowlingmodel'. Het eerste is namelijk een 'klein balletje, vrij goedkoop. En samen maak je een verhaal.' Die 'verhalen' van Roosegaarde zijn meestal een soort installaties: bijvoorbeeld een veld vol stengels die oplichten als je in de buurt komt.

  Als ik Roosegaarde hoor praten moet ik altijd denken aan een slim vriendje waar ik vroeger ook wel eens 'installaties' mee bouwde. Met technische lego, en dan met tandwieltjes en pompjes en hefboompjes iets in elkaar knutselen wat er ontzettend interessant uitziet maar waar niemand wat aan heeft.
  Het enige verschil is dat Roosegaarde vervolgens verkondigt dat zijn installatie 'intimiteit bevraagt' of een 'zoektocht is naar identiteit in de eenentwintigste eeuw.'
  Maar dat is het volgens mij dus niet.
  Het is alleen maar technisch gefröbel van een volwassen jongetje, met quasi-diepzinnigheid erbovenop geplakt om het de schijn van kunst mee te geven.
  Kunst komt echter vanuit het hart en je hoeft maar drie seconden naar Daan Roosegaarde te kijken om te beseffen dat hij een wandelend hoofd is. Hij zou zichzelf tentoon moeten stellen:

  'Daan Roosegaarde, een innovatief kunstwerk dat bevraagt of er zinvolle communicatie mogelijk is door een als mens vermomde marketingwartaal spuiende cyborg.'

Misschien dat dat me nog wel zou inspireren.

Vriendelijk

RGB Free, by BlueGum

 Als twaalfjarig jongetje zag ik de miniserie It, met een waanzinnig enge clown die de gedaante van bekende mensen aanneemt. Totdat ik gisteren een documentaire over de levenseindekliniek op tv zag was dat het engste dat ik ooit had gezien. Het goede nieuws is dat ik sinds gisteren van mijn clownsangst ben bevrijd. Het slechte nieuws is dat ik er een panische angst voor zachtaardige mannen met baarden voor in de plaats heb gekregen.

  Sinds gisteren kijk ik elke drie seconden over mijn schouder om te controleren of er geen baardmans met een injectiespuit achter me staat te wachten totdat ik per ongeluk iets zeg ik de trant van 'mooi geweest', 'dat was genoeg' of 'ik hoef niet meer', waarna hij me onmiddellijk vriendelijk doch doortastend op een fauteuil neerdrukt om me uit de goedheid van zijn hart gedecideerd uit mijn lijden te verlossen. En in mijn tuin een sigaretje gaat roken om een 'momentje voor zichzelf te pakken'.

  Zo ben ik net een rondje door de polder wezen hollen en stond ik onder een bruggetje even uit te hijgen, terwijl ik mompelde: 'zo is het wel goed geweest.'

  Meteen sloeg de schrik me om het hart.

  Wat ritselde er daar in de bosjes? Zag ik ik daar een baard tussen de bladeren schemeren?

   'Ik wil niet dood!', riep ik, 'ik geniet van het leven! Ik heb plezier! Kijk me eens lachen!'

  Met een krampachtige grijns op mijn gezicht perste ik er toch nog maar een sprintje richting huis uit, ik trok mijn voordeur open, smeet hem weer achter me dicht en haalde pas opgelucht adem toen ik alle sloten voor de zekerheid drie keer had gecontroleerd.

  'Prima', mompelde ik. 'Dit moet voldoende zijn.'

  Ik had deze woorden nog niet uitgesproken of de bel ging, er zat een vriendelijke doch besliste ondertoon aan en ik dook onder mijn bed, om er de komende vier uur niet meer onder vandaan te komen. Mijn God, wat mis ik die goeie oude clown.

Wedstrijd

RGB free, by tzooka

Nou gun ik Johan Cruijff natuurlijk het allerbeste en hoop ik dat hij nog vele jaren onder de levenden verblijft, maar toch vind ik het jammer dat ook hij die voorspelbare metafoor van een wedstrijd weer tevoorschijn haalt:

  Cruijff vergelijkt zijn strijd met een voetbalwedstrijd. "Ik heb het gevoel dat ik 2-0 voorsta in de eerste helft. De wedstrijd is nog niet afgelopen, maar uiteindelijk ga ik winnen."

  Aldus valt te lezen op teletekst.

  Nog afgezien van het feit dat Cruijff uiteindelijk natuurlijk niet gaat winnen, uiteindelijk gaat hij namelijk dood, is het niet aan longkanker dan is het wel aan iets anders, erger ik me het woordje 'strijd'.

  Van alle gebieden waarop mensen tegenwoordig een nauwelijks bestaande persoonlijke verantwoordelijkheid wordt aangepraat, is gezondheid toch wel de gemeenste. Het is een vreemde tegenstelling: aan de ene kant pretenderen we een totaal rationeel wereldbeeld te hebben, aan de andere kant schieten we in een magisch-denken modus zodra het over ziekte gaat.

  'Na een hevige en moedige strijd geleverd te hebben door nog een paar jaar in zijn Toyota rond te blijven rijden, heeft de auto van Jan het uiteindelijk toch begeven.' Dat is ongeveer de strekking van menig overlijdensbericht. Jan heeft geen 'strijd' geleverd door rond te blijven lopen met een lichaam waarin zich een totaal niet door hem te beheersen ziekteproces afspeelt. Als dat ziekteproces dankzij behandeling onder controle komt heeft Jan niet 'gewonnen', net zomin als hij 'verloren' heeft als zijn lichaam het begeeft.

  Het is een ontzettend verneukeratieve manier om doodzieke mensen ook nog eens een schuldgevoel aan te praten als ze daadwerkelijk het hoekje om dreigen te gaan: 'Jammer Jan, had je maar wat harder moeten vechten, jongen.'

  Of in de woorden van longarts Sander de Hosson:

— Sander de Hosson (@shossontwits) 11 januari 2016